کلاس درس بدون دیوار در نقطه صفر مرزی

در کنار موج‌های بی‌تاب و پر تلاطم رود ارس در اردیبهشت خداآفرین که کاکل‌های سبز دشتهایش با سنجاق گل‌های زرد به سبب هوای معتدلش، زودتر از دیگر مناطق آذربایجان‌شرقی، خودنمایی کرده و با باد بهاری، پریشان می‌شود، دورنمایی چشم‌نواز از رقص پرچم ایران به چشم می‌خورد و کمی آن طرف‌تر، درست در همسایگی رود ارس، کلاس درسی بدون دیوار برای بچه‌های روستای «همدان» بر پا شده است.

 اینجا همدان است، اما نه آن همدانی که همه می‌شناسیم. روستایی در شهرستان خداآفرین، شهری که مهد شعر و شاعری و موسیقی آشیقی است و مردمانش هر یک این شاعرانگی را از پدرانشان به ارث برده و در هر شغلی که هستند، نشان داده‌اند که روحشان به عمق اصالت همان هنر و احساسات خاص آن منطقه است؛ مثل حسن نائب‌پور، آموزگار کلاس چند پایه روستای همدان.

این معلم که هشت سال با بازنشستگی فاصله دارد، بعد از ۲۲ سال هم از شغلش خسته نشده و کلاس درسی به وسعت عشقش برگزار کرده است. موقعیت جغرافیایی و کوه‌هایی که در یک سمت تکه‌ای از ایران و در آن طرف، جمهوری آذربایجان را در دامن خود، جا داده‌اند، باعث شده است تا دسترسی به اینترنت و آنتن‌دهی گوشی موبایل در روستای همدان، امکانپذیر نباشد.

حسن نائب‌پور، بعد از غیرحضوری شدن مدارس ناشی از شرایط جنگی و متأثر شدن مدرسه شهید تیموری روستای همدان از این شرایط، پنج دانش‌آموزش را در فاصله ۵۰۰ کیلومتری تا رود ارس، جمع کرده است. در کلاسی چند پایه که پیچیدگی‌های خاص خودش را دارد.

این آموزگار که سابقه تدریس در مناطق عشایرنشین و روستاهای دورافتاده و صعب‌العبور را در کارنامه معلمی‌اش دارد، بومی شهرستان خداآفرین است و بعد از دو دهه از عمر کاری‌اش، حالا تدریس پایه‌های اول، دوم، چهارم و پنجم را بر عهده دارد و به خبرنگار ایکنا می‌گوید که معلمی، تنها منبع درآمد او است و دوست دارد، پولی که درمی‌آورد، حلال باشد و از روی وجدان کاری، کلاس درس را در طبیعت تشکیل داده است تا بچه‌ها عقب نیفتند.

او همچنین به مزایای آموزش حضوری و تفاوت‌های فردی دانش‌آموزان مناطق روستایی، اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: شیوه آموزش، عوض شده است و آموزش بعضی مباحث مانند رسم محور یا ضرب و تقسیم فرایندی و تکنیکی یا انواع نمودار ستونی، دایره‌ای در آموزش غیرحضوری، دشوار بوده و برای بچه‌ها ملموس نیست. آموزش مجازی، مکمل آموزش حضوری و راهی برای تکمیل یادگیری معلم و دانش‌آموز است. 

این اقدام معلم روستا مورد استقبال معاونان آموزشی منطقه و اهالی قرار گرفته و آقای نائب‌پور با توصیه‌ای به خوانندگان می‌گوید: هر کاری که از ته دل نباشد، عذاب‌آور خواهد بود. اگر مسیر طی شده را دوباره به عقب برگردم، باز هم معلمی را انتخاب می‌کنم. 

این آموزگار، شاگردانش را بچه‌های خودش می‌داند و می‌گوید: همانطور که بهترین‌ها را برای بچه‌های خودمان می‌خواهیم در مورد شاگردانمان هم همینطور بوده و اولویت اولمان، دانش‌آموزان هستند و تلاش می‌کنیم تا تربیت و آموزش برقرار باشد.

صندلی، نیمکت و میز و مولاژ برای تدریس علوم، ابزارهایی ساده در این کلاس هستند که در کنار عناصر طبیعت و تعهد ایرانی، قابی ماندگار را از یک معلم به نمایش گذاشته‌اند.