وضو تطهیرکننده باطن و احیاگر نفس است

به گزارش ایکنا از قم، حجت‌الاسلام‌ والمسلمین حسین انصاریان، مترجم قرآن و خطیب کشوری در محفل معارفی حرم مطهر بانوی کرامت که شب گذشته، 18 اردیبهشت‌ماه در شبستان امام خمینی(ره) برگزار شد، ضمن اشاره به فرازهایی از آیات الهی تصریح کرد: قرآن کریم به کسی مؤمن می‌گوید که به واجبات عمل و حرام‌ها را ترک و به خوبی‌های اخلاقی اعم از مهربانی، فروتنی، بامحبت و نرم‌خویی اهتمام داشته باشد.

وی ضمن اشاره به آیه ششم سوره مائده تصریح کرد: هنگامی‌ که انسان برای خواندن عبادت بی‌نظیر نماز آماده و محیا می‌شود باید وضو داشته باشد، چراکه نماز معراج مؤمن است و قدرت دارد انسان را به قرب الهی برساند، اگر انسان نماز را صحیح و درست انجام دهد، او را از گناهان پنهان و آشکار حفظ می‌کند.

سخنران محفل معارفی حرم بانوی کرامت اظهار کرد: انسان مؤمن وقتی برای چنین عبادتی آماده می‌شود باید «فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرَافِقِ»، یعنی صورت خود را بشویید و دو دست خود را نیز از آرنج تا سر انگشتان بشوید؛ سپس «وَامْسَحُوا بِرُءُوسِكُمْ»، مقداری از سر خود را مسح، «وَأَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ» و مقداری از روی پای خود را تا ابتدای مچ پا مسح کنید؛ و این می‌شود وضوی واقعی و قرآنی که پیامبر اعظم(ص) به آن عمل می‌کردند.

انصاریان با تأکید بر اینکه آب وضو باید مباح باشد، بیان کرد: مباح بودن آب به این است که حق کسی در آن غصب نشده باشد؛ یعنی برای فراهم کردن آب به کسی ظلم نشده و همه جوانب این آب باید پاک و مباح باشد.

سخنران حرم مطهر بانوی کرامت در ادامه بحث به داستان‌هایی در رابطه با التزام مردان و زنان مسلمان به‌ویژه علما نسبت به حقوق افراد اشاره کرد و یادآور شد: در گذشته‌ای نه‌چندان دور بازاریان توجه وافری به کسب رزق و روزی حلال داشتند؛ به‌گونه‌ای که حتی در وزن کردن مواد غذایی، وزن پاکت کاغذی که مواد در آن ریخته می‌شد را کم می‌کردند.

وی افزود: زندگی مردم در گذشته با اهتمام فراوان به طهارت باطن و دائم‌الوضو بودن غرق در پاکی بود؛ عموم نانوایان با وضو مغازه را باز می‌کردند، با وضو خمیر درست می‌کردند، با وضو نان را به تنور می‌زدند و با وضو نان را می‌فروختند. خیلی از افراد حتی توجه داشتند که بدون وضو وارد رختخواب نشوند، چراکه پیامبر اعظم(ص) می‌فرمایند، هر مرد و زنی با وضو وارد رخت خواب شود و بخوابد، پروردگار عالم آن شب را در پرونده‌اش شب‌زنده‌داری ثبت می‌کنند.

انصاریان با بیان اینکه خود وضو فی ذاته نور است و این نور را در وجود انسان ثبت می‌کند، اظهار کرد: عبادات نوری هستند که در وجود انسان ثبت و در صورت حفظ ایمان، در روز قیامت طلوع و نورافشانی خواهند کرد. رسول‌الله(ص) می‌فرمایند: هفت چیز است که اگر در مرد و زن طلوع کند، واقعیت ایمان را کامل و درب‌های بهشت به رویش باز خواهد شد. نخستین آن وضو کامل است.

سخنران محفل معارفی حرم مطهر بانوی کرامت در ادامه کیفیت وضو کامل را مورد توجه قرار داد و بیان کرد: امام صادق(ع) در روایتی می‌فرمایند: «وقتی چشمت به آب می‌افتد در آن دقت کن؛ انسان باید پاکی، نرمی، روانی و زلالی و پاک‌کنندگی را از آب فرابگیرد.»

وی با اشاره به اهمیت رهایی از ناپاکی‌ها و آلودگی‌های نفسانی اعم از بخل، حرص، کینه، تکبر، خودبینی، خودخواهی، تصریح کرد: انسان باید همچون آب خود را به پاکی رسانده، نه‌ تنها خودش پاک و طاهر شود، بلکه پاک‌کننده دیگران نیز باشد؛ انسان ناپاک راهی به‌سوی خدا ندارد.

انصاریان افزود: کسانی که از گناه سیر نمی‌شوند و به آن قانع نمی‌شوند، خداوند متعال ایشان را دوست ندارد، «لَا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ» و «وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ»؛ آن‌هایی که در برای خداوند متعال و انبیای الهی و قرآن کریم کبر می‌ورزند و کسانی که مال و جان و آبروی مردم را نشانه گرفته‌اند، متجاوز و ظالم به آن هستند را خداوند متعال دوست ندارند.

وی تصریح کرد: اگر بخواهیم مورد محبت الهی قرار گیریم، باید از آب درس بگیریم؛ آب روان و نرم و به‌ دور از خشونت است، انسان باید همچون آب با دین، با بندگان خدا، با زن و بچه و خانواده و فرزندانش نرم‌خو باشد. 

سخنران حرم مطهر بانوی کرامت با بیان اینکه ریشه و عنصر وجودی تمام موجودات عالم از آب است، یادآور شد: انسان با آب وضو زنده شده، از مرگ غم، کسالت، تن‌پروری و مرگ روح و اخلاق رهایی می‌یابد. با وضو تمام باطن انسان شست‌وشو یافته، در وادی نماز و حرکت به معراج معنوی سوق می‌یابد.

انصاریان با اشاره به اینکه وضوگیرنده باید همچون آب روان و به‌ دور از سختی و انجماد همواره در جریان باشد، گفت: انسانی که حرکت ایمانی، اخلاقی، عملی و علمی نداشته باشد، رنگ باطنش تیره و بوی باطن او بدبو خواهد شد. انسان همواره باید در مسیر حرکت معنوی امروزش بهتر از دیروزش باشد، ولو با خواندن یک آیه، یا با انجام یک مستحب، حتی با رد کردن پیرمرد از خیابان یا غذا دادن به حیوانات.