کد خبر: 4065243
تاریخ انتشار: ۳۰ خرداد ۱۴۰۱ - ۰۸:۰۲
یادداشت روز

سیمای کوزه‌گر و کوزه شکسته تبلیغات محیطی

تلویزیون که خود سال‌هاست نقش بزرگترین رسانه تبلیغاتی کشور را بر عهده داشته به دلیل عملکرد نامناسب تولیدی دست به دامان تبلیغات محیطی شده است.

قسمت اول سریال مستوران پنج‌‎شنبه دوم تیر از شبکه یک سیما آغاز خواهد شد. طبق اخبار؛ مستوران تازه‌ترین محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج و برگرفته از قصه‌های کهن ایرانی است. توجه به ادبیات متقدم ایران یکی از مهمترین موارد نادیده گرفته شده در سیماست که کمتر کار جدی و فاخر در این زمینه انجام شده و بیشتر به‌مثابه رفع تکلیف و پوسته ظاهری طنزگونه بوده است. ازاین‌رو توجه به این موضوع به‌خودی‌خود قابل احترام و تجلیل است اما جدا از بحث محتوایی، نکته‌ای ظریف در حاشیه پخش این سریال وجود دارد که پیامدهای آن نگران‌کننده به نظر می‌رسد.

نکته اینجاست که بیلبوردهای تبلیغاتی این سریال در سطح شهر مردم را دعوت به تماشای سریالی می‌کنند که خود منبع جذب آگهی‌های تبلیغاتی تلویزیونی است! این مسئله پارادوکس‌گونه که نوعی نقض غرض در آن مشاهده می‌شود نشان می‌دهد سیمایی که محل بروز و نمایش بسیاری از آگهی‌های تبلیغاتی است و زمانی حرف اول را در تبلیغات رسانه‌ای می‌زد حال به روزی افتاده که برای دیده شدن سریال خودش دست به دامان تبلیغات محیطی شهری شده است. نتیجه این معضل این است که سیما توانایی سابق جذب مخاطب را ندارد و خود متوجه کاهش روزافزون مخاطبانش به دلایل مختلفی چون کمبود جذابیت، تکرار، نگاه‌های سنتی به مقوله رسانه و ماندن در وضعیت قبلی بدون توجه به تغییرات لحظه‌ای مؤثر بر مخاطب در رسانه‌های امروزی شده است.

سیما اکنون حکم کوزه‌گری را دارد که از کوزه شکسته رفع تشنگی می‌کند و ازآنجاکه رسانه ملی نام گرفته است دارد ملت خود را هر روز بیش از دیروز از دست می‌دهد و چنین تغییر رویه‌هایی نیز فقط مسکنی مقطعی برای این بیمار رو قبله است.

مسئولان سیما باید رویکرد خود را عوض کنند و با تغییر برخی قوانینی که ممکن است برای روزگار خود مؤثر و مفید بوده‌اند از سویی و توجه به نیازهای مخاطب امروز ایرانی از طرفی دیگر دست به تولید جذاب و درعین‌حال آموزنده و سرگرم‌کننده برای مردم به‌ویژه نسل جوان بزنند وگرنه در آینده‌ای نزدیک فقط برخی از سالمندان که جویای برنامه‌های نوستالژیک خود در تلویزیون هستند برایشان باقی خواهند ماند.

به قلم عباس کریمی عباسی

انتهای پیام
نام:
ایمیل:
* نظر:
* :