چرا سلام بر حضرت سیدالشهدا(ع) دارای ارزش است
حجتالاسلام والمسلمین عباس قدس با بیان اینکه اگر قطبنمای وجود انسان درست کار کند، رو به سوی حُسن خواهد بود، گفت: سلام بر امام حسین(ع)، در حقیقت سلام بر حُسن، بر خوبی و بر حقیقت زیبایی است.
به گزارش خبرنگار ایکنا از قزوین، حجتالاسلام والمسلمین عباس قدس عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین در مراسم عزاداری امام حسین(ع) که صبح شنبه، 30 خردادماه در جهاددانشگاهی قزوین برگزار شد، در تفسیر زیارت عاشورا گفت: سلام تنها یک واژه نیست، بلکه نوعی قرارداد اجتماعی و انسانی است که افراد همفکر و همدل برای ابراز تحیت و احترام میان خود برقرار میکنند. همانطور که در برخی فرهنگها نشانههای خاصی برای سلام و احترام وجود دارد، در فرهنگ الهی نیز سلام، نشانه امنیت، دوستی و خیرخواهی است.
وی ادامه داد: در نگاه دینی، تحیت و احوالپرسی بهشتیان «سلام» است؛ و ما نیز از این الگو الهام میگیریم تا به یکدیگر بگوییم «من به تو آسیبی نمیزنم و خیر تو را میخواهم»؛ از اینرو، سلام کردن تنها یک رفتار مستحب نیست، بلکه عملی است که ثواب آن از بسیاری از امور واجب نیز برتر شمرده شده است.
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین بیان کرد: زبان علم، زبان کمیت است. یعنی برای فهم بهتر جهان، باید بتوانیم امور را اندازهگیری و مقایسه کنیم و بر پایه عدد و سند سخن بگوییم. اگر کمیت نداشته باشیم، در انتخاب بهترینها و بیان دلیل برای دیگران ناتوان میمانیم.
وی اظهار کرد: نهضت سندخواهی و کمیتخواهی را باید آغاز کنیم این نهضت میتواند با فرهنگسازی در دانشگاهها و مراکز علمی، نگاه ما را از توصیفهای کلی و مبهم به سوی داده، سند و سنجش دقیق سوق دهد.
قدس گفت: در منطق دینی نیز، بسیاری از مفاهیم با کمیت و درجه معنا پیدا میکنند. برای نمونه، برخی عبادتها یا شبها جایگاهی ویژه دارند؛ مانند لیلةالقدر که از هزار ماه برتر دانسته شده است. این نگاه نشان میدهد که دین، برخلاف تصور رایج، تنها با احساس و کلیگویی پیش نمیرود، بلکه با مرتبه، عدد، سنجش و تفاوت نیز سروکار دارد.
وی بیان کرد: از سوی دیگر، ثواب را میتوان بهصورت پاداش اخروی فهمید و حسنه واحد آن است. بر این اساس، پرسش مهمی شکل میگیرد: چرا باید ثواب ببریم؟ چرا سلام بر سیدالشهدا(ع) یا دیگر اولیای الهی، دارای ارزش و پاداش است؟ پاسخ در این نکته نهفته است که برخی نامها و برخی یادها، ما را به حقیقتی بالاتر متصل میکنند.
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی درباره تفاوت میان نام و اسم بیان کرد: نامگذاری میتواند یک قرارداد اجتماعی باشد، اما وقتی نامگذاری به حقیقت نزدیک میشود، ما را به واقعیتها نزدیکتر میکند. برخی صفتها، مانند مهربانی، زمانی معنا مییابند که بروز پیدا کنند؛ و این بروز، در حقیقت نوعی «اسم» است. از همینرو، اسمای الهی زمانی که در عالم ظهور میکنند، بهصورت صفات و آثار قابل مشاهده درمیآیند.
وی افزود: وقتی میگوییم سلام بر حسین(ع)، در حقیقت داریم به حُسن، به خوبی، و به حقیقت زیبایی و خیر سلام میکنیم. «حسین» در این نگاه، صرفاً یک نام نیست؛ بلکه دریچهای بهسوی حُسن و محسن است. اگر بخواهیم کسی را به خوبیها برسانیم، او را به «محسن» فرامیخوانیم و اگر بخواهیم از زیبایی حقیقی سخن بگوییم، باید به سرچشمه حُسن اشاره کنیم.
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین ادامه داد: از این منظر، تسبیح واکنش انسان در برابر بیعیبی و کمال مطلق است. حمد نیز واکنش انسان در برابر زیبایی اختیاری و آگاهانه است. اگر زیباییای را ببینیم که از روی اختیار و اراده جلوه کرده باشد و از آن خوشمان آید، آن را با «حمد» پاسخ میدهیم. اما اگر با کمالی مواجه شویم که هیچ نقصی در آن نباشد، آن واکنش، «تسبیح» است.
قدس در پایان سخنانش یادآور شد: اگر قطبنمای وجود انسان درست کار کند، رو به سوی حُسن خواهد بود؛ و سلام بر حسین(ع)، در حقیقت سلام بر حُسن، بر خوبی و بر حقیقت زیبایی است.
انتهای پیام
