
20 فروردین 1385 بود که خبر دستیابی ایران به فناوری صلحآمیز هستهای و راهاندازی زنجیره کامل غنیسازی اورانیوم اعلام شد؛ موفقیتی که با تکیه بر توان داخلی و در شرایط تحریم به دست آمده بود و همگان را متحیر ساخت.
تولید سوخت هستهای مورد نیاز رآکتورهای هستهای، رؤیایی بود که دانشمندان جوان کشور با اتکال به قدرت باری تعالی و مجاهدت شبانهروزی آن را تبدیل به واقعیت کردند و به پاس این مجاهدت علمی، 20 فروردین با تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی با عنوان «روز ملی فناوری هستهای» در تقویم جمهوری اسلامی ایران ثبت شد.
پیش از پیروزی انقلاب اسلامی بود که آمریکا، آلمان و فرانسه بحث تولید 20 هزارمگاوات برق به وسیله انرژی هستهای را مطرح کرده و آلمان ساخت دو رآکتور هزار مگاواتی در بوشهر را آغاز کرد، اما باوجود پیشرفت 85 درصدی با پیروزی انقلاب اسلامی، کار را رها کرد.
آمریکا هم یک رآکتور 5 مگاواتی در کوی دانشگاه تهران و سازمان انرژی اتمی برای تولید دارو ساخت و تعهد داد که 20 مگاوات سوخت مورد نیاز آن را تأمین کند و سومین مورد هم به دست فرانسویها بود و رآکتور 360 مگاواتی کنار رودخانه کارون با 10 درصد پیشرفت ساخته شد.
تلاشهای دشمن برای براندازی نظام نوپای جمهوری اسلامی با بهکار گرفتن روشهای مختلف و در نهایت جنگ تحمیلی موجب شد تا برنامههای هستهای ایران بیش از یک دهه متوقف شود، اما از سال 68 گامهای نخست برداشته شد.
در سال 82 جوسازی گروههای ضدانقلاب در رسانههای غربی مبنی بر تلاش ایران برای ساخت سلاح هستهای موجب حساسیت اروپا و آمریکا در این مورد شده و به بهانههای مختلف سعی در توقف فعالیتها کردند، اما ایران در سال 84 عزم خود را جزم کرده و در 20 فروردین 85 با وجود تحریم توانست به چرخه کامل تولید سوخت هستهای دست یابد.
دانشمندان و متخصصان ایرانی با دستیابی به نسل جدیدی از سانتریفیوژها و اعلام آن به آژانس بینالمللی انرژی اتمی، ایران را در زمره کشورهای صاحب فناوری غنیسازی اورانیوم قرار داده و ایران به کشورهای عضو باشگاه اتمی پیوست.