
ایران، مهد تمدن و سرزمینی کهن، بار دیگر در تاریخ خود، حماسهای سترگ را رقم زد؛ حماسه ایستادگی، اتحاد و همدلی در برابر طوفانی از دشمنی و یاس. در این دوران سخت، قلبمان از فقدان عزیزانمان درد میکشد؛ اما ایمان ما به پیروزی، چون کوهی استوار، پُرصلابت و با غرور مانده است.
با نهایت اندوه و تأسف، شهادت قائد امت؛ مجاهد اعظم؛ مقاوم اکبر؛ رهبر معظم انقلاب، حضرت آیتالله خامنهای(ره)؛ جمعی از فرماندهان غیور و سربازان فداکار از تبار دلیرمردان ایرانزمین و تنی چند از هموطنان و هممیهنان شریف ایرانزمین؛ به ویژه دختران مینابی که به فرشتگان آسمانی بدل شدند، را به خانوادههای داغدار و امت شهیدپرور ایران تسلیت میگوییم.
این سفارش رهبر شهید و عظیممان است که این فقدانها، تلخ و جانسوز است؛ اما نباید اجازه دهیم که اندوه، ما را از مسیر انقلاب دور کند. اکنون، بیش از هر زمان دیگری، نیازمند شکوه اتحاد، همدلی، وحدت و انسجام هستیم. مسئولان باید با همدلی و همراهی کامل، در کنار مردم ایستاده و با تمام قوا، به تعدی، تجاوز و یاوهگوییهای دشمن پاسخ دهند.
قافله نویسندگان و هنرمندان، همواره در طول تاریخ، نقش مهمی در حفظ و تقویت روحیه ملی داشتهاند. در بحرانهای اجتماعی، آنها با هنرشان، اعتماد را به دلها باز میگردانند، روحیه مردم را بالا میبرند و مردم و ملت را که خود نیز جزئی از این اقیانوس هستی بخش به معنای وطن هستند را به ایثار و فداکاری تشویق میکنند. صدای هنرمندان، صدای امید است، صدای اتحاد است، صدای ایران است.
وحدت ملی، سپر دفاعی ما در برابر توطئههای دشمن است. با حفظ این وحدت، میتوانیم بر تمام مشکلات غلبه کنیم و به سوی آیندهای روشن، پُرامید و پیروزی نهایی گام برداریم.
ایکنا در این ایام که قلب مردمان ایرانِ جان و وطنمان از شهادت رهبر عظیمالشانمان خون است و هر آئینه خبر شهادت غیورمردان نیروهای مسلح و هموطنان عزیزتر از جانمان بر این داغ و خون میافزاید؛ به سراغ قافله پُرغصه و پُرقصه ایرانزمین رفته است و پیام تسلیت آنها تا بلندای دعوت به وحدت و انسجام مردمان نجیب و شریف ایرانزمین را در مسیر همدلی و یکپارچگی تا پیروزی نهایی وعده داده شده خون بر شمشیر با مخاطبان خود تقسیم میکند.
خبرگزاری ایکنا در دهمین قسمت از روایت «از سوگ رهبر تا بلندای وحدت» به سراغ حجتالاسلام والمسلمین علی رهبر، نویسنده و پژوهشگر نهجالبلاغه رفته است که در ادامه پیام او را خطاب به ملت شریف، نجیب، متحد و همیشه در صحنه ایران میخوانیم.
بسمالله القاصم الجبارین
کربلا در سینه صد چاک ماست
ریشههای نینوا در خاک ماست
ما بنای بغض را ریختیم
هر چه شیون بود، در نی ریختیم
خولی تاریخ در صد مرتبه
رد شد از قنداقههای حرمله
قوم ما در قتلگاه روزگار
میشناسد شمرهای بیشمار
هیچ قومی زخم را زیبا نکرد
تیغ را مانند ما معنا نکرد
ای سلاله پاک؛ ای انسان وارسته و گسسته از همه وابستگیها؛ ای کسی که سالها در قفسِ تن زیستی و آرزوی شکسته شدن آن را داشتی و ترنم تو این بود، من آماده یک پرواز بلند در فردوسی هستم که «آدم آورد در این دیر خراب آبادم».
«اقتلونی اقتلونی یا ثقات
ان فی قتلی حیاتا فی حیات»*
من خود این سنگ به جان میطلبیدم همه عمر
کاین قفس بشکند و مرغ به پرواز آید
انسان حکیمی بودی؛ علیمی بودی؛ مهربان بودی. هر سرپنجه تو هنر بود، بیانت بینظیر، شکافتن اندیشههای دینیات بینظیر با دلی عاشق و دلی شیفته. با دستی پُر افتخار و با بدنی اِربا اربا؛ کسی که مانند ائمه معصومین(ع) ما مسموم یا کشته نرود، شاعر می گوید: «مردار بُوَد هر آن که او را نکشند.
«اقتلونی اقتلونی یا ثقات
ان فی قتلی حیاتا فی حیات»
تو چون امام امت، در طول سالها در خانهای بیحفاظ و نه در زیرزمینها زیستی. هشت سال در زیر بمبارانها مانند مردمانی که سرپناهی برای حفاظت نداشتند زندگی کردی. تو مرگ حتمی خود را و رفتن سرخ خود را از پیش میدانستی؛ تو در نافلههایت مستمرا دعا کردی که در بستر راحت نمیری.
اینک این مردم مهربان؛ این مردمی که خون در رگهایشان ساری و جاریست و غیرت حسینی آنها را به غلیان وا میدارد، با تمام وجود ایستادهاند.
مردم بزرگوار؛ ای عزیزان که صدای بریده این طلبه کوچک را میشنوید؛ خدا به دنبال بهانه است که دین خود را، انقلاب خود را و خیمه آلالبیت را بر پای بدارد.«إِنْ یَنْصُرْکُمُ اللهُ فَلا غالِبَ لَکُمْ...» (اگر خداوند شما را یارى کند، هیچ کس بر شما غلبه نخواهد کرد).
ما نه تنها پیرو تو بودیم؛ بلکه پیرو کسی خواهیم بود که برخاسته از مجلس قانونی خبرگان است. شما زندهتر شدید، احیا شدید و بر بامی که مشرف بر آن سو و این سوست، همه چیز را مطلعی و آگاهی.
بیچارهها به دست و پا افتادند. قدرت اول نظامی دنیا (آمریکا)؛ قدرت چهارم نظامی دنیا (رژیم منحوس صهیونی) که هزاران بمب اتم دارند، در برابر امت ما سر خم کردهاند. جلسات پیاپی به خاطر این مقاومت بیبدیل و بینظیر!
سلام ما را به عموی خود، امام مجتبی(ع) برسان و بگو ما با تمام قامت برای نگه داشتن این پرچم بزرگ ایستادهایم. والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته.
*بیتی از «مثنوی معنوی» جناب مولانا
انتهای پیام