انتقاد شورای فتوای سوئد از موضع دولت درخصوص اسلامهراسی
دبیرکل شورای فتوای سوئد از عقبنشینی سوئد از اصطلاح «اسلامهراسی» انتقاد کرد.
به گزارش ایکنا به نقل از روز الیوسف، دکتر حسن موسی، دبیرکل شورای فتوای سوئد، پس از «مشکلساز» خواندن اقدام دولت سوئد در خصوص کنار گذاشتن اصطلاح «اسلامهراسی» و جایگزینی آن با عبارت «نژادپرستی علیه مسلمانان» از عقبنشینی دولت در این زمینه انتقاد کرد.
وی استدلال کرد که تلاشها برای ایجاد تردید در مورد این اصطلاح یا تهی کردن آن از معنایش، واقعیت نفرت و تبعیضی را که مسلمانان با آن مواجه هستند، تغییر نمیدهد.
اظهارات موسی در پی جنجال ناشی از موضع دولت سوئد و پس از آن مطرح شده است که ماریا مالمر اشتاینرگارد به پارلمان توضیح داد که کلمه «فوبیا» ممکن است به جای تمرکز بر تبعیض و نژادپرستی علیه مسلمانان، ترسهای غیر منطقی فردی را القا کند.
وی همچنین استدلال کرد که این اصطلاح میتواند با انتقاد از ادیان اشتباه گرفته شود؛ چیزی که دولت به دنبال محدود کردن آن نیست.
دبیرکل شورای فتوای سوئد با بیان اینکه انکار پدیده اسلامهراسی، تفاوت چندانی با انکار هر نوع نژادپرستی ندارد، تأکید کرد: مشکل نه خود این اصطلاح، بلکه واقعیتهای روزمرهای است که مسلمانان در تعدادی از کشورهای اروپایی تجربه میکنند.
وی با بیان اینکه مسلمانان با اشکال فزایندهای از تبعیض و تعصب روبرو هستند، بیان کرد: برخی به دلیل نام، روسری همسر یا اعمال مذهبی خود مورد حمله قرار میگیرند، در حالی که بیش از ۱.۵ میلیارد مسلمان به تصویر یک «تروریست بالقوه» تقلیل یافتهاند و این را نمیتوان آزادی بیان دانست، بلکه «نفرت پنهان» است.
حسن موسی اظهار کرد: تعیین ۱۵ مارس توسط سازمان ملل به عنوان روز جهانی مبارزه با اسلامهراسی، نشاندهنده به رسمیت شناختن بینالمللی این موضوع است که نفرت و تبعیض علیه مسلمانان یک پدیده واقعی است و آنطور که برخی ادعا میکنند یک توهم نیست.
وی با انتقاد از آنچه که «تناقض اخلاقی» در برخورد با مسائل آزادی بیان توصیف کرد، توضیح داد که دفاع از مسلمانان گاهی اوقات به عنوان تهدیدی برای آزادی بیان ارائه میشود، در حالی که توهینها و لفاظیهای تحریکآمیز به نام همان آزادی توجیه میشوند.
دبیرکل شورای فتوای سوئد سخنان خود را با تأکید بر این نکته به پایان رساند که انتقاد از ایدهها حقی مشروع است، اما اهریمنی جلوه دادن کل یک دین و تبدیل پیروان آن به هدف دائمی ترس و نفرت را نمیتوان صرفاً انتقاد فکری دانست؛ بلکه نوعی تحریک و طردکردن است.
انتهای پیام
