سحرگاهی که دشمن لبخند ماهان و ماهور را ربود

به گزارش خبرنگار ایکنا از آذربایجان‌شرقی، سحرگاه ۲۰ اسفندماه، درست در لحظه‌ای که صدای اذان صبح در کوچه‌های تبریز پیچیده بود، انفجاری مهیب سکوت شهر را درهم شکست. خانه‌ای ساده در محله زعفرانیه، خانه یک آرایشگر تبریزی، به ناگاه آماج حمله صهیونی ـ آمریکایی شد.  

در این جنایت، مرد صاحب‌خانه همراه دو کودک خردسالش، ماهان و ماهور، به شهادت رسیدند؛ کوچه در آتش و دود فرو رفت و مادر که پیکرش زخمی بود، با فریادهای جانسوز، از همسایگان کمک می‌خواست: «ماهان و ماهورم زیر آوار مانده‌اند… همسرم را نجات دهید…» صدای او، سندی زنده از مظلومیت مردمی بود که هیچ سلاحی جز ایمان و زندگی روزمره نداشتند.  

مردم محله به یاری شتافتند؛ یکی از جوانان می‌گوید: ساعت پنج و هفده دقیقه بود که انفجار ما را از خواب پراند. وقتی به محل رسیدیم، دیدیم خانه همسایه‌مان با دو کودک خردسالش نابود شده است. اینجا منطقه مسکونی است، نه پایگاه نظامی. این چه ظلمی است؟  

صحنه‌ها تکان‌دهنده بود؛ خودروهای پارک‌شده در کوچه، همه خرد و متلاشی شده بودند؛ شیشه‌ها شکسته، بدنه‌ها له شده، و حتی وسایل خانه با شدت انفجار به کوچه‌ها پرتاب شده بودند. خانه‌های اطراف نیز بی‌نصیب نماندند؛ دیوارها ترک برداشت، پنجره‌ها فرو ریخت، و زندگی روزمره مردم در یک لحظه به ویرانی بدل شد. یکی از اهالی با تلخی شیشه‌های خرد شده ماشینش را نشان می‌دهد و دیگری با صدای بغض‌آلود فریاد می‌زند: هر کس به آمریکا و اسرائیل رضایت دهد، ما به او رضایت نخواهیم داد. این خون‌ها سند جنایت است.  

مردم محله، با چشمانی اشکبار و دلی پرخشم، امروز شاهد بودند که چگونه دشمنان، لبخند کودکان بی‌گناه را ربودند. آنان خود نیز از این جنایت در رنج‌اند؛ رنجی که نه تنها از دست دادن همسایه و دوستانشان، بلکه از ویرانی خانه‌ها، خودروها و خاطراتشان سرچشمه می‌گیرد. این کوچه دیگر تنها یک خیابان نیست؛ زخمی باز بر پیکر شهر است.  

در میان آوار، عکس دو کودک شهید بر پنجره خانه آویزان شده بود؛ تصویری که ثبت نشد، اما در حافظه مردم تبریز به عنوان سندی جاودانه از جنایت رژیم صهیونیستی و آمریکایی باقی خواهد ماند؛ همان کودکانی که صدای خنده‌هایشان تا ابد در این کوچه به یادگار خواهند ماند.

آری، این خانه، این کوچه و این فریادها، همه گواهی روشن‌اند بر جنایتی که آمریکا و اسرائیل مرتکب شده‌اند و تاریخ، این لحظه را فراموش نخواهد کرد؛ سحرگاهی که دشمن لبخند ماهان و ماهور را ربود و خانه‌ای ساده را به سندی ابدی از جنایت بدل ساخت.  

امروز جنایت آمریکا و رژیم صهیونی در تبریز ثبت شد؛ جنایتی که بارها در هر گوشه‌ای از جهان تکرار شده است. آنان در سخنرانی‌هایشان دم از حقوق بشر می‌زنند، اما در عمل چیزی جز خون و ویرانی به جا نمی‌گذارند؛ خانه‌ای ساده در زعفرانیه تبریز، به سندی روشن از این تناقض بدل شد؛ خانه‌ای که دیگر نه تنها یک واحد مسکونی، بلکه گواهی تاریخی بر چهره واقعی مدعیان دروغین آزادی است.  

مادر این خانواده اکنون در بیمارستان است؛ زخمی و رنجور، و قلبش از داغ شهادت فرزندان و همسرش در رنجه. هر ضربان قلب او، یادآور فاجعه‌ای است که دشمن بر یک خانواده بی‌دفاع تحمیل کرد.  

اما ایران، با تاریخ و هویت خود، ایستاده و سپاه مقتدر و ارتش غیور جانانه از این خاک دفاع می‌کنند تا درس بزرگی به دشمن دهند؛ در ایستادگی و مقاومت و اقتداری که تنها برازنده نام ایران و ایرانی است.  و خون ماهان و ماهور، همچون چراغی در دل این ملت خواهد درخشید و یادآور خواهد شد که هر قطره خون، ریشه‌های مقاومت را عمیق‌تر می‌کند و این خانه، این کوچه، و این شهر، سندی است بر اینکه ملت ایران نه تنها فراموش نخواهد کرد، بلکه هر بار با قدرت بیشتری در برابر ظلم خواهد ایستاد.