وداع مردم جورجاده با آخرین مادر شهید روستای جورجاده
مردم متدین و قدرشناس دودانگه ساری، پیکر مطهر مادر شهید اسفندیار سلمانی را در روستای جورجاده، دهستان بنافت، با شکوهی آمیخته به اندوه و افتخار تشییع کردند؛ مادری که از آخرین مادران شهدای این روستا بود و پس از سالها صبوری، به فرزند شهیدش پیوست.
به گزارش ایکنا از مازندران، مردم متدین و قدرشناس دودانگه ساری، بیست و سوم بهمنماه پیکر مطهر مادر شهید اسفندیار سلمانی را در روستای جورجاده، دهستان بنافت، با شکوهی آمیخته به اندوه و افتخار تشییع کردند؛ مادری که از آخرین مادران شهدای این روستا بود و پس از سالها صبوری، به فرزند شهیدش پیوست.پیکر این مادر فداکار بر دستان مردم ولایتمدار منطقه تشییع و پس از اقامه نماز، در جوار مزار شهید رضی ـ معاون پشتیبانی جبهه مقاومت اسلامی ـ در زادگاهش آرام گرفت؛ وداعی که صحنههایی از ارادت و قدرشناسی را رقم زد.
مردم پیرو مکتب سیدالشهدا(ع) در دودانگه ساری که همزمان با ایام جشن پیروزی انقلاب اسلامی و حماسه بیستودوم بهمن، بار دیگر عشق و وفاداری خود به نظام، ولایت و میهن را به نمایش گذاشته بودند، با حضور در این آیین تشییع، بر پایبندی به آرمانها و ارزشهای اسلامی و تکریم خانوادههای معظم شهدا تأکید کردند.
مادر شهید سلمانی پس از ۴۲ سال فراق، در ۸۵ سالگی چشم از جهان فروبست و به دیدار جگرگوشهاش شتافت؛ دیداری که سالها انتظارش را کشیده بود.
شهید اسفندیار سلمانی در سال ۱۳۴۴ در خانوادهای مذهبی، کارگر و کمبضاعت در روستای جورجاده چشم به جهان گشود. او به سبب حسنخلق، تقوا و اخلاق نیکو در میان دوستانش الگو بود و همواره مورد توجه معلمان خود قرار داشت.
تحصیلات ابتدایی تا سوم راهنمایی را در شهرستان بهشهر نزد عمویش گذراند و دوره دبیرستان را در بابلسر، در منزل یکی از داییهایش ادامه داد. همزمان با اوجگیری انقلاب اسلامی، از جوانان فعال و تأثیرگذار در حرکتهای مردمی بود و در تظاهرات و پخش اعلامیههای امام خمینی(ره) حضوری پررنگ داشت.
وی اهتمام ویژهای به نماز اول وقت، روزه و تلاوت قرآن داشت و اخلاقمداری، احترام به بزرگترها، قدردانی و مطالعه را سرلوحه زندگی خود قرار داده بود. از دورویی، نفاق و حسد پرهیز میکرد و همواره بر همدلی و اتحاد تأکید داشت. در ایام تعطیلات تحصیلی کار میکرد و با دستمزد اندک خود، بخشی از هزینههای تحصیل و خانواده را تأمین میکرد.
در سال چهارم دبیرستان، شوق حضور در جبهه در وجودش شعلهور شد و در آبان ۱۳۶۱ در سپاه بابلسر ثبتنام کرد. پس از گذراندن دوره آموزشی در پادگان منجیل، به اهواز اعزام شد و از آنجا داوطلبانه راهی جبهه موسیان شد. تیرماه ۱۳۶۲ بار دیگر به اهواز اعزام شد و سپس بهصورت داوطلبانه به جبهه مریوان رفت. در آن منطقه مسئولیت بیسیمچی خط مقدم را بر عهده داشت.
مهرماه ۱۳۶۲ در عملیات والفجر ۴، در منطقه پنجوین و ارتفاع ۱۸۲۰، هنگام شناسایی و پاکسازی منطقه بر اثر اصابت مستقیم خمپاره به شهادت رسید و به آرزوی دیرین خود دست یافت.
شدت انفجار به اندازهای بود که خانوادهاش از وداع با پیکر کامل فرزندشان محروم ماندند و تنها یاد و نام او، تسلای سالهای فراقشان شد.
