
به گزارش ایکنا از آذربایجانشرقی، سال ۱۲۸۴، در خانوادهای که به صفای معنوی آراسته بود، کودکی دیده به جهان گشود که سیدعلینقی نامیده شد و بعدها به سیدعلینقی سده اصفهانی آل دیباج مشهور و به فیضالاسلام موسوم گشت. لفظ سده در پسوند نامش، به زادگاهش اشاره دارد که در دوازده کیلومتری شمال غربی اصفهان است و اکنون خمینیشهر نامیده میشود.
فیضالاسلام از پنج سالگی مقدمات علوم حوزوی را نزد برادر بزرگ خود، سیدغیاثالدین آموخت. بعدها فیضالاسلام به تشویق و هدایت برادر، راهی اصفهان شد و پس از فراگیری بخشی از علوم اسلامی در این شهر، به مشهد رضوی رفت و در این دیار مقدس، محضر محدث بزرگ، شیخ علیاکبر نهاوندی را درک کرد. سپس به نجف رفت و در این شهر مقدس، حوزه درسی مراجع و فقیهان بزرگی چون سیدابوالحسن اصفهانی، آقاضیاءالدین عراقی، شیخ محمدکاظم شیرازی و حاج شیخ عباس قمی را غنیمت شمرد.
فیضالاسلام در نظر داشت تفسیر کاملی از قرآن مجید، شامل خلاصهای از همه تفسیرها و احادیث بهمناسبت موضوعات قرآنی، به شیوهای روان و ساده بنویسد. از اینرو، با استناد به منابع گوناگون، مشغول نگارش آن شد. او چون تفسیر سوره حمد را نوشت، احساس کرد چنین اثری فرصت بسیاری میطلبد و طول عمر آدمی برای نوشتن آن کفایت نمیکند. از اینرو، روش خویش را تغییر داد و به ترجمه و خلاصه تفسیر بسنده کرد. پس از چهارده سال، ترجمه همراه با تلخیص تفاسیر را به پایان رساند و آن را منتشر کرد.
او با توجه به اشتیاقی که به ساحت مقدس امیرمؤمنان و نهجالبلاغه داشت و از سوی دیگر، احساس میکرد عامه فارسی زبان از گوهرهای این اقیانوس حکمت و معرفت بیبهرهاند، تصمیم گرفت این اثر گرانقدر را به جامعه فارسی زبان معرفی کند. سرانجام این دانشور پرتلاش در ۲۳ شعبان ۱۴۰۵ قمری مصادف با 25 خردادماه ۱۳۶۴، در هشتاد سالگی به سوی معبود پرواز کرد و به سرای باقی شتافت.