انسجام بیشتر ملت ایران پس از شهادت رهبر معظم انقلاب

رسول اولیازاده، عکاس رهبر شهید، در گفت‌وگو با ایکنا با بیان اینکه حضرت آقا در ریزه‌کاری‌ها و ظرافت‌های کاری دقتی داشتند که در بین روحانیون کمتر دیده می‌شود، اظهار کرد: ایشان نسبت به مسائل هنری برخورد ویژه‌ای داشتند. برای نمونه، وقتی آلبومی از پرتره‌هایشان را که خودم طراحی کرده بودم، به دست ایشان رسید، واکنشی بسیار مثبت نشان دادند. حتی در مورد یک بولتن نیمه شعبان که من طراحی جلد آن را بر عهده گرفتم، با ارسال پیامی فرمودند: «بسیار زیبا بود و خستگی‌ام در رفت». این کلام ایشان نشان‌دهنده درک و واکنش منطقی و احساسی ایشان در برابر یک کار هنری خوب بود.

 

وی در ادامه با اشاره به ارسال دو آلبوم از تصاویر سفرهای استانی ایشان، بیان کرد: حضرت آقا نه‌تنها تشکر کتبی می‌کردند، بلکه در ملاقات‌های حضوری نیز به‌صورت شفاهی و با لطف فراوان از این همکاری قدردانی می‌کردند. حتی در طراحی ویژه‌نامه «مجله عکس» که شامل ۶۰ عکس منتخب از میان ۳۰۰۰ عکس زلزله رودبار بود، پس از تحویل و توضیح فرایند انتخاب، فرمودند: «پس باید مجموعه‌ای ارزنده باشد؛ من با دقت آن را نگاه می‌کنم». این دقت‌نظر و توجه به کیفیت کار در میان روحانیون بسیار نادر و خاص است.

 

اولیازاده در پاسخ به پرسشی درباره برخورد اخلاقی رهبر شهید افزود: در سفر بوشهر، چند روز پس از تحویل آلبوم، هنگام عکاسی از ایشان در نماز، مرا صدا زدند و با لحنی محبت‌آمیز گفتند: «باید بابت این آلبوم زیبایت از شما تشکر کنم». این ابراز تشکر صریح و احساسی، نشان‌دهنده تقید ایشان به مسائل اخلاقی و ریزه‌کاری‌های رفتاری بود. من از قبل از انقلاب با این خانواده آشنایی داشتم و بارها دیده‌ام که ایشان با دقتی کم‌نظیر، همه‌جانبه و با حساسیت بالا مسائل را مدیریت می‌کردند؛ چنان‌که روزی که تعداد زیادی عکس از ایشان گرفتم، پس از توضیح درباره سیستم دیجیتال و عدم محدودیت در تعداد عکس‌ها، با آرامش فرمودند: «مهم نیست، هر تعداد که بخواهید بگیرید؛ نگران نباشید.» این برخورد نشان‌دهنده اشراف کامل ایشان بر مسائل روز و درک عمیق از تغییرات تکنولوژی بود.

 

وی در بخش ادامه گفت‌وگو با بیان اینکه شهادت ایشان را مانند از دست دادن پدری مهربان حس کرده است، بیان کرد: حضرت آقا را نه‌فقط به‌عنوان رهبر دینی و سیاسی، بلکه به‌عنوان پدری دلسوز می‌دیدم که در فواصل زمانی مختلف، از احوال من و بیماری‌هایم (سردردهای ناشی از مجروحیت جنگی) می‌پرسیدند. حتی در جلسه‌ای با هنرمندان، پس از سخنرانی درباره عکاسی، فرمودند: «در حین صحبت، به یاد شما و عکس‌هایم بودم.» این دقت‌نظر در کلام و توجه به عکاس به‌عنوان یک هنرمند مذهبی، بی‌بدیل بود. وقتی خبر شهادت را شنیدم، سعی کردم خودم را گول بزنم که اتفاق نیفتاده، اما وقتی یقین پیدا کردم، دلم در هم شکست. دشمن تصور کرد با ترور ایشان، جامعه به هم می‌ریزد، اما در مقابل، جامعه‌ای منسجم‌تر و مقاوم‌تر ظهور کرد و این، خطای محاسباتی آنها بود.

 

اولیازاده ادامه داد: ارتباط ایشان با هنرمندان و نگاهشان به نقش هنر در جامعه، فراتر از یک حمایت سطحی بود. در همان جلسه که اشاره کردم، ایشان هنر عکاسی را یک ابزار قوی برای ثبت تاریخ و انتقال مفاهیم عمیق معرفی کردند و تأکید داشتند که یک عکس می‌تواند به اندازه هزاران کلمه تأثیرگذار باشد. این دیدگاه نشان می‌داد که ایشان عکاس را صرفاً یک هنرمند نمی‌دانستند، بلکه او را به عنوان یک راوی بصری مهم در ثبت تحولات جامعه و انقلاب تلقی می‌کردند. این نگاه ارزشمند، به ما عکاسان انگیزه مضاعفی می‌داد تا مسئولیت سنگین خود را در قبال ثبت دقیق و هنرمندانه وقایع درک کنیم.

 

ارتباط ایشان با هنرمندان و نگاهشان به نقش هنر در جامعه، فراتر از یک حمایت سطحی بود

وی اضافه کرد: نکته دیگری که در این سال‌ها از ایشان دیدم، سادگی و عدم تظاهر ایشان بود. با وجود جایگاه رفیع، سادگی در زندگی روزمره و در مواجهه با مسائل پیش پا افتاده بسیار مشهود بود. این سادگی نه تنها در رفتار، بلکه در پذیرش کارهای هنری هم نمود داشت. وقتی آلبوم‌ها یا طرح‌هایی برایشان ارسال می‌شد، فارغ از هرگونه تکلف، با کمال تواضع آن‌ها را بررسی می‌کردند و نقد یا تحسین خود را با صداقت بیان می‌داشتند. این رویکرد باعث می‌شد هر هنرمندی که با ایشان کار می‌کرد، احساس کند که یک منتقد آگاه و صادق، کارش را مورد سنجش قرار داده است، نه صرفاً یک مقام رسمی.

 

عکاس رهبر شهید در انتها بیان کرد: آنچه در ذهن من از مقام معظم رهبری ثبت شده، ترکیبی از رهبری کاریزماتیک و پدری مهربان است. لحظاتی بود که پس از عکاسی‌های طولانی، با خستگی فراوان، به ایشان نگاه می‌کردم و احساس می‌کردم که ایشان انرژی وجودی‌اشان را برای هدایت جامعه صرف می‌کنند، اما همچنان برای احوال‌پرسی از یک عکاس معمولی وقت می‌گذارند. این توازن میان مسئولیت بزرگ رهبری و لطافت انسانی، الگویی است که هرگز فراموش نخواهد شد و خاطرات عکاسی از ایشان را برای من نه یک شغل، بلکه یک موهبت و افتخار بزرگ ساخته است.