عزم بانوی افغانستانی برای خوشنویسی کل قرآن

به گزارش ایکنا به نقل از شفق نیوز، در گوشه‌ای از شهر هرات افغانستان، درون ارگ تاریخی معروف به «قلعه اختیارالدین»، گروهی از زنان غرق در آثار هنری خود هستند. در اطراف آنها نمونه‌هایی از آثارشان از سفال‌های نفیس و زیبا قرار دارد و در ورودی این فضا تابلویی با نام نمایشگاه «خِتین زر» (طلای سفالی) نصب شده بود.

نام نمایشگاه بیانگر این واقعیت است که این زنان جوان، علی‌رغم محدودیت‌های اعمال شده توسط دولت طالبان، در تلاشند تا از طریق صنایع دستی خود، خشت را به طلا تبدیل کنند.

در مرکز این گروه، زن جوانی نشسته است که ظاهری متفاوت از دیگران دارد و دغدغه‌هایش بیشتر است. مقابل او صفحاتی با آیات کتابت‌شده قرآن دیده می‌شود و در کنارش ده‌ها صفحه بزرگ و ابزار خوشنویسی روی میز قرار دارد.

«نیکیتا درانی» در هرات متولد شده و تحصیل کرده است. وی گفت: «من خوشنویسی می‌کنم و در حال دست‌نویسی قرآن با ترجمه پشتو هستم.»

درانی پیش از این کتابت جزءهای مختلف قرآن را روی صفحات بزرگ کاغذ به پایان رسانده و هر روز چندین ساعت را به این کار اختصاص داده است.

این بانوی هراتی افزود: قبلاً ما قرآن را به صورت جمعی کتابت می‌کردیم، اما اکنون من این کار را به تنهایی با ترجمه پشتو انجام می‌دهم و این بزرگ‌ترین آرزویم در زندگی است.

وی اشاره می‌کند که خوشنویسی عربی ریشه عمیقی در هرات دارد و همین امر او را سال‌ها پیش به یادگیری این هنر تشویق کرد.

درانی می‌گوید: 10 سال پیش، زمانی که فقط ۱۵ سال داشتم، دست‌نویسی قرآن را یاد گرفتم. معلم من میر ولی احمد، خوشنویس مشهور هرات بود که این مهارت را به من آموخت.

اگرچه زبان دری در بیشتر مدارس هرات تدریس می‌شود، اما درانی زمانی را به یادگیری ادبیات پشتو اختصاص داده است که اکنون به او در نوشتن ترجمه پشتوی قرآن کمک می‌کند.

هنر خوشنویسی در هرات بیش از هزار سال قدمت دارد و از دوران تیموریان شکوفا شده است و همچنان یکی از هنرهای ریشه‌دار این شهر است که توسط تعدادی از خوشنویسان ماهر حفظ شده است. انجمن خوشنویسان هرات به عنوان مرکزی برای گردهمایی این هنرمندان و فضایی برای تشویق نسل‌های جدید به یادگیری این هنر عمل می‌کند.

برای نیکیتا درانی ۲۵ ساله، کار او فرصتی گرانبها در زمانی است که بسیاری از دختران در افغانستان با محدودیت‌هایی روبرو هستند، دبیرستان‌ها و دانشگاه‌ها به روی آنها بسته است و محدودیت‌های گسترده‌ای برای مشارکت دختران در بازار کار اعمال می‌شود. درانی می‌گوید از داشتن فرصت کار خوشحال است و کارش به نفع دختران دیگر نیز هست.

او در حال حاضر بیش از ۲۰ زن را در کارگاه هنری خود آموزش می‌دهد و امیدوار است این هنر را به دختران سایر استان‌های افغانستان نیز منتقل کند. این هنرمند خوشنویس می‌گوید: «همه چیز به امکانات بستگی دارد و اگر امکانات فراهم باشد، رؤیای بزرگم محقق خواهد شد.

وی اضافه می‌کند که برخی از دخترانی که او آموزش داده است، اکنون به سطح استادی رسیده‌اند و حتی در نمایشگاه‌هایی در عربستان سعودی شرکت کرده‌اند.

نیکیتا با اشاره به مجموعه سفال‌های نمایش داده‌شده در نمایشگاه «خنین زر» می‌گوید: «ما این محصولات را به ایالات متحده، اروپا و کشورهای مختلف جهان صادر می‌کنیم. این فقط یک تجارت نیست؛ بلکه پیامی است مبنی بر اینکه، اینها آثاری هستند که توسط زنان افغانستان ساخته شده‌اند.»