کاش عمرش دوام می‌یافت

به گزارش ایکنا، آیین یادبود استاد شهید علی لاریجانی، همراه با رونمایی از کتاب «چنین گفت مجتهد فلسفه»؛ به قلم شهید علی لاریجانی، امروز دوشنبه، چهارم آبان‌ماه، در تالار فردوسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران برگزار شد. در این مراسم غلامعلی حدادعادل، آیت الله سیدمصطفی محقق داماد، حسین سیمایی صراف وزیر علوم و تحقیقات، علی مطهری، سیدحمید طالب‌زاده، حسین غفاری و محمد حسین امید ریاست دانشگاه تهران در این مراسم حضور داشتند. در این مراسم همچنین متن نامه‌ای از سوی استاد رضا داوری اردکانی نیز قرائت شد که به شرح زیر است:

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد

برگزاری مجلس یادبود برای همکار گران‌مایه، شهید دکتر علی لاریجانی، کار شایسته‌ای است. تن این جهان، جهان بد و خطرناکی است و بزرگ‌ترین خطرش این است که در آن ممکن است زشتی و تبهکاری، امری رسمی تلقی شود. ظهور تروریسم رسمی و حکومتی از جمله نشانه‌های خطرناکی است که در آن امنیت در همه جا به خطر می‌افتد، قانون اعتبار خود را از دست می‌دهد و راه استبداد هموار می‌شود.

دکتر علی لاریجانی از جمله قربانیان تروریسم رسمی و حکومتی بود. او اهل سیاست و دانش بود و پیداست که جمع میان شغل سیاسی و حضور در دانشگاه بسیار دشوار است، هرچند که فلسفه و سیاست پیوندی نزدیک با یکدیگر دارند. دکتر لاریجانی لیسانس خود را از دانشگاه صنعتی شریف گرفت. بیشتر کسانی که در کنکور دانشگاه‌ها رتبه‌های بالا کسب می‌کنند به دانشکده‌های پزشکی و فنی می‌روند؛ لاریجانی هم با اینکه از نوجوانی به فلسفه علاقه داشت، به دانشگاه صنعتی رفت و از آنجا به دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران آمد و تحصیلات خود را در این حوزه پی گرفت.

دکتر لاریجانی مردی بسیار باهوش، فصیح، دانشمند و خوش‌صحبت بود و اگر به جانب مشاغل سیاسی نمی‌رفت و بیشتر در باب سیاست تحقیق و تأمل می‌کرد، آثار و نوشته‌های فلسفی بیشتری در زمینه سیاست و تدبیر سیاسی به یادگار می‌گذاشت. کاش عمرش دوام می‌یافت و اهالی فلسفه با آثار دوران پختگی‌اش بیشتر آشنا می‌شدند. از دست رفتن او نه صرفاً برای خویشاوندان و دوستان، بلکه برای همکاران و دانشجویان فلسفه نیز مایه خسارت است. خداوند بزرگ او را رحمت کند که نظر در کار، زندگی و مرگ او می‌تواند درسی برای همه دانش‌پژوهان و اهالی سیاست باشد.

اگر بعضی از ما سیاسی بودن او را نمی‌پسندیم، کسانی هم می‌گویند او هر چه کرد با قصد و نیت خدمت بود. یکی از مشکلات فلسفه اخلاق این است که آیا به نیت باید کارها را سنجید؟ من در این باره قطعی نظر نمی‌دهم، زیرا در پاسخ ممکن است گفته شود به نیت یا به نتیجه باید توجه کرد یا به هیچ‌کدام؛ به هر حال نیت را نمی‌توان نادیده گرفت، هرچند این را هم نمی‌توان پذیرفت که هر عملی با نیت خیر انجام شود لزوماً موجه است. من در مورد آقای دکتر لاریجانی به خود حق می‌دهم بگویم او انسانی باسواد، صاحب‌نظر، صاحب‌رای و ساده‌زیست بود و دستش به فساد آلوده نشد. اگر همه این‌چنین بودند، کشور با گرفتاری‌ها و مشکلات کمتری روبه‌رو می‌شد. روزگار کنونی به اخلاق، نیت خیر و راستیبی‌مهری می‌کند و کارها را به راهی می‌برد که با اقتضائات مصلحت‌اندیشی‌های خاص سازگار است.

استاد صادق و صاحب‌نظری که به دست تبهکاران به فیض شهادت نائل آمد. خداوند او را در پناه رحمت خود قرار دهد، طراحان ترورش را به سزای تبهکاری‌ها و جنایاتشان برساند و ایران عزیز را از همه بلایا مصون و محفوظ نگه دارد.

رضا داوری اردکانی