دو خصیصه‌ مهم وطن‌دوستی رهبر معظم انقلاب اسلامی

مسئله وطن پرستی و دوست داشتن وطن در طول تاریخ ایران سابقه زیادی داشته است. اقتضای ذات انسان‌هاست که وطن و محل زندگی خود را که در آن ریشه دارند، دوست داشته باشند، همه انسان‌ها نسبت به وطن خود علاقه مند هستند، اما ادعای وطن‌دوستی علامت‌ها و نشانه‌هایی دارد.

در طول تاریخ کشورمان ایران، بسیاری از کسانی که مدعی وطن‌دوستی و وطن پرستی بودند و هستند معمولا در موقعیت‌های مختلف و در جاهای بسیار مهمی که تصمیم و اراده آنها آینده ساز بود، وطن‌شان را تحت الشعاع قرار می‌دادند و متأسفانه تصمیماتی گرفتند که دقیقا مخالف وطن پرستی و وطن دوستی بود.

بنابراین وطن دوستی یک شعار نیست، وطن دوستی یک عمل است، یک مسئله عملگراست که نشانه‌هایی دارد و طبق این نشانه‌ها، بسیاری از کسانی که مدعی وطن دوستی و وطن پرستی بوده و هستند فاقد این نشانه‌ها هستند.‌ در طول تاریخ ایران بسیاری از افرادی که ادعای وطن دوستی و وطن پرستی داشتند بیشترین خائنین به این مملکت و تاریخ کشور بودند و در اعمال آنها، اقدامات خائنانه‌ای درج و ثبت شده است.

یکی از ویژگی‌های رهبر معظم انقلاب، وطن دوستی بود. شاید ایشان هیچ وقت این کلمه را به زبان نیاوردند و مدعی نبودند که وطن دوست هستم، ولی اعمال و رفتار ایشان نشان دهنده یک وطن دوستی واقعی بود. وطن دوستی دو علامت بارز دارد؛ یکی این است که قائل به تمامیت ارضی کشور خود باشیم و اجازه کم شدن مرز و بوم خود را ندهیم. ما در طول تاریخ کشورمان افرادی را می‌بینیم که مدعی وطن پرستی بودند، اما مرزها و منطقه‌های بسیاری از ایران را به صورت هدیه و هبه به کشورهای دیگر دادند. کشورهایی مثل بحرین و آذربایجان جزو مناطق و تابع ایران بودند. ما این مناطق را از دست دادیم آن هم به دلیل تصمیمات افرادی که مدعی وطن دوستی و وطن پرستی بودند.

اینکه در طول انقلاب اسلامی با وجود همه دشمنی‌ها و با تمام ادعاهای کشورهای همسایه نسبت به خلیج فارس، نسبت به مرزهای عراق و مرزهای افغانستان که مدعی بودند قسمتی از آن، مال ماست، اجازه داده نشود حتی یک وجب از کشور ما، غصب و کم بشود نشان دهنده خصیصه‌ بارز وطن دوستی یعنی حمایت و حفظ تمامیت ارضی کشور است، ولی ما در طول تاریخ کسانی را دیدیم که با وجود داشتن چنین ادعایی، به راحتی کشور را کوچک کردند و منطقه‌های زیادی از ایران را که بسیار استراتژیک و نفت خیز بود به کشورهای دیگه هبه کردند.

دومین خصیصه وطن دوستی که ما در رهبر معظم انقلاب دیدیم این است که هیچ وقت چشمی به کشورهای خارجی نداشته و در پیشرفت‌های کشور به استعدادهای بومی تکیه می‌کنند. ما همیشه می‌دیدیم که رهبر معظم انقلاب مشتاقانه با استعدادهای جوانان در المپیادهای علمی، ورزشی و تمام ابعاد بومی برخورد می‌کردند و هیچ وقت استعدادی را سرکوب نکردند، هیچ وقت پیش نیامد که یک موفقیت علمی را بی‌فایده بدانند و یک اتفاق علمی بومی را رد بکنند. 

در همین زمینه، در پوسته نظام مسئولینی بودند که در مقابل استعدادهای بومی و حتی در مقابل کشف‌ها و اختراعات بومی برخورد سلبی می‌کردند. افرادی هستند که ایرانی‌ها را ضعیف می‌پنداشتند و این همان مسأله عدم وجود هم‌فکری میان مدیریت کلی کشور با بدنه مسئولین است. در صورتی که بدنه این نظام با مدیریت و ولایت فقیه همخوانی داشته باشد ایران اسلامی با پیشرفت بسیار قوی می‌تواند رو به جلو حرکت کند. 

وقتی که یک مسئول اختراع یک فرد با استعداد و زحمت‌کش ایرانی را بی ارزش می‌پندارد و آن مخترع را از کرده خود ناامید سازد، اینجاست که ما ضربه می‌خوریم.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در مقابل تمام اختراعات جدید بومی، به روز برخورد می‌کردند؛ با اینکه ممکن بود بسیاری از همسن و سالان ایشان به هیچ وجه حتی متوجه این اختراعات نشوند و افق فکری متفاوتی داشته باشند اما می‌دیدیم که رهبر انقلاب خیلی عالی برخورد می‌کردند و این یک خصیصه بسیار مهم یک فرد وطن دوست است که به جای تکیه به کشورهای دیگر، برای استعدادهای داخلی کشور و انسان‌های توانمندی که ریشه در این مرز و بوم دارند اهمیت قائل بودند و در همین‌ راستا ارگان‌هایی از طرف ایشان تاسیس شد تا این استعدادها کشف و مدیریت بشود و در مسیر رشد و ثمربخشی از آنها حمایت شود.

بنابراین، وطن دوستی دو خصیصه بسیار بارز دارد که یکی حفظ تمامیت ارضی و دومی تکیه بر استعدادهای بومی است و رهبر انقلاب بارها این دو را به ما گوشزد کردند.

حجت‌الاسلام محمدصادق فرزام، مدرس حوزه و دانشگاه