روزهداری؛ فرصت تقویت هوشیاری نسبت به حضور خداوند در زندگی + فیلم
نوید جانباز با اشاره به جایگاه والای روزه در روایات اسلامی، این عبادت را جلوهای از خویشتنداری درونی و نماد اخلاص بندگان توصیف کرد و روزهداری را راهی برای تقویت هوشیاری لحظهای نسبت به حضور خداوند متعال در زندگی دانست.
حلول ماه مبارک رمضان، این ماه پرفیض و برکت، فرصتی استثنایی برای تأمل در یکی از مهمترین عبادات الهی یعنی روزه است؛ عبادتی که نه تنها در اسلام، که در تمامی ادیان آسمانی پیشینهای به بلندای تاریخ بشریت دارد و خداوند متعال در قرآن کریم بر وجوب آن تأکید فرموده است. این فریضه الهی، فراتر از یک تکلیف دینی، تمرینی برای مدیریت رفتار، کنترل هیجانات و در نهایت دستیابی به تقواست و فواید بیشمار آن، چه از جنبه روحانی و چه از جنبه جسمانی، بر هیچکس پوشیده نیست. از اینرو، شایسته است با تأمل و تعمق بیشتری به این عبادت مهم بنگریم و با انگیزهای والا برای بهرهمندی از ثمرات ارزشمند آن در این ماه عزیز، گام برداریم.
در همین راستا خبرگزاری ایکنا سلسله درسگفتارهایی با عنوان «روزه و تربیت نفس» با بیان حجتالاسلام نوید جانباز، روانشناس و مشاور خانواده تهیه کرده است. وی در این درسگفتارها از جایگاه و فلسفه روزه میگوید؛ عبادتی همزاد بشریت که نه تنها بر جسم و روح تأثیر میگذارد، که انسان را به مهار هیجانات و مدیریت رفتار دعوت میکند.
در ادامه بخش چهارم این درسگفتار را با عنوان «تقویت درک حضور خداوند» میخوانیم و میبینیم:
در روایات اسلامی آمده است که از جمله خالصترین اعمال عبادی بندگان، «روزه» است. توضیح آنکه وقتی انسان ذکری میگوید، دعایی میخواند یا نمازی میگزارد، دیگران ممکن است شاهد آن عمل باشند؛ اما روزهداری، جلوهای از خویشتنداری درونی است. بدین معنا که فرد از پاسخگویی به نیازهای اولیه خود چشم میپوشد. روزه تمرین اخلاص و باور خالصانه به حضور خداوند متعال در زندگی است. این عبادت به انسان احساسی میدهد که به خاطر فرمان الهی، از خواستههای خود صرفنظر میکند و بدین ترتیب گامی به سوی رشد و تعالی برمیدارد؛ حرکتی برای عبور از محدودیتها، شکستن حجابهای ظاهری و تجربه حضور خداوند در زندگی.
روزهداری تمرینی برای دریافت معنویت و درک عمیقتر حضور الهی در زندگی است. از این رو در روایات دینی، روزه به عنوان خالصترین عمل عبادی شناخته شده و سفارش شده که هر کس انگیزه درک بیشتر حضور خداوند را دارد، روزه بگیرد. روزهای که در ماه مبارک رمضان بر مسلمانان واجب شده، فرصتی است برای تمرین یکدوازدهم سال؛ ماهی که در آن میتوانیم از عادتهای روزمره فاصله گیریم.
هنگامی که میخواهیم مفهوم، صفت یا ویژگی خاصی را در وجود خود نهادینه کنیم، نیاز به تمرین داریم و لازم است از رویههای همیشگی زندگی و روزمرگیها اندکی جدا شویم و فاصله بگیریم. چه چیزی والاتر از این که به مطلوب ازلی و ابدی خود یعنی خداوند متعال، مبدأ همه خیرات، توجه کنیم؟ بیگمان روزهداری روشی بسیار مؤثر و مناسب برای نیل به این هدف است.
در طول روز، بارها نیازهایی، چون گرسنگی و تشنگی در ما بروز میکند. همین نیازها، مدام به ما تذکر میدهند؛ اکنون که تشنهام، به خاطر خدا از آشامیدن آب خودداری میکنم؛ اینک که گرسنهام، به خاطر انجام این عبادت الهی از خوردن غذا بازمیایستم. این تذکرهای مکرر در طی روز، زمینهساز آن است که مفهوم ارتباط با خدا و حضور او را پیوسته در ذهن یادآوری کنیم.
در شکلگیری رفتار و صفات درونی، به چند اصل اساسی نیاز داریم؛ تکرار، مداومت و هوشیاری لحظهای. هنگامی که به سوی آب میرویم، ناگهان به خود میآییم که نباید بنوشیم؛ زمانی که قصد غذا خوردن داریم، به خود تذکر میدهیم. این هوشیاریهای پیاپی و تذکرهای مداوم در طول روز، ما را با مفهوم ارتباط با خدا مأنوس میکند و احساس حضور او را در زندگیمان تقویت میکند.
انتهای پیام
