شعرهای پس از کربلا؛ میراثی مغفول در تاریخ عاشورا

به گزارش ایکنا از خوزستان، محمدرضا سنگری، عاشوراپژوه شب گذشته، ۳۱ خردادماه در آغاز شب شعر عاشورایی مؤسسه فرهنگی هنری فرهنگ عاشورا شهرستان دزفول گفت: یکی از مسائلی که در نهضت حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) کمتر بررسی شده نقش شاعران در نهضت ایشان است.

وی اظهار کرد: شاعرانی بودند که گاهی اوقات خود امام حسین(ع) از شعر آن‌ها بهره‌گیری و استفاده کرده و شاعرانی نیز در خود کربلا حضور داشتند. بزرگترین اثری که درباره شاعران گذشته داریم کتابی به اسم الاغانی از ابوالفرج اصفهانی است. در این کتاب از 17 شاعر نام برده شده که از که اصحاب حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) بودند.

سنگری ادامه داد: پیش‌تر هم اشاره کردم ما 167 بیت رجز از کربلا داریم. هر کدام از یاران که مجال رجزخوانی در صحنه عاشورا داشتند، به رجزخوانی می‌پرداختند. چندین بیت نیز از حضرت ابوالفضل‌العباس(ع) داریم.

این محقق عاشورایی گفت: یکی از یاران به اسم ابوثمامه صائدی رجز خود را به شکل یک مرثیه خواند. او در کنار امام حسین(ع) رجزخوانی کرد، یعنی زمانی که می‌خواست به میدان برود کنار امام ایستاد و رجز خود را در هیئت یک مرثیه عرضه کرد که خیلی مرثیه شنیدنی ست.

سنگری موضوع شعر در کربلا را از مباحث قابل طرح دانست و افزود: جا دارد درباره این شعرها بحث بشود، اما ما شعر درباره کربلا هم داریم که این سروده‌ها معمولاً پس از کربلا اتفاق می‌افتند. پس از کربلا اولین کسانی که شعر درباره کربلا گفتند کسانی هستند که به اسارت می‌روند. حضرت زینب(س) شاعر بود. ما وجه شاعری ایشان را طرح نکرده‌ایم.

این محقق عاشورایی اظهار کرد: تعدادی از اسرا بر مزار امام حسین(ع) شعر می‌خوانند و بعد هم در مدینه حضرت ام‌البنین(س)، ام لقمان، فاطمه دختر عقیل و فاطمه صغری در آنجا شعرخوانی می‌کنند. خود این اشعار هم قابل بررسی‌ است. این سروده‌ها تاکنون مغفول واقع شده‌اند.