اوضاع نابسامان آوارگان روهینگیا در اندونزی

به گزارش ایکنا به نقل از مسلمون حول العالم، در شرایطی که بیانگر بالاگرفتن چالش‌های انسانی است، مسلمانان روهینگیا در اندونزی با وجود فراهم‌شدن پناهگاه برای آنان از سوی دولت اندونزی و جوامع محلی، با زندگی سختی مواجه هستند و به دلیل کاهش حمایت‌های بشردوستانه در ماه‌های اخیر با شرایط پیچیده‌تری مواجه شده‌اند.

آمارها از وجود حدود 2 هزار مسلمان روهینگیا در اندونزی اشاره دارد که بیشتر از 1300 نفر آنان در شهر «پکانبارو» در منطقه «ریائو» زندگی می‌کنند و بقیه نیز در آچه و مِدان دو منطقه در شمال و غرب این کشور ساکنند.

از سال 2026، پناهندگان از سختی‌هایی روز‌افزون در تأمین نیازهای ضروری رنج می‌کشند که شامل غذا، سرپناه و وضعیت بهداشتی است و همین مسئله آنان را در اوضاع انسانی بحرانی قرار داده که روزانه ثباتشان را تهدید می‌کند.

کاهش حمایت مالی سازمان بین‌المللی مهاجرت نیز به شدت‌گرفتن بحران افزوده و حمایت‌های این سازمان تنها محدود به گروه‌های ضعیف‌تر مانند خانواده‌های دارای کودکان کم سن و سال، زنان باردار و افراد مسن بوده و بسیاری از آوارگان بدون هیچ کمکی رها شده‌اند.

چنین وضعیتی نیازمند اقدامی بین‌المللی و فوری برای تقویت حمایت انسانی و تضمین فراهم‌کردن پایین‌ترین لازمه‌های زندگی شرافتمندانه برای این جامعه مسلمان است.

این در حالی است که با وجود اینکه اندونزی در مورد پذیرفتن پناهندگان روهینگیا مانند مالزی و تایلند سخت‌گیری نکرده اما عفو بین‌الملل و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل از دولت این کشور خواسته‌اند تا به گروه‌های سرگردان آوارگان روهینگیا در دریا اجازه ورود به خاک خود را بدهد.

روهینگیاها که بیشتر آنها مسلمان هستند، به عنوان «آزار دیده‌ترین اقلیت در جهان» توصیف شده‌اند.

در سال ۲۰۱۷ هزاران نفر کشته و ۷۴۵ هزار نفر آواره شدند، زیرا ارتش میانمار حملات چند ساله خود را علیه این اقلیت قومی تشدید کرد؛ حملاتی که ایالات متحده و سایر کشورها آن را نسل‌کشی اعلام کردند.

امروز، نزدیک به یک میلیون روهینگیا _ که نیمی از آنها کودک هستند _ هنوز در شرایط نامناسبی در کمپ‌های شلوغ پناهجویان در بنگلادش زندگی می‌کنند، جایی که عمدتاً قادر به کار نیستند، تحرکات آنها محدود شده است و گروه‌های حقوق بشری می‌گویند با نقض حقوق بشر مواجه هستند.

مجله اکونومیست در گزارشی درباره وضعیت مسلمانان روهینگیا آورده است: کشتار سال ۲۰۱۲ راه را برای یک خونریزی بزرگتر هموار کرد، زمانی که در سال ۲۰۱۷، نیروهای امنیتی میانمار کشتار جمعی، تجاوز جنسی و آتش‌زدن در شمال راخین را آغاز کردند و در نتیجه آن حدود ۷۵۰ هزار نفر از روهینگیا به بنگلادش گریختند؛ جایی که اکنون به بزرگ‌ترین اردوگاه پناهندگان در جهان تبدیل شده است.