شهیدی که عاشق امام حسین(ع) بود

به گزارش ایکنا از لرستان، سال 1342 بود که ایمان بابایی در روستای دارایی خرم‌آباد در یک خانواده کشاورز متولد شد. ایمان در  کودکی مادرش را از دست داد و تحصیلات ابتدایی‌اش را در دبستان امام خمینی(ره) فعلی روستای ماسور در حومه شهر خرم‌‎آباد گذراند. با نگاهی به کتاب «مرواریدهای کِیو» یادنامه شهدای دانشجوی استان لرستان تألیف پروانه قبادی‌کیا به معرفی زندگی و شهادت این دانشجوی شهید می‌پردازیم.

ایمان در کنکور دانشگا‎ه‌ها شرکت کرد و در رشته کاردانی تربیت معلم پذیرفته شد. وقتی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) شکل گرفت او نیز در تظاهرات مردمی شرکت می‌کرد.

ایمان و پسردایی‌اش شهید میرزاعلی دریکوند پس از پیروزی انقلاب اسلامی در مبارزه با منافقین هم فعال بودند و چند مرتبه در این راه توسط منافقین مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.

رحمان بابایی، برادر شهید ایمان بابایی در توصیف این شهید می‌‎گوید: ویژگی اخلاقی ایمان علاقه وافر او به امام امت بود. او از مقلدان امام خمینی(ره) و دنباله‌رو راه روحانیت بود، نماز جماعتش هیچ‌گاه از روی عمد ترک نمی‌شد.

زمان آزادسازی شهر فاو، او هم آنجا حضور داشت و بعدها به مادر خوانده‌اش گفت: «مادر دیشب در آزادسازی شهر فاو من هم نقش کوچکی داشتم.»

جبهه‌های زبیدات، زلیجان، جنگل عمقر، خرمشهر، سوسنگرد، بستان، فاو، دربندی‎خان، سلیمانیه، از جمله جبهه‌هایی بودند که ایمان در آنها حضور فعال داشت و در اکثر عملیات‌ها شرکت می‌‎کرد، مدت دو سال در اطلاعات و عملیات لشکر ولی‌عصر(عج) خدمت کرد.

از رحمان بابایی برادر شهید بابایی نقل است: «اکثر اوقات طوری به جبهه می‌رفت که کمتر کسی خبر داشت بسیار راز نگه‌دار بود، پسردایی‌‎اش میرزاعلی معتقد بود که باید برای ایمان محافظ گذاشته شود.»

از محبان آقا اباعبدالله‌الحسین(ع) بود و در مراسم عزاداری سرور شهیدان عاشقانه و خالصانه شرکت می‌‎کرد. دوستان هم‌محله‌ای‌اش هنوز هم تلاش‌های او برای راه‌اندازی هیئت عزاداری محله‌اش را به خاطر دارند.

عمق حساسیت او به رعایت دستورات دینی و اخلاقی تا به آن حد بود که در یکی از دفترهای یادداشت او این جمله زیبا و پرمحتوا به چشم می‌خورد: «می‌ترسم چیزی بنویسم که خود به آن عمل نکرده باشم» و در ادامه می‌نویسد: «پیوند خود را با امام مستحکم‌تر می‌کنم.»

در سال 1365 ایمان از سوی سپاه محمد(ص) به منطقه جنوب اعزام شد. عملیات کربلای 4 در تاریخ 23 دی‎ماه سال 1365 با رمز «یا فاطمه‌الزهرا(س)» در منطقه شلمچه و در محدوده جزیزه امام‌الرضا(ص) با هدف پاسخگویی به شرارت‌های دشمن در حمله به مناطق مسکونی شهرهای میهن اسلامی و انهدام نیرو و تجهیزات دشمن(عملیات انهدامی ـ انتقامی) آغاز شد.

این آخرین عملیاتی بود که ایمان قرار بود در آن شرکت کند. او در رسته اطلاعات و عملیات  بود و قبل از شروع عملیات به همراه دیگر هم‌رزمانش به شناسایی محل عملیات پرداخت تا اینکه در تاریخ چهارم دی‌ماه سال 1365 در همان عملیات و در منطه شلمچه به شهادت رسید و پیکر پاکش پس از هشت سال مفقودالاثر بودن، در کنار دوستان شهیدش میرزاعلی دریکوند و مجید امان‌اللهی بهاروند در سال 1373 در گلزار شهدای بهشت رضای شهر خرم‌‎آباد به خاک سپرده شد.