استفاده ابزاری «العفاسی» از قرآن با جوهره آموزههای الهی در تضاد است
اسامه کربلایی، قاری بینالمللی عراق گفت: موضع مشاری راشد العفاسی، قاری کویتی، در توجیه تجاوز آمریکایی ـ صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران که با استفاده ابزاری از آیات شریفه قرآن انجام شد با جوهره آموزههای الهی در تضاد است.
مشاری العفاسی، قاری سرشناس و امام مسجد کبیر کویت اخیراً با انتشار کلیپی با عنوان «تبت یدین إیران واللی مع ایران»، خطاب به تمامی کسانی که با ایران اسلامی همراهی دارند، چهره واقعی خود را به جهانیان نشان داد.
او در این کلیپ، با تحریف آیه شریفه «تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ»، شعار بریده باد دستان ایران و اخوانالمسلمین را سر میدهد، بیآنکه حتی اشارهای به جنایات رژیم صهیونیستی در غزه و کشتار دختران بیگناه میناب داشته باشد. او در این کلیپ، برخی از رهبران رژیمهای حاکم در کشورهای عربی را ستود.
این قاری کویتی که از شهرت خود در جهان اسلام و فضای مجازی سوءاستفاده کرده و به ابزاری در دست رژیمهای حاکم در برخی از کشورهای عربی تبدیل شده است، پیش از این از دونالد ترامپ خواسته بود که جهنم را بر سر ایران بیاورد.
بیشتر بخوانید
در همین راستا و برای روشن شدن این موضوع، خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) گفتوگویی با حاج اسامه کربلایی، قاری بینالمللی عراقی و مؤذن آستانهای مقدس حسینی و عباسی(علیهماالسلام) انجام داد. مشروح این گفتوگو را در ادامه میخوانیم:
ایکنا ـ مواضع اخیر مشاری العفاسی تا چه حد با این حدیث مشهور که «چه بسا قاریان قرآن که مورد لعن قرآن قرار میگیرند» همسو است؟
وقتی یک قاری مشهور قرآن خود را با گفتمان سیاسیای همسو میکند که تجاوز آمریکایی ـ صهیونیستی را توجیه میکند، یا به یک گروه اسلامی که به دلیل مواضع ضد سلطهجویانهاش مشهور است، حمله میکند این امر ما را با مثالی عمیقاً خطرناک از این حدیث مواجه میکند.
قرآن صرفاً مجموعه کلماتی برای تلاوت نیست، بلکه یک پروژه اخلاقی و یک موضع تمدنی است. قرآنی که به حمایت از مظلومان و رد ظلم دعوت میکند، نمیتواند با گفتمانی سازگار باشد که پوشش اخلاقی برای کسانی که مرتکب قتل، محاصره و تجاوز علیه مردم منطقه شدهاند فراهم میکند. بنابراین، خطر واقعی در استفاده ابزاری از قرآن در گفتمانی است که با جوهره آن در تضاد است.
ایکنا ـ تأثیر افکار و باورهای منفی مشاری العفاسی بر افکار عمومی در جهان اسلام چیست؟
خطر مشاری راشد العفاسی در این واقعیت نهفته است که او فقط یک قاری معمولی نیست، بلکه شخصیتی با مخاطبان گسترده در جهان اسلام است. این امر به سخنان او تأثیری فراتر از حوزه شخصی میدهد. وقتی چنین مواضعی که از پیشینه سلفی ـ وهابی سرچشمه میگیرد که از نظر تاریخی به موضعگیری خصمانه علیه مکتب اهل بیت(علیهم السلام) شهرت دارد منتشر میشود، به بازتولید گفتمان تفرقه در جامعه مسلمانان کمک میکند.
برای برخی، این امر باعث میشود که تقوا را با دشمنی با محور مقاومت یا با خصومت با هر کسی که با پروژه آمریکایی و صهیونیستی مخالفت میکند برابر بدانند. این یک خطر جدی است، زیرا توده مردم گاهی اوقات ممکن است فریب زیبایی تلاوت را بخورند، با این فرض که فردی با صدای زیبا لزوماً درک صحیحی از قرآن دارد. در واقع، در حالی که صدای یک فرد ممکن است جذاب باشد؛ قطبنمای فکری او ممکن است منحرف باشد.
ایکنا ـ وظیفه فعالان قرآنی، قاریان، حافظان و مداحان در جهان اسلام در قبال این انحراف چیست؟
اولین وظیفه این است که روشن شود قرآن صرفاً به اجرای تلاوت خلاصه نمیشود و یک قاری واقعی قرآن کسی است که موضعگیریاش در مورد مسائل پیش روی جامعه مسلمانان براساس آیات قرآن شکل میگیرد. جامعه قرآنی نمیتواند در زمانی که شهرت قرآنی یک فرد بستری برای توجیه تجاوز یا حمله به نیروهایی که در دفاع از استقلال امت بهای سنگینی پرداختهاند، تبدیل شده ساکت بماند. علاوه بر این، ارائه الگوهای قرآنی بصیرتبخش که تلاوت زیبا را با آگاهی اعتقادی و اخلاقی پیوند میدهد، ضروری است تا شنونده اسیر اصوات بدون فهم نشود. محافظت از معارف قرآنی امروز مسئولیت بزرگی است، زیرا انحراف از حقیقت، اگر از سوی یک چهره برجسته باشد، میتواند تأثیر شدیدتری نسبت به انحراف سیاسی افراد معمولی داشته باشد.
ایکنا ـ آیا با حذف تلاوتهای این قاری از کانالهای رادیویی و تلویزیونی، رسانهها و شبکههای اجتماعی موافق هستید؟ و مسئولیت رسانهها در این زمینه چیست؟
وقتی یک قاری از حضور گسترده و شهرت خود در جهان اسلام برای تبلیغ مواضعی استفاده میکند که در خدمت گفتمان سیاسی مغرضانه علیه مسائل اصلی جامعه مسلمانان است، طبیعی است که نهادهای رسانهای ماهیت حضور او را مورد بازنگری قرار دهند. زیرا رسانههای قرآنی صرفاً سکوی انتقال صداها نیستند، بلکه در برابر جهتدهی به آگاهی عمومی نیز مسئول هستند. این مسئله شخصی نیست، بلکه یک مسئولیت اخلاقی و فرهنگی است.
مخاطب باید درک کند که صاحب صدای زیبا از پاسخگویی و مسئولیتپذیری معاف نمیشود، وقتی که به بخشی از گفتمانی تبدیل میشود که به مظلومان حمله میکند یا در مورد متجاوزان سکوت میکند. وظیفه فعالان در حوزه آنلاین است که این تناقض را آگاهانه و با آرامش، نه با واکنشهای احساسی افشا کنند.
ایکنا ـ چرا کسی مانند مشاری العفاسی، که به خاطر صدای زیبایش مشهور است، چنین مواضعی میگیرد؟
داشتن صدای زیبا لزوماً معادل عمق بینش یا موضع متعادل نیست. پیشینههای اعتقادی و سیاسی، بسیاری از انتخابها و افکار را شکل میدهند. وقتی فردی تحت تأثیر فضای فکری قرار میگیرد که محور مقاومت را دشمنی بزرگتر از اشغالگران میداند، طبیعی است که به سمت لفاظیهایی متمایل شود که به ایران حمله میکند و با رژیمهایی همسو میشود که از رویارویی مستقیم با پروژه آمریکایی و صهیونیستی اجتناب میکنند. بنابراین، میبینیم که مواضع آنها نسبت به محور مقاومت تند است؛ برخلاف ضعف شدید یا سکوت آشکار آنها در قبال کشتار، محاصره و ویرانی که در غزه، یمن، عراق و ایران رخ داده و همچنان ادامه دارد.
ایکنا ـ نظر این قاری کویتی در میان عموم مردم و فعالان قرآنی عراق چه بازخوردی دارد؟
در عراق، بهویژه در میان محافل قرآنی آگاه نزدیک به مکتب اهل بیت(علیهم السلام)، درک روشنی وجود دارد که این مواضع جدید نیستند، بلکه امتداد یک روند فکری شناخته شده هستند. بنابراین، بسیاری از قاریان و فعالان با آنها نه به عنوان نظرات سیاسی صرف، بلکه به عنوان نمود یک جهتگیری اعتقادی که محور مقاومت را به عنوان یک دشمن سرسخت میبیند رفتار کردهاند. عراق که در مقابله با تروریسم بهای سنگینی پرداخته و از میزان فداکاریهای انجام شده برای محافظت از منطقه آگاه است نمیتواند به راحتی لفاظیهایی را بپذیرد که به نیروهایی که در برابر پروژههای سلطه و تجزیه مقاومت کردهاند، حمله میکند.
ایکنا ـ برای بهرهمندی از دانش ناب قرآن و جلوگیری از انحراف چه باید بکنیم؟
آنچه لازم است این است که رابطه خود را با قرآن بر اساس تفکر، فهم و تعهد بازسازی کنیم، نه صرفاً بر اساس حسن صدا. ملت به قاریای نیاز دارد که قبل از تلاوت قرآن، آن را زندگی کند و آیات آن را معیار عمل قرار دهد، نه فقط صدای تأثیرگذار داشته باشد. ما باید نسلهایی را تربیت کنیم که بفهمند قرآن تلاوت را با عدالت، حفظ را با بصیرت و زیبایی صدا را با کمال اخلاقی پیوند میدهد، زیرا خطرناکترین انحراف، بلند کردن صدای قرآن در حالی است که ذات فرد آن از نمود عملی تهی است.
انتهای پیام
