کرونا باعث شد آموزش برای اولین بار در ایران به شیوه مجازی پیش رود، آموزشی که با همه کاستیها، وزارت آموزش و پرورش برای رفع مشکلات آن تلاش کرد. اکنون نیز پس از دو سال درس خواندن بسیاری از مشکلات برطرف شده است.
آنچه که مسلم است این است که امسال هم این وضعیت ادامه دارد، اما اینکه در این دو سال چقدر توانستهایم تجربه کسب کرده و یا خود را ارتقا دهیم مهم است، ارتقایی که به افزایش زیرساختها منجر شود. پر واضح است که در حوزه مجازی و تدریس به شیوه نوین ضعف داشتیم که اکنون با استمرار کرونا ضعفهای این حوزه برطرف خواهد شد، اما در این دوران نباید جنبه اجتماعی شدن فرزندان را نادیده گرفت.
زینب مظفرنیا، دبیر علوم تجربی که به گفته خودش، والدین و دانشآموزان و معلمان سالهای سختی را تجربه میکنند، حتی سختتر از رفتوآمد با مینیبوس برای رفتن به مدرسه و حاضر شدن در سر کلاس، در گفتوگو با ایکنا از خراسانجنوبی، بیان کرد: اکنون نیز ساعتهای بسیاری را در شبانهروز پای اینترنت و گوشی هستم و انگار ساعت کلاسیام به جای شش ساعت در روز شده 24 ساعت در 24 ساعت.
وی افزود: اکنون معلمان با تولید محتواهای اثربخش در حوزه تدریس خود به یک خودکفایی آموزشی رسیدهاند؛ حال اینکه تا پیش از این تنها پای تخته نوشتن را تمرین کرده بودند و تقریبا برنامهای برای آموزش مجازی و تهیه کلیپ نداشتند؛ به نوعی مجبور شدند خود و اطلاعات خود را بروزرسانی کنند.
این دبیر متوسطه اول با بیان اینکه هستند معلمانی که کپی کردن در فضای مجازی را بیشتر میپسندند و انگار دوست ندارند خود را با این فضا وفق دهند، افزود: برخی از مدارس امکانات تهیه کلیپ را برای معلمان فراهم کردند و برخی از عهده آن برنیامدند.
مظفرنیا با بیان اینکه شبکه شاد در ابتدا یک محیط بیگانه بود به خصوص با اختلالاتی که داشت اما اکنون به فضایی امن برای تبادل اطلاعات تبدیل شده است، تصریح کرد: البته نباید انتظار داشته باشیم که نرمافزاری که در تنگنا و فورا ساخته میشود نواقصی نداشته باشد؛ باید پذیرفت با اینکه اولین بار بود، نتایج مطلوب بود.
وی افزود: حریمی نیز برای این فضا مشخص نیست چراکه گاهی حتی دانشآموز اتاقی نداشت تا در آن راحت بیاساید، به درس معلم گوش داده و یا ارتباط تصویری و صوتی برقرار کند و معلم مطمئن نبود دانشآموزی که برای کلاس درس حاضری زده است، همان موقع در کلاس درس حاضر است یا خیر و یا 100 درصد حواسش به کلاس است یا رفتوآمدهای خانه.
این دبیر متوسطه اول بیان کرد: در طول سال تحصیلی از صبح تا ساعت ۱۲ ظهر آموزش آنلاین داشتم، به علاوه اینکه باید به درس فرزند خردسالم نیز در فضای مجازی رسیدگی میکردم و بعد از آموزش آنلاین در وقت بعد از ظهر ضبط فیلم و محتواسازی را انجام میدادم و از طرفی گاهی اوقات که به مدرسه میرفتم محیط مدرسه بدون سر و صدا و همهمه بچهها برایم غیرقابل تحمل بود.
مظفرنیا ادامه داد: مهمترین مزیت آموزش آنلاین این بود که در هر شرایطی در دسترس معلمان بود؛ با اینکه بسیاری از دانشآموزان آن را نداشتند و دانشآموزان میتوانستند اشکالهای خود را برطرف کنند و همچنین به فیلم و محتواها در هر زمان دسترسی داشتند و مطالب به درستی تثبیت میشد.
محمدعلی واقعی، مدیرکل آموزش و پرورش خراسانجنوبی نیز در گفتوگو با ایکنا از خراسانجنوبی اظهار کرد: اکنون حدود 18 هزار دانشآموز خراسانجنوبی به گوشی و تبلت نیاز دارند که این امر مشارکت خیران و نهادها را میطلبد.
وی افزود: از آغاز شیوع کرونا حدود شش هزار و 400 تبلت با کمک خیران و نهادها در اختیار دانشآموزان قرار گرفت، اما هنوز با آنچه باید باشیم فاصله داریم؛ در برخی مکانها که زیرساخت اینترنتی وجود نداشت، درسنامه و بستههای آموزشی آفلاین برای دانشآموزان فرستاده میشود و کمبود نیروی انسانی نیز یکی از معضلات است.
واقعی با بیان اینکه اگرچه با وجود همکاران بازنشسته و حقالتدریس توانستیم بسیاری از خلأها را پر کنیم، اما هنوز تراز نیروی انسانی ما منتفی است، افزود: در سال جاری نیز تلاش برای ادامه شرایط آموزش مجازی و حتی حضوری و بهرهگیری بیشتر از ظرفیت معلمان برنامهریزی شده و ادامه خواهد داشت.
وی بیان کرد: فرهنگیان خراسانجنوبی واکسینه شدهاند و بنابراین برای ورود به کلاس درس آمادهاند و اگر ستاد کرونای ملی اجازه دهد آموزش حضوری را راهاندازی خواهیم کرد چراکه از حیث معلمان و یا اعتبارات و سرانه بهداشتی مشکلی نداشته و با امنیت کامل کلاسها برگزار خواهد شد.
مدیرکل آموزش و پرورش خراسانجنوبی یادآور شد: به هر حال در هر صورت آموزش هیچگاه تعطیل نخواهد شد و با همه کاستیهای نیروی انسانی و زیرساختی، نخواهیم گذاشت دانشآموزان از محتواهای درسی دور بمانند؛ همچون سال گذشته که به هر نحو محتواها به دست دانشآموزان رسید؛ قبول داریم کاستیهایی وجود دارد، اما این کاستیها با کمی صبوری و نگاه خیران حل خواهد شد.
زندگی به سبک کرونا همان چیزی بود که شاید برای توجه به برخی امور به آن احتیاج داشتیم، اما نباید از یاد ببریم اندوختههای این دوران، گنجهای طلایی روزهای سخت ما هستند؛ نباید این تجربهها را از یاد ببریم.
انتهای پیام