بومی‌سازی تولید آلیاژ استراتژیک C65500 در جهاددانشگاهی تهران

به گزارش ایکنا به نقل از روابط عمومی سازمان جهاددانشگاهی تهران، نورس قنبرپور، مسئول پروژه تولید آلیاژ مسی C65500، از دستیابی محققان جهاددانشگاهی تهران به دانش‌فنی و بومی‌سازی این آلیاژ استراتژیک خبر داد و حمایت از صنایع داخلی، ارتقای جایگاه فناوری، و کاهش هزینه‌ها را از اهداف کلان این پروژه ملی برشمرد.

وی افزود: دستیابی به سطح آمادگی فناوری (TRL) بالا، حضور در زنجیره تأمین مواد اولیه داخل کشور، کاهش هزینه‌های واردات و افزایش سودآوری اقتصادی از طریق تولید داخلی را از جمله نتایج این پروژه است.

وی ادامه داد: توسعه دانش‌فنی از طریق پژوهش و شبیه‌سازی ترکیب شیمیایی بهینه آلیاژ C65500، طراحی و بهینه‌سازی فرآیندهای تولید (ریخته‌گری، فورجینگ و عملیات حرارتی) و ایجاد زیرساخت‌های آزمایشگاهی برای تولید و آزمون این آلیاژ از جمله اهداف خرد پروژه بوده است. همچنین، ارزیابی کیفیت محصول از طریق آزمون‌های مکانیکی انجام شده است.

مسئول این پروژه همچنین افزایش کیفیت، توسعه کاربردهای صنعتی و تدوین دانش‌فنی را از دیگر اهداف مهم پروژه برشمرد و خاطرنشان کرد: این اهداف در راستای بهره‌گیری از توانمندی های داخل کشور، کاهش وابستگی به واردات و ارتقای توان رقابت‌پذیری دنبال شده‌اند.

قنبرپور در معرفی این آلیاژ گفت: آلیاژ C65500 که تحت استاندارد UNS (Unified Numbering System) شناخته می‌شود. از خانواده برنزهای سیلیسیمی با درصد بالای سیلیکون (۲.۸ تا ۳.۸ درصد وزنی) و مقادیری منگنز است. این آلیاژ که توسعه آن به دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی بازمی‌گردد، به دلیل مقاومت بالا در برابر خوردگی و استحکام مکانیکی بالا، در صنایع کاربرد گسترده دارد.

وی درباره کاربرد این آلیاژ خاص در تحقیقات و بهبود فناوری، گفت: در دهه‌های اخیر، پژوهش‌ها بر بهبود فرآیندهای تولید و خواص خانواده آلیاژهای مس متمرکز شده است. استفاده از روش‌های مانند ریخته‌ گری به روش ESR، فورجینگ (Forging) و عملیات حرارتی متناسب، موجب بهبود یکنواختی ساختاری و افزایش مقاومت مکانیکی آلیاژهای C65500  شده است.

مسئول پروژه، افزود: اگرچه آلیاژ C65500 در سطح جهانی یکی از مواد اصلی در ساخت قطعات صنعتی به شمار می‌رود، اما در ایران به دلیل محدودیت‌های زیرساختی و نبود دانش‌فنی کامل، تاکنون امکان تولید صنعتی گسترده آن فراهم نشده بود که با تلاش‌های مستمر پژوهشگران داخلی در دهه اخیر، بومی‌سازی دانش‌فنی این آلیاژ و کاهش نیاز به واردات آن در دستور کار قرار گرفت.