
به گزارش ایکنا از البرز؛ شهید «عليرضا احمدوند» ششم دیماه 1344، در شهرستان تويسركان به دنيا آمد. پدرش محمد و مادرش صنمبر نام داشت. تا پايان دوره ابتدایی درس خواند. كارگر بنایی بود. بهعنوان بسيجی در جبهه حضور يافت. چهارم بهمنماه 1365، در شلمچه با اصابت گلوله به گردن، شهيد شد. پیکرش را در گلزار شهدای بیبی سکینه شهرستان شهريار به خاک سپردند. برادرش علی احمد نيز به شهادت رسيده است.
در ادامه فرازی از وصیتنامه شهیدعلیرضا احمدوند را میخوانیم.
«بِسْمِ اللَّه ِالرَّحْمنِ الرَّحيمِ
*وَمالَكُمْ لاتُقاتِلُونَ في سَبيلِ اللَّه ِوَالْمُسْتَضْعَفينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَالْوِلْدانِ...*(نساء/75)؛ چرا در راه خدا و در راه آن مردم بيچاره از مردها و زنها و بچههایی كه در تحت شكنجه قرار گرفتهاند نمىجنگيد... .* وَقاتِلُوهُمْ حَتَّى لاتَكُونَ فِتْنَةٌ وَ يَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ...* (انفال/39) بُكُشيد كافران را تا بركنده شود ريشه فساد تا دين منحصر به دين خدا شود.
هيچ قطرهاى در مقياس حقيقت در نزد خدا از قطره خون كه در راه خدا ريخته شود محبوب و بهتر نيست و من مىخواهم كه با اين قطره خون به عشقم برسم كه خداست. شهيد كسی است كه حقيقت و هدف الهى را درک كرده و براى اين حقيقت پايدارى كرده و جان دهد. شهادت در راه اسلام مرگى نیست كه دشمن بر مجاهد تحميل مىكند بلكه افتخارى است كه وى با تمامى آگاهى و شعور و شناختش به آن دست مىيابد.
شهادت براى من يک فيض بزرگى است. من لياقت آن را نداشتم و اميدوارم كه آنهایی كه قبل و بعد از من به درجه شهادت نايل آمدهاند مرا در آن دنيا شفاعت نمايند انشاءالله. و از قول من به تمام قوم و خويشان خصوصا پدر و مادرم و خواهرانم و برادرانم بگويید بعد از مرگم براى من گريه و زارى نكنند و در عوض به همه دوستان و آشنايان با چهرهاى خندان تبريک بگويند و به آنها بگويند جان او هديهاى براى اسلام عزيز و امام امّت و امت امام بود. در رابطه با شهادت من و بقيه برادرانم كه اگر لياقت شركت در جبهههاى حق عليه باطل را داشتند و خانوادهمان بگویید صبر پيشه خود کنند نه اينكه در مقابل باطل و ناحق تسليم شوند بلكه استوارى و ايستادگى در برابر تمام سختیها در مقابل گرفتاریها را مبارزه بدانند.
در رابطه با رزمندگان اسلام بايد بگويم كه هميشه با توكل به خدا و ائمه معصومين(ع) و اجراى دستورات رهبر عزيز و عالیقدرمان بر دشمنان بتازيد تا آنها را از صفحه روزگار برداريد. هيچوقت بر پيروزیهايتان مغرور نشويد چون در مرحله اول اين شما نيستيد كه مىجنگيد و اين شما نيستيد كه شلیک مىكنيد بلكه طبق آيه قرآن مجيد: و شما بايد مجاهد فىسبيلالله باشيد آن كسى كه جهاد كند تا اينكه اراده خدا تحقق يابد و حاكم بر ارادهها شود اين همان راه خداست.
خدايا، من كه حسينوار زندگى نكردم كه حسينوار شهيد شوم، خدايا، مرا جزو راه او قرار ده. خدايا، خدايا، تا انقلاب مهدى خمينى را نگهدار. براى من دو ماه روزه بخريد به اميد زيارت كربلاى حسينى و به اميد قدس عزيز و به اميد پيروزى رزمندگان اسلام بر عليه كفر جهانى دوازدهم فروردین ماه 65.»
پيام شهيد: شهادت براى من یک فيض بزرگى است. من لياقت آن را نداشتم و اميدوارم كه آنهايی كه قبل و بعد از من به درجه شهادت نايل آمدهاند مرا درآن دنيا شفاعت کنند انشاءالله.
شاهد حديثی: قَالَ رسول الله(ص): مَنْ مَشَى إِلَى ذِي قَرَابَةٍ بِنَفْسِهِ وَ مَالِهِ لِيَصِلَ رَحِمَهُ أَعْطَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَجْرَ مِائَةِ شَهِيدٍ.(من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 16)
پيامبر اکرم(ص) فرمودند: هركس با جان و مال خود در راه صله رحم كوشش كند، خداوند عزوجل پاداش يكصد شهيد به او مىدهد.
انتهای پیام