تقوا و تدبیر، دو ویژگی محوری شخصیت آیت‌الله مهدوی کنی

به گزارش ایکنا، غلامعلی حدادعادل رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی در مراسم بزرگداشت دوازدهمین سالگرد وفات آیت‌الله مهدوی کنی که دوشنبه 27 مهرماه در پردیس خواهران دانشگاه امام صادق(ع)  برگزار شد به ایراد سخن پرداخت.

حدادعادل ضمن قدردانی از برگزارکنندگان مراسم برای فراهم کردن فرصت ادای احترام به این عالم فقید، شهادت رهبر شهید انقلاب اسلامی، اعضای خانواده ایشان و همه شهدای جنگ اخیر را تسلیت و تبریک گفت و ابراز امیدواری کرد ملت ایران با عزت و سرافرازی از روزهای سخت عبور کند و بار دیگر در مسیر اهداف متعالی انقلاب اسلامی گام بردارد.

رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی در ادامه، با اشاره به اینکه اگر قرار باشد کتابی درباره آیت‌الله مهدوی کنی نوشته شود، زندگی ایشان را می‌توان به دو دوره پیش و پس از پیروزی انقلاب اسلامی تقسیم کرد، گفت: در بخش نخست باید به خانواده، زادگاه، پدر، محیط زندگی، تحصیلات حوزوی در تهران و قم، بهره‌مندی از محضر علمای بزرگ، از جمله امام راحل و همچنین فعالیت‌های مبارزاتی، تبلیغ دین و اقدامات مسجدی و مذهبی ایشان پیش از انقلاب پرداخت.

وی با اشاره به خاطرات و مصاحبه‌های منتشرشده درباره آیت‌الله مهدوی کنی افزود: کسانی که با فضای مبارزات پیش از انقلاب، فعالیت‌های روحانیت مبارز، دستگیری‌ها و برخوردهای ساواک آشنا هستند، می‌دانند که آیت‌الله مهدوی کنی یکی از شخصیت‌های روحانی برجسته و تأثیرگذار مبارز در تهران بود. مساجد محل فعالیت ایشان، همچون چند مسجد دیگر تهران، پایگاه حضور مردم روشن‌ضمیر، درس‌خوانده‌ها و بازاریان معتقد و فعالان اسلامی و سیاسی بود.

روایت حداد عادل از خاطره آیت‌الله مهدوی کنی درباره دوران زندان و شکنجه

حداد عادل با بیان اینکه آیت‌الله مهدوی کنی بارها دستگیر و تبعید شده بود، اما هیچ‌گاه تمایلی به سخن گفتن درباره زندان‌ها و شکنجه‌های خود نداشت، به خاطره‌ای از اواخر سال ۱۳۵۹ اشاره کرد و گفت: در آن دوران، من و یکی از دوستان هم‌سن‌وسالم جلسه‌ای هفتگی با آیت‌الله مهدوی کنی و مرحوم آیت‌الله موسوی اردبیلی داشتیم. آن روزها، دوران ریاست‌جمهوری بنی‌صدر بود و فضای سیاسی کشور بسیار آشفته شده بود. فعالیت‌های منافقین و مسعود رجوی نیز تنش‌های زیادی در جامعه ایجاد می‌کرد.

رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی ادامه داد: آیت‌الله مهدوی کنی در یکی از آن جلسات نقل کردند که چند روز پیش، مسعود رجوی را خواسته و از او پرسیده بودند که آیا او را می‌شناسد. رجوی پاسخ داده بود که بله. سپس آیت‌الله مهدوی کنی از او پرسیده بودند که کدام‌یک بیشتر دوران انفرادی را تحمل کرده و کدام‌یک بیشتر شکنجه دیده است. به گفته ایشان، رجوی در پاسخ به پرسش‌های مطرح‌شده اذعان کرده بود که آیت‌الله مهدوی کنی بیشتر از او زندان و شکنجه را تحمل کرده است.

حدادعادل افزود: آیت‌الله مهدوی کنی سپس از رجوی پرسیده بود که با وجود این سابقه، چرا چنین رفتاری در پیش گرفته و با ادعای انقلابی‌گری، دیگران را محکوم می‌کند. این خاطره از معدود مواردی بود که ایشان درباره زندان و شکنجه‌های خود سخن گفته بود. حتی وقتی بعدها از ایشان پرسیدم که آیا چنین مطلبی را در جلسه‌ای بیان کرده‌اند، به یاد نداشتند که آن را گفته باشند. به نظر من، ایشان به دلیل اخلاص فراوان، تمایلی نداشتند جز در موارد ضروری از این مسائل سخن بگویند.

وی با اشاره به سختی‌های زندگی آیت‌الله مهدوی کنی پیش از انقلاب، خاطرنشان کرد: زندگی ایشان سرشار از تلاش و رنج بود. در خاطرات همسر ایشان نیز به دشواری‌ها و رنج‌هایی اشاره شده است که در دوران تبعید همراه با ایشان تحمل کرده بودند.

نقش آیت‌الله مهدوی کنی در سامان‌دهی امور کشور پس از انقلاب

رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی با اشاره به پیروزی انقلاب اسلامی، اظهار کرد: با پیروزی انقلاب، آیت‌الله مهدوی کنی با میدان گسترده‌ای برای تحقق اهداف و آرمان‌های خود مواجه شد. شخصیت علمی، معنوی و مبارزاتی ایشان و به‌ویژه شناخت امام راحل از این شخصیت، موجب شده بود که حساس‌ترین مسئولیت‌ها به ایشان سپرده شود.

وی با تشریح شرایط روزهای نخست انقلاب گفت: در آغاز انقلاب، بسیاری از نهادهای اداره‌کننده کشور هنوز شکل نگرفته بودند. شهربانی و ارتش در شرایط جدید قرار داشتند، مجلس و وزارت اطلاعات وجود نداشتند و شورای انقلاب با حجم عظیمی از مسئولیت‌ها مواجه بود. در آن روزها، شورای انقلاب باید از مسائل کلان کشور تا اتفاقات کوچک محلی را پیگیری می‌کرد و اعضای آن به‌صورت شبانه‌روزی آماده دریافت خبرها و اتخاذ تصمیم بودند.

حدادعادل افزود: در چنین شرایطی، یکی از نخستین تصمیم‌ها برای اداره کشور و حفظ نظم، تشکیل کمیته انقلاب اسلامی بود. امام راحل مسئولیت این کمیته را به آیت‌الله مهدوی کنی سپردند؛ شخصیتی مؤمن، باتقوا، معتدل، انقلابی و آشنا با زندان و شکنجه‌های رژیم گذشته.