بنده گناهکار

حضرت علی(ع) در خطبه ۱۴۰ نهج‌البلاغه هشدار می‌دهند که عیب‌جویی و شتاب در قضاوت دیگران، نه تنها ظلم به آنان است، بلکه گاهی خود گناهی بزرگ‌تر از خطای آنان محسوب می‌شود؛ این پیام اخلاقی راهنمای خودسازی و ایجاد جامعه‌ای سالم و مهربان است.

انسان با هدیه عقل و اختیار توان آن را دارد که مسیر زندگی‌اش را با نیکی و مهربانی بسازد. مهربانی و گذشت، چراغ هدایت انسان در مواجهه با خطا و گناه دیگران است و نهج‌البلاغه، سخنان حضرت علی (ع) را به ما هدیه می‌دهد تا رحمت را بر سرزنش ترجیح دهیم و زندگی‌مان را با اخلاق نورانی شکل دهیم.

روایتی از حضرت زین العابدین(ع) که فرمودند: «إِیَّاكُمْ وَ صُحْبَةَ الْعَاصِینَ وَ مَعُونَةَ الظَّالِمِینَ وَ مُجَاوَرَةَ الْفَاسِقِینَ احْذَرُوا فِتْنَتَهُمْ وَ تَبَاعَدُوا مِنْ سَاحَتِهِم»؛ بپرهیزید از مصاحبت با کسانی که فرورفتگان در معصیت‌اند و برحذر باشید از اینکه مساعدت کنید کسانی را که می‌خواهند مرتکب تجاوز به حقوق مشروع دیگران شوند! یعنی همان سیّئه‌ای که تعدّی به غیر می‌کند و بپرهیزید از اینکه با فاسقین؛ یعنی کسانی که حریم الهی را می‌شکنند رابطه تنگاتنگ پیدا کنید و از فتنه آنها بر حذر باشید. به این معنی، که اثر مجاورت و معاونت و مصاحبت با گناهکاران این است که انسان آلوده می‌شود و در دام فتنه آنها قرار می‌گیرد؛ لذا فاصله بگیرید از اینکه چنین روابطی با آنها داشته باشید. [آیت‌الله مجتبی تهرانی(ره)]

شهید مرتضی مطهری درباره دعای نورانی رجب می‌گوید: یکی از شرایط دعا، ایمان به لطف همگانی پروردگار است.