4 راز قرآنی احادیث امام صادق(ع) به روایت شیخ شعراوی

به گزارش ایکنا به نقل از صدی البلد، شیخ محمد متولی شعراوی در یکی از جلسات درسش که فیلم آن در یوتیوب منتشر شده است، 4 راز را در قرآن با استناد به احادیث امام جعفر صادق(ع) برای برخورداری از صفای باطن و اعتلای روح بیان کرده بود.

این مفسر مصری معتقد بود مسلمان باید هنگام قرائت قرآن تصور کند که خداوند سخن می‌گوید و از خداوند می‌شنود و گوینده‌ای به عنوان واسطه وجود ندارد.

شعراوی تأکید می‌کند: شدت صفای باطن امام صادق(ع) را ببینید که چگونه از کلام پروردگارش استقبال می‌کند.

به گفته شعراوی امام صادق(ع) فرمود:

1 ـ در شگفتم از کسی که ترس بر او غلبه کرده و به ذکر «حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ: تنها خدا ما را کفایت کند و او نیکو وکیل و کارسازی است »(آیه 173 آل عمران) پناه نمی‌برد، در صورتی که خداوند به دنبال ذکر یادشده فرموده است: «فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُوا رِضْوَانَ اللَّهِ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ: پس با نعمت و بخششى از جانب خدا [از ميدان نبرد] بازگشتند در حالى كه هيچ آسيبى به آنان نرسيده بود و همچنان خشنودى خدا را پيروى كردند و خداوند داراى بخششى عظيم است (174 ل عمران).

2 ـ در شگفتم از کسی که اندوهگین است چگونه به ذکر الهی «لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ: معبودى جز تو نيست منزهى تو، راستى كه من از ستمكاران بودم»(آیه 87 انبیاء) پناه نمی‌برد، در حالی که خداوند به دنبال آن فرموده است: «فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ: پس ما (دعای یونس را در اثر تمسک به ذکر یاد شده) استجابت کرده و از اندوه نجاتش دادیم و همین گونه مؤمنان را نجات می بخشیم»(88 انبیاء).

3 ـ در شگفتم از کسی که مورد مکر و حیله واقع شده، چگونه به کلام پروردگار در آیه «وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ: كارم را به خدا مى‌سپارم خداست كه به [حال] بندگان [خود] بيناست» (44 سوره غافر) پناه نمی‌برد، زیرا خداوند به دنبال ذکر فوق فرموده است: فَوَقَاهُ اللَّهُ سَيِّئَاتِ مَا مَكَرُوا: پس خداوند (موسی را در اثر ذکر یاد شده) از شر و مکر (فرعونیان) مصون داشت.» (سوره غافر آیه ۴۵)

4 ـ در شگفتم از کسی که دنیا و زینت آن را می‌خواهد، چگونه به کلام الهی «مَا شَاءَ اللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّه: ماشاء الله نيرويى جز به [قدرت] خدا نيست»(39 کهف) پناه نمی‌برد، زیرا خداوند پس از آن فرموده است: «إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَوَلَدًا، فَعَسَى رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْرًا مِنْ جَنَّتِكَ: اگر تو مرا به مال و فرزند، کمتر از خود می‌دانی پس (بدان  که) حتما خداوند مرا بهتر از باغ تو بدهد»(40 سوره کهف).