خاطرهای با دو شروع
کتاب «خاطرهای با دو شروع» نوشته مرحوم آرمیتا رمضانی است که برای داستاننویسان جوان اثر خواندن الهامبخشی است.
به گزارش خبرنگار ایکنا؛ کتاب «خاطرهای با دو شروع» مجموعهای از داستانها، روزنوشتها و خاطرات نویسندهای است که در ۲۱ سالگی غروب کرد. آرمیتا رمضانی علاوه بر داستاننویسی، سردبیر نشریه دانشجویی ویرگول و دانشجوی رشته علوم ارتباطات دانشگاه تهران بود. نوشتههای او چهار سال پس از درگذشتش در نشری به نام «یاد آرمیتا» منتشر شده است و میتواند برای داستاننویسانی که در آغاز راه هستند، مفید باشد.
برخی نوشتههای آرمیتا، نیمهتمام مانده و بر حسب امانت به همان صورت چاپ شده است، از این رو خواننده میتواند خود، این داستانها را ادامه دهد و به پایان برساند.
در اولین و آخرین کتاب این نویسنده به عناوینی همچون مسابقه، قالپاقدزد، فراموشیهای بابا، قاب شکسته، دلتنگی، روز استقلال، دختری که مشقهایش را ننوشته بود، در آزمایشگاه، پیرزن آبدارچی مدرسه، امتحان تاریخ، کلاس داستاننویسی، خواستگاری و سپاس برمیخوریم.
در بخشی از این کتاب ۸۲ صفحهای آمده است: «طبق قانون اول نیوتن اگر معلم نباشد، دانشآموزان به حرکت بکنواخت خود روی خط راست تنبلی ادامه میدهند. با توجه به قانون دوم نیوتن اگر دبیر از طریق ایراد یک سخنرانی نیرویی به ذهن بچهها وارد کند، شتابی که بچهها در درس خواندن پیدا میکنند متناسب است با مدت زمان سخنرانی ایراد شده.
اما دانشمندان نتوانستهاند عکسالعمل مناسبی به دانشآموزان برای تشکر از معلمهایشان توصیه کنند که با عمل معلمها برابر باشد. زیرا آنها قادر به محاسبه شور، عشق، صبر و پشتکار معلمها با فرمولهای فیزیکی نبودند. پس نتیجه میگیریم که دانشآموزان راهی برای تشکر از زحمات بیدریغ معلم خود که با درس نخواندنها و درس نفهمیدنها و غیبتهای آنها کنار آمدهاند نداشته و بهتر است با آرزوی بهترینها برای معلم خود او را به خدای مهربان بسپارند.
در تمام این مدت چیزی که گلستان، شاهنامه، بیهقی، زبانشناسی دستور زبان را زیباتر میکرد، حضور شما بود. انگار برق نگاه شما به شمشیر رستم جلا میداد، سلطان مسعود با زنگ صدای شما نشاط پیدا میکرد و سعدی به لحن شما استاد سخن میشد و اما اگر بخواهم بیپرده بگویمت: ممنون به خاطر همه چیز.»
انتهای پیام
