فصل مناجات با خدا فرا رسید / وجه‌ تسمیه ماه‌ شعبان

شعبان را فصل مناجات با خدا و ماه رسول خدا(ص) نامیدند. این ماه، ماه عبادت، ماه توسّل، ماه مناجات و فصل مرتبط كردن دل‌های پاك با معدن عظمت و نور است كه باید قدر آن را دانست. چنانچه روایات بسیاری از بزرگان دین و ائمه معصومین درباره این ماه پربركت و عظیم آمده است.

بشیر نعمت و نذیر نقمت، حضرت رسول اكرم(ص) درباره ماه شعبان فرمودند: إِنَّمَاٰ سُمِّیَ «شَعْبٰانُ»، لِأَنَّهُ یتَشَعَّبُ فِیٖهِ أرْزَاٰقُ ألْمُؤمِنیٖنَ.ماه‌شعبان ، «شعبان» نامیده شد، زیرا ارزاق و روزى‌هاى مؤمنان، در این‌ماه قسمت مى‌شود.

امروز دوشنبه، 25 اسفندماه مصادف با اول شعبان است. در روایتی آمده است، اگر شروع ماه قمری از روز دوشنبه باشد، ختم سوره واقعه برای بر آورده شدن حاجات (به خصوص ازدیاد روزی) مجرب است. به این صورت از روز اول تا روز۱۴ ماه، هر روز یک بار سوره واقعه خوانده شود و به تعداد روزهایی که جلو رفته می شود به تعداد سوره اضافه شود. مثلا روز دوم دو مرتبه، روز سوم سه مرتبه تا روز چهاردهم.

استاد میرباقری در عظمت این ماه فرموده است: امیرالمؤمنین(ع) اول ماه شعبان وارد مسجد شدند دیدند یک عده‌ای مشغول بحث‌های بی ثمر هستند. فرمودند ماه شعبان است؛ این بحث‌ها چیست؟ و بعد توضیح دادند که شجره طوبی شاخ و برگ خودش را از آسمان نازل کرده و مومنین به شاخه‌ای از شاخه‌های آن یا به چندین شاخه آن متمسک هستند و با آن شاخه‌ها به طرف آسمان می‌روند و بر عکس شجره زقوم هم شاخ و برگ خودش را از اعماق زمین بیرون آورده که بعضی به آن متمسک می‌شوند و به قعر زمین فرو می‌روند.

ذیل آیه مبارکه «طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ» ده‌ها روایت در تفاسیر آمده است و طوبی را معنا کرده که یک شجره‌ای است که خدای متعال به دست خودش غرس کرده و اصلش در خانه امیرالمؤمنین(ع) هست و یک شاخه از آن در همه خانه های محبین در بهشت قرار دارد. این شجره طوبی در یک تفسیر، خود امیرالمؤمنین(ع) است؛ «السلام علی شجرة طوبی و سدرة المنتهی». همه مومنان به شاخ و برگ‌های این درخت متمسک هستند و از این درخت متنعم هستند و با او سیر در سماوات دارند و با او خودش این‌ها را به آسمان می‌برد و آن‌ها را در مقامات رفیع توحید سیر می‌دهد.

چه خوب است كه فرصت این ماه پر عظمت كه ماه منجی و ماه پشت ابر هم هست را دریابیم و از هم‌اكنون به استقبال بهار قرآن و فصل عبودیت محض برویم.