تعلیم و تربیت، گهواره غیرت ملی و سنگر سازندگی در برابر تجاوز

علی بازوند، مدرس گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان استان لرستان در یادداشتی به بررسی نقش تعلیم و تربیت در غیرت ملی و سنگر سازندگی در برابر تجاوز دشمن پرداخته است که متن آن را در ادامه می‌خوانیم:

اگر خاک وطن، هویت یک ملت است، مدرسه و خانه، کارگاه اصلی شکل‌دهی به هویت‌سازان فردای آن ملت محسوب می‌شوند.

کودک در دامان خانواده و نوجوان در مدرسه، باید وطن را نه فقط به عنوان یک سرزمین، که به مثابه یک «امانت» بیاموزد. امانتی که باید از آن پاسداری کند و در برابر متجاوز از آن دفاع نماید. اینجاست که پیوند عمیق میان تعلیم و تربیت و روحیه مقابله با تجاوز خارجی شکل می‌گیرد.

محور اساسی نقش تعلیم و تربیت:

۱. هویت‌بخشی و خودآگاهی تاریخی: نظام تعلیم و تربیت موظف است هویت ملی و تاریخی را به نسل جدید بشناساند. دانش‌آموزی که بداند این خاک چه قهرمانانی را در خود پرورده و چه تمدنی را بنیان نهاده، به طور طبیعی در برابر هرگونه تعرضی به این میراث، احساس مسئولیت می‌کند. درس تاریخ، ادبیات و جغرافیا، زمانی به سنگر تبدیل می‌شوند که روایتگر عظمت این مرز و بوم و حماسه‌های ایستادگی پیشینیان باشند.

۲. تقویت روحیه «ما می‌توانیم»: دشمن متجاوز، همیشه با ابزار نظامی وارد نمی‌شود گاهی با تزریق ناامیدی و القای عقب‌ماندگی، روحیه یک ملت را هدف می‌گیرد. رسالت تعلیم و تربیت، پرورش نسلی خلاق، مبتکر و باورمند به توانایی‌های داخلی است. دانش‌آموزی که می‌آموزد که می‌تواند وسیله‌ای را بسازد فردا در برابر دشمن، سر تعظیم فرود نخواهد آورد.

۳. تربیت نسلی ایثارگر و جمع‌گرا: شاخصه اصلی وطن‌دوستی در برابر دشمن، «ایثار» است. نظام تربیتی باید با ترویج فرهنگ نوع‌دوستی و فداکاری، روحیة جمع‌گرایی را جایگزین فردگرایی کند. نسلی که در مدرسه بیاموزد که «خوشبختی جمعی» بر «منفعت شخصی» مقدم است، در روز مبادا نیز از مال و جان خود برای حفظ وطن خواهد گذشت.