
بهمناسبت ایام وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی، خبرنگار ایکنا از خوزستان با مهدی دغاغله مدرس دانشگاه و داور بینالمللی و قاری قرآن کریم که در جلسات متعددی به دیدار شهید آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای(قدس الله نفسه الزکیه) رفته بود، گفتوگو کرده است که شرح آن تقدیم مخاطبان میشود.
در سال ۱۳۷۳، به اتفاق گروه «ثقلین» در قالب گروه مدیحهسرایی و تواشیح، بهمناسبت دهه فجر، اولین دیدار ما با امام شهید بود. در آنجا بعد از اینکه یک دکلمه خواندم، یک تواشیح ویژه مناسبت دهه فجر اجرا کردیم که ابتدای آن با آیات «قَسَماً بِالشَّفعی وابِالوَتِری آغاز میشد.
بعد از اینکه خدمت حضرت آقا رسیدیم که آن سال روی زمین نشسته بودند خیلی خرسند شدند و آثار مسرت و خوشحالی را در چهره ایشان دیدیم. با زبان عربی و لهجه اهوازی با ما صحبت کردند و همین نکته برای ما بسیار جالب بود که ایشان با بیش از یک زبان هم زبان ترکی، هم فارسی و هم عربی و آن هم با لهجه اهوازی صحبت میکردند و از کار ما تمجید و تحسین کردند.
وقتی متوجه شدیم اجرای تواشیح ما مورد پسند ایشان قرار گرفته است، از خوشحالی احساس پرواز کردن به من دست داد و این اتفاق، انگیزهای بسیار بسیار قوی در ما ایجاد کرد که به کار خودمان ادامه دهیم.
ایشان وقتی که از آهنگساز و شاعر پرسوجو کردند، متوجه شدم که این کار برای ایشان اهمیت دارد و ما را تشویق کردند. همین تشویق باعث شد که در تولیدات بعدیمان جدیتر وارد شویم.
بله، به هر حال در همه دیدارها و تمام اجراهایی که در حضور ایشان داشتیم، با خوشحالی و ابراز خشنودی و رضایت، نظر میدادند. از شاعر و آهنگساز میپرسیدند و نکات بسیار ظریفی در مورد برخی واژهها مطرح میکردند که دال بر وسعت معلومات امام شهیدمان بود و همین موضوع، انگیزه ما را مضاعف میکرد.
در تمامی سخنرانیهای امام شهیدمان، وقتی ما بهعنوان قاریان قرآن و گروههای تواشیح در محضر ایشان بودیم، همواره به این نکته اشاره میکردند که قاری باید به «معنا» توجه کند و بتواند بهوسیله مهارتها و فنونی که دارد، این معانی، برداشت، فهم و احساس خودش را از طریق این هنرها و امکاناتی که در اختیارش است، به مستمع القا کند و به او برساند. این موضوع، هم در مورد قرائت قرآن صادق است و هم در مورد تواشیح.
قطعاً خبر شهادت حضرت امام شهید برای ما بسیار دردناک بود؛ یک مصیبت بزرگ، خبری شوکآور و تکاندهنده بود و واقعاً متأثر شدیم و باور نمیکردیم چنین اتفاقی افتاده باشد و تاکنون هم این خبر را باور نمیکنیم. روزی در مورد حضرت آقا صحبت میکردم و ناگهان گفتم «خدا حضرت آقا را حفظ کند»، اشکم ناخودآگاه سرازیر شد؛ چون اصلاً احساس نمیکنم که ایشان از دنیا رفته باشند. اما به هر حال، شهادت برازندهترین مقام برای ایشان است. افسوس میخوردم اگر ایشان در بستر از دنیا میرفتند؛ شهادت یک درجه رفیع و بزرگی است که خداوند متعال به ایشان عطا کرد و آرزو میکنیم که عاقبت ما هم شهادت باشد.
هر وقت آیه شریفه «مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ، فَمِنْهُم مَّن قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ ۖ وَمَا بَدَّلُوا» را میخوانم، به یاد رهبر شهیدمان میافتم.
امام شهیدمان نسبت به قرآن کریم توجه ویژهای داشتند. به جرئت میتوانم بگویم که هیچکس به اندازه حضرت آقا از قاریان حمایت نمیکرد. توجه ایشان به حدی بود که ساعتها در جلسات قرآن مینشستند، وقت میگذاشتند و به تمام ریزهکاریها توجه میکردند. همچنین همواره قاریان قرآن را به تقوا دعوت و تأکید میکردند که حتماً متوجه معنا باشند، با زبان عربی آشنایی پیدا کنند، تفاسیر قرآن را بخوانند و به جوانان، آموزش حفظ قرآن را یاد بدهند.
انتهای پیام