افلاکیان جاودان

بهنام فروتن‌نیا، پژوهشگر مباحث فرهنگی ـ اجتماعی در یادداشتی با نام «افلاکیان جاودان» که در اختیار ایکنای لرستان قرار داده است، روایتی از شهدای جاویدالاثر دوران جنگ تحمیلی دارد که در ادامه می‌خوانیم:

شهدای جاویدالاثر در جنگ تحمیلی ایران و عراق برای دفاع از کیان ایران جانانه، با عشق و شور رفتند اما دیگر برنگشتند؛ حتی تکه‌ای از بدن، استخوان یا لباس و وسایلشان بازنگشت. شاید به وسیله پلاکی، نشانی یا گواهی هم‌قطاری که مطمئن بود هم‌رزمش در نقطه‌ای شهید شده، همین خبر کافی بود تا خانواده‌ها دیگر منتظر بازگشت قهرمانان وطن نباشند، اما انتظار آمدن پیکر یا نشانی از آن‌ها همچنان در دل برخی مادران و خانواده‌ها وجود دارد. انتظاری که بسیاری از پدران و مادران آن را با خود به سرای ابدی بردند.

حالا یادمان ۴۵ شهید جاویدالاثر در خرم‌آباد قطعه‌ای است که می‌شود آن را زیارت کرد. کوچه شهدای جاویدالاثر در گلزار شهدا، بالاتر از حسینیه در سمت چپ قرار دارد؛ جایی‌که زمین با آسمان پیوند می‌خورد. قطعه‌ای کوچک با ۴۵ یادمان از سنگ‌های مرمر مشکی و فیروزه‌ای در ردیف‌های منظم، مزین به آیه شریفه «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» و پرچم برافراشته ایران که شهدا جانشان را برای برافراشته نگه داشتن آن فدا کردند.

این علامت‌ها و نشان‌ها تنها یک بنای یادبود نیست، بلکه بازگشتی است به سوی حقیقت؛ حقیقتی که در آن، شکوه ایثار، فراتر از ماده و جسم، در میان سنگ و نام‌ها جاری است.

یادمان شهدای جاویدالاثر حکایت نام‌های پهلوانان و قهرمانانی است که در تاریک‌ترین لحظات جنگ تحمیلی، برای پاسداری از کیان این خاک، از خود گذشتند، حماسه آفریدند و در خون خود غلتیدند تا زمین را آبیاری و آسمان ایران را عطرآگین کنند.

حکایت بزرگداشت مردانی از جنس غیرت و شجاعت که با عشق و شور در میانه‌ی نبرد، با سرنوشت خود پیوند خوردند و از میان شعله‌های آتش عبور کردند تا ما امروز در آرامش باشیم.

شهدایی که با لبیک امامشان رفتند تا برای حفظ دین و ایران بجنگند، همان‌ها که دیگر هرگز به آستانه‌ خانه‌هایشان بازنگشتند. نه تکه‌ای از لباسشان، نه نشانی از وسایلشان و نه حتی ذره‌ای از استخوانشان در میان خاک‌های جبهه یافت نشد.

شهدای جاویدالاثر چنان در راه حق فدا شدند که گویی ذره‌ذره در میان باد، باران و تار و پود این سرزمین حل شدند. آن‌ها جسم‌شان را ندادند، بلکه خودشان را به زمین بخشیدند تا این خاک مقدس شود.

امروز، آنچه در قطعه شهدای جاویدالاثر به چشم می‌آید، تنها یک قطعه سنگ یا یک پلاک حک شده بر فلز نیست؛ این تنها یک «نشانی» نیست، بلکه «پنجره‌ای به سوی ابدیت» است. این یادمان، تلاقی اشک‌های بازماندگان و لبخندهای شهیدان است؛ قطعه‌ای از بهشت که بر زمین نشسته تا به ما یادآوری کند که عشق، از مرگ هم قدرتمندتر است.

این قطعه و گلزار مکانی است برای یک «زیارت معنوی» به میزبانی لاله‌های همیشه باطراوت وطن تا در برابر این نام‌های جاودان سر فرود آوریم و با حضور خود در میان شکوه این شهدا، معنای دوباره‌ «بندگی» و «ایثار» لمس شود. این زیارت، ملاقات با کسانی است که جسمشان نیست، اما حضورشان در هر ذره از این خاک، ملموس و پر از نور است؛ آن‌ها که با رفتنشان، راه رسیدن به خدا را برای ما روشن کردند.

سلام بر آن جانانه‌هایی که در میان بی‌نامی‌ها، نامشان در لوح حضور، جاودانه شد.