حماسه خلیج فارس؛ اراده ایران، لرزه جهان

علی معروفی آرانی؛ پژوهشگر حوزه صهیونیست و یهودیت

ایران در برابر ائتلافی جهانی، حماسه‌ای از مقاومت را در خلیج فارس رقم زده است. این تقابل نفس‌گیر، نه تنها آینده انرژی جهان را به چالش می‌کشد، بلکه نظم نوین جهانی را در بوته آزمایش قرار می‌دهد. 

در قلب تپنده اقتصاد جهانی، تنگه هرمز شاهد اوج‌گیری تنش میان ایران و قدرت‌های جهانی است. این رویارویی، فراتر از یک درگیری منطقه‌ای، زلزله‌ای است که معادلات امنیت، اقتصاد و سیاست بین‌الملل را به لرزه درمی‌آورد.

در 27 روز گذشته، ایران آماج حملات شدید و غیرانسانی آمریکا و اسرائیل به بخش‌های مختلف نظامی و غیرنظامی به ویژه زیرساخت‌های انرژی غیرنظامی قرار گرفته است. به علاوه آمریکا با همراهی و همکاری کشور‌های منطقه حملات گسترده علیه ایران را سازمان‌دهی می‌کند.

در حالی که تنش‌ها در منطقه خلیج فارس و پیرامون تنگه هرمز در هفته‌های اخیر به شکل کم‌سابقه‌ای افزایش یافته، تهدیدهای تازه واشنگتن علیه زیرساخت‌های انرژی ایران و همزمان طرح بحث کنترل تردد در این آبراهه راهبردی، دوباره بازارهای جهانی انرژی و معادلات ژئوپلیتیکی منطقه را در کانون توجه قرار داده است.

بیشتر بخوانید:

همزمان بسیاری از تحلیلگران درباره پیامدهای احتمالی هرگونه حمله به زیرساخت‌های انرژی ایران، آینده صادرات نفت و گاز منطقه و اثرات آن بر بازارهای جهانی هشدار می‌دهند. در چنین فضایی، مسئله نقش تنگه هرمز در امنیت انرژی جهان و سناریوهای پیش‌روی بازار نفت و گاز بیش از هر زمان دیگری مورد بحث قرار گرفته است.

پیامدهای احتمالی هرگونه حمله به زیرساخت‌های انرژی ایران از نظر سیاسی، تغییری در صحنه میدانی جنگ ایجاد خواهد کرد و از طریق واکنش جمهوری اسلامی، در بازارهای مالی جهان و در بورس‌های بین‌المللی اثر منفی خواهد گذاشت. یعنی در اثر چنین حمله‌ای، صرف‌نظر از ابعادش هر چقدر که باشد، قوای مسلح ایران در سطح منطقه واکنش نشان خواهند داد. 

این واکنش، هم به تضعیف امکان صادرات انرژی توسط کشورهای خلیج فارس کمک می‌کند و هم اینکه آینده انرژی در دنیا را از طریق تیره‌تر شدن وضعیت مادی و نظامی موجود، مبهم‌تر می‌کند.

آمریکا هم‌زمان که صحبت از پیروزی مقابل ایران می‌کند، اما هنوز به افزایش نیروهایش در منطقه ادامه می‌دهد و تأثیرات ناشی از حمله غیرقانونی به ایران از جمله خسارات کشور‌های منطقه و افزایش قیمت انرژی را نادیده می‌گیرد.

این حمله حتماً بدون تبعات نخواهد بود. چنین حمله‌ای یک حرکت آخرالزمانی است یعنی هم از طرف آمریکا و هم واکنش جمهوری اسلامی واکنش آخرالزمانی خواهد بود و حتماً روی همه ساختارهای اقتصادی جهان اثر می‌گذارد. گرچه در مورد کشورهایی که وابستگی بیشتری به واردات انرژی دارند این اثر در ابتدا شدیدتر است، ولی بعد به بازارهای مالی، بازارهای فلزات گرانبها و بقیه بخش‌ها هم سرایت خواهد کرد.

جمهوری اسلامی جنگ را در صحنه میدانی برده است و همه دنیا همین‌طور فکر می‌کنند. جالب اینجاست که ما جنگ را در صحنه سیاسی، تبلیغاتی و روابط عمومی هم برده‌ایم؛ یعنی آمریکا الان بعد از یک ماه، بازنده جنگ است در حالی که این ببر کاغذی در ابتدا تصور می‌شد با دو ناو هواپیمابر که تقریباً معادل ۲۰ درصد ظرفیت کل نظامی آمریکا است، وارد این جنگ شده است.

براین ایمان و باورهستیم و نباید هرگز شک کنیم که ایران به تنهایی الان در برابر کل ناتو و کل جهان عرب ایستاده است. از همان ابتدا در تلویزیون اعلام شد که تمام جهان عرب، امارات، عربستان، کویت و حتی پایگاه آمریکا در ترکیه، این‌ها همه مشارکت می‌کنند. تمام پایگاه‌های آمریکا در اروپا، در خاک آلمان، در بریتانیا و بقیه جاهای دنیا، همه این‌ها در حال مشارکت در این جنگ هستند. در حالی که فرض بر این بود که این جنگ در کمتر از یک هفته به سقوط (ایران) می‌انجامد، الان یک ماه گذشته و ایران دست بالا را در این جنگ دارد. 

این موضوع صرف‌نظر از اینکه به عنوان یک ایرانی غرور ملی ما را به حداکثر می‌رساند، از نظر میدانی این خطر بزرگ را در پیش می‌آورد که آمریکایی‌ها ناگزیر خواهند بود شرارت بزرگی انجام بدهند، ولو به صورت سمبلیک.

ارتش آمریکا و رژیم صهیونیستی تأسیسات و زیر ساخت‌های انرژی ایران را باتوجه به چنین حجمی نمی‌تواند همه را نابود کند، اما ممکن است بخواهند ۱۰ تا ۲۰ درصد را از بین ببرند که در آن صورت، آن وقت واکنش نیروهای مسلح ایران هم به قوای مسلح آمریکا وارد خواهد شد و هم به ظرفیت‌های تولید انرژی و زیرساختی که در منطقه و در متحدان عملی آمریکا وجود دارد. حتماً یک واکنش تند و متقابلی خواهد بود و جریان کار را خیلی پیچیده‌تر خواهد کرد؛ برخلاف آن چیزی که آمریکایی‌ها ممکن است تصور کنند که قادر خواهند بود ما را به پای میز مذاکره بکشانند.

بعید نیست که اگر شرارت‌های آمریکا عمیق‌تر بشود یا به فازهای جدیدی منتقل شود، حتی تنگه باب‌المندب هم بسته بشود. همچنین، خروج ایران از NPT یک گزینه کاملاً روی میز است و مقامات جمهوری اسلامی ایران و دشمنان این کشور باید کاملاً در نظر داشته باشند که این امکان برای ایران وجود دارد که اگر تهدید موجودیتی علیه این کشور صورت بگیرد جمهوری اسلامی ایران بتواند از NPT خارج شود، این امکان از نظر فنی کاملاً وجود دارد.

پس می‌توانیم بگوییم دستاوردهای خوبی در این زمینه کسب کردیم. این اطمینان وجود دارد که هر اتفاقی از الان به بعد بیفتد، ایران جنگ را برده است. آن شرارت‌هایی که از آن نام می بریم، تبعات شکست آمریکا در این جنگ است. وقتی ما از شکست آمریکا صحبت می‌کنیم، یعنی شکست آمریکا، کل ناتو و کل جهان عرب؛ یعنی حدود ۷۰ تا ۷۵ درصد کل قوای مسلح و هزینه‌های نظامی جهان. حدود ۴۰ کشور الان در عمل با ایران درگیر هستند و عظمت این پیروزی با این فرض خیلی عجیب است. جمهوری اسلامی ایران مطمئن است که این جنگ همین الان به نفع ایران تمام شده است.

ما تنگه هرمز را در واکنش به ظلمی که از طرف آمریکا و کشورهای منطقه به ما می‌شود کنترل می‌کنیم؛ این یک استراتژی تهاجمی از طرف ایران نبود. ایران هرگز نمی‌خواسته امنیت این آبراه را تحت فشار قرار بدهد، ولی وقتی کشورهایی که از آن استفاده می‌کنند رسماً دشمن ما هستند و در رأسشان امارات، عربستان و آمریکا قرار دارند، طبیعی است که جمهوری اسلامی از هر ابزاری برای صیانت از خودش دفاع کند. اگر شرایط به حالت عادی برگردد، یقیناً دوباره شاهد آرامش خواهیم بود.

مضحکه ترامپ مبنی بر «مذاکرات» با ایران در لیست‌های ۱۵ و ۵ ماده‌ای آرزوهای دو طرف قابل مشاهده است. فاصله آن خواست‌های متضاد را تنها با قیاس سال نوری می‌توان سنجید، توافق در حال حاضر غیر ممکن است.

حال فاکتور ترامپ را هم که به مجموعه بالا بیافزاییم، عقب‌نشینی ترامپ محتمل است. در صورت عقب‌نشینی آمریکا، دور جاری جنگ عملا بمعنی شکست آمریکا خواهد بود. جنگ ناتمام جاری بدون رسیدن به خواسته‌هایش جنگی نیمه تمام است و عقب‌نشینی امروز آمریکا با دور دیگری از جنگ در آینده ادامه خواهد یافت.  

در صورت ادامه جنگ، ابعاد آن بی‌شک بسیار گسترده‌تر خواهد شد، فجایع انسانی، کشتار و تراژدی‌های بسیار دیگر را بدنبال خواهد داشت. فشار اقتصادی آن نیز در چهار گوشه دنیا حس خواهد شد، هر چه باشد ما در عصر دهکده جهانی و تنیدگی سرمایه در کلیت کره زمین زندگی می‌کنیم.

در نهایت، این درگیری‌ها نشان داد که ایران توانسته است با مقاومت خود، موازنه قدرت را در منطقه به نفع خویش تغییر دهد و آمریکا و متحدانش را در دستیابی به اهدافشان ناکام گذارد. پیامدهای این پیروزی، نه تنها در تثبیت جایگاه منطقه‌ای ایران، بلکه در بازنگری اساسی در استراتژی‌های انرژی و ژئوپلیتیک جهانی نمایان خواهد شد و فصل جدیدی را در روابط بین‌الملل رقم خواهد زد.

این نتیجه‌گیری بر پیروزی ایران، تغییر موازنه قدرت، و تأثیرات گسترده جهانی آن تأکید دارد.