رؤیایی کوچک که در میان چادرها جان گرفت
در منطقه «مواصی» خان‌يونس، تجلیل از کودکان حافظ قرآن صرفاً جشنی برای به پایان رسیدن مسیر حفظ نبود؛ بلکه لحظه‌ای برای بازیافتن حس زندگی بود؛ کودکانی که آیات را حفظ می‌کردند، والدینی که مشوق آنان بودند، و رؤیایی کوچک که در میان چادرها جان می‌گرفت.
به گزارش ایکنا به نقل از الجزیره، در جایی که ساکنان آن به آوارگی، چادرنشینی و هراس خو گرفته‌اند، گردهمایی متفاوتی شکل گرفت؛ کودکان و نوجوانان اعم از دختر و پسر در منطقه «مواصی» واقع در خان‌یونس در جنوب نوار غزه گرد هم آمدند. آنان نه برای حمل بقایای اندک دارایی‌هایشان، بلکه برای جشن گرفتن حفظ کتاب خدا گردهم آمده بودند.
حفظ قرآن در صف‌های آب و غذا
در میان تجلیل‌شدگان، دانش‌آموزی حضور دارد که مسیر حفظ قرآن را در ۱۳ سالگی آغاز کرد یعنی پیش از آنکه جنگ او را ناچار به فرار از رفح به خان‌یونس کند، اما با وجود ویرانی‌ها و شرایط دشوار، تا تکمیل حفظ قرآن به تلاش خود ادامه داد.
سرگذشت حافظان قرآن، دست‌کمی از شرایط دشوار محل زندگی‌شان نداشت؛ یکی از آن‌ها ماجرای مجروح شدن خود در جنگ را چنین بازگو کرد: هنگامی که در جاده‌ای قدم می‌زد، موشکی در نزدیکی‌اش اصابت و او را مجروح کرد؛ حادثه‌ای که منجر به ۴۵ روز بستری شدن در بیمارستان شد که هفت روز آن در بخش مراقبت‌های ویژه گذشت. با این حال، این جراحت مانع از ادامه مسیر حفظ قرآن نشد و او توانست با وجود آوارگی و ساعت‌ها انتظار در صف‌های دریافت غذا، آب و مدارس، کار حفظ را به پایان برساند.
اما ماجرای یک دختر حافظ قرآن، دردی حتی عمیق‌تر در خود دارد. در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۴، خانهٔ او بمباران شد؛ او پدر، مادر و خواهر و برادرانش را از دست داد و تنها بازماندهٔ خانواده شد. پدرش همراه با او مسیر حفظ قرآن را آغاز کرده بود و آرزو داشت که دخترش را در حال حفظ کتاب خدا ببیند.
او حتی پس از از دست دادن خانواده‌اش نیز از حرکت بازنایستاد. او به اردوهای «نسل وحی قرآنی» پیوست و با ادامه دادن مسیر حفظ قرآن، رؤیای پدرش را زنده نگه داشت. او ثواب تکمیل حفظ قرآن را به روح پدر، مادر و خواهر و برادرانش تقدیم می‌کند و در عین حال، مراتب قدردانی خود را از خانواده عمویش به خاطر حمایت‌هایشان در طول این مسیر ابراز می‌دارد.
وقتی بزرگ شدم یکی از آن‌ها می‌شوم
در آن مراسم، دختر خردسالی ایستاده بود و کلماتی را بر زبان می‌آورد که تمام آن رؤیا را در خود خلاصه می‌کرد: «وقتی بزرگ شدم یکی از آن‌ها می‌شوم.»
با این حال، حتی حلقه‌های حفظ قرآن نیز از گزند جنگ در امان نماندند؛ یکی از مربیان تعریف می‌کرد که چگونه آن مکان، درست در همان لحظاتی که طنین تلاوت قرآن در حلقه می‌پیچید، هدف آتش تانک‌های اشغالگر قرار گرفت.
یکی از سرپرستان خاطرنشان می‌کند که غزه، با وجود ویرانه‌ها، همچنان دانش‌آموزانی را پرورش می‌دهد که موفق به حفظ قرآن شده‌اند حتی در شرایطی که در چادرها به سر می‌برند؛ امری که گویای تلاش عظیم این دانش‌آموزان در آن شرایط دشوار است.
در میان حاضران، مادر یکی از دانش‌آموزان حافظ قرآن نیز حضور داشت؛ او از تجربه بیش از دوازده‌بار آوارگی و همچنین از دست دادن خانه، جراحت، ترس، گرسنگی و ویرانی‌های گسترده سخن گفت. با این حال، او تعریف کرد که چگونه دخترش، علی‌رغم همه این مشکلات، با پشتکار در اردوهای حفظ قرآن شرکت کرد تا سرانجام موفق به حفظ کامل قرآن شد.
این مادر می‌گوید که کودکان غزه «خیلی زود بزرگ شده‌اند»، اما با این وجود، در مواجهه با چنین شرایطی به دستاوردهای چشمگیری نائل آمده‌اند.
در منطقه «مواصی» خان‌يونس، تجلیل از حافظان قرآن صرفاً جشنی برای به پایان رسیدن مسیر حفظ نبود؛ بلکه لحظه‌ای برای بازیافتن حس زندگی بود: کودکانی که آیات را حفظ می‌کردند، والدینی که مشوق آنان بودند، و رؤیایی کوچک که در میان چادرها جان می‌گرفت. شاید در غزه، جشن حقیقی همین بود: اینکه رؤیا همچنان می‌توانست حتی در میان آوارها، جایی برای خود بیابد.
