سّر مستودع؛ شب معراج، درخت طوبی و میوه بهشتی
سرویس اندیشه و معارف ایکنا به مناسبت ایام فاطمیه، به بازخوانی فرازهای برجسته‌ای از کتاب «حلقه وصل امامت و رسالت» اثر مرجع عالی‌قدر، آیت‌الله‌العظمی وحید خراسانی پرداخته است. این اثر ارزشمند که در ۴۴۸ صفحه و طی ۲۷ مجلس به همت انتشارات مدرسه امام باقرالعلوم (ع) منتشر شده است، با استناد به آیات قرآن کریم و منابع معتبر فریقین (شیعه و اهل سنت)، ابعاد کلامی، تاریخی و مقامات بلندمرتبه حضرت فاطمه زهرا (س) و نقش بی‌بدیل آن حضرت در پایداری شاکله دین را تبیین می‌کند.
به گزارش ایکنا، متن پیش‌رو، شماره دوم فرازهای برگزیده‌ای از مجلس هشتم کتاب «حلقه وصل رسالت و امامت» (صفحات ۱۴۰ تا ۱۴۸) است که در ادامه می‌خوانیم:
منشأ تمام دردها «سفاهت» و علاج تمام امراض «فقاهت» است. اگر بشر به سفاهت گرفتار بماند، فاطمه زهرا(س) را در حد یک زن عادی می‌پندارد که مقامش قابل نیل است؛ زنی که در خانه‌داری نمونه بوده، در عبادات و وظایف سرآمد بوده و سرانجام نیز رحلت کرده و پرونده‌اش بسته شده است. اما اگر عقل و جان انسان به سرحد «فقاهت در دین» برسد، درمی‌یابد که او فراتر از تعابیر بشری است؛ چنان‌که برای نزدیک شدن به شناخت او باید دو کلمه عمیق را با هم ترکیب کرد تا گوشه‌ای از حقیقت‌اش بازگو شود: «انسیّةٌ و حوراء».
این معرفت عمیق، همان چیزی است که پیامبر اکرم(ص) در شب معراج و در بالاترین عروج ملکوتی خود مشاهده کرد؛ هنگامی که درِ بهشت بر خاتم انبیاء(ص) گشوده شد، دیدند بر در بهشت مکتوب است: «لَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ، مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّٰهِ، عَلِیٌّ حَبِیبُ اللّٰهِ، وَالحَسَنُ وَالحُسَیْنُ صِفْوَةُ اللّٰهِ، فَاطِمَةُ خِیَرَةُ أَمَةِ اللّٰهِ»؛ حقیقتی که علمای فریقین (شیعه و سنی) بر آن اتفاق‌نظر دارند.
فقیه بصیر می‌فهمد چرا قفل درِ بهشت باید با این نام‌ها باز شود و چه سری در کار است که افتتاح آن با ذکر نام خدا و اختتام آن با نام مبارک فاطمه زهرا(س) است. تفقّه در دین یعنی همین که انسان بفهمد فاطمه(س) کیست؛ بشریت هنوز به بلوغ معرفتی نرسیده و روزی بالغ خواهدشد که دریابد صدیقه کبری(س) موجودی فوق تعبیر است و هر واژه‌ای در سنجش با واقعیت وجودی او کوتاه می‌آید؛ همان معنایی که در کلام معصوم تجلی یافته است: «إِنَّمَا سُمِّیَتْ فَاطِمَةُ لِأَنَّ الْخَلْقَ فُطِمُوا عَنْ مَعْرِفَتِهَا».
ریشه این خلقت نورانی در عوالم غیب و جوار «شجره طوبی» است؛ جایی که پیامبر(ص) را به آن‌جا بردند، از میوه بهشتی چیدند، نطفه فاطمه(س) را منعقد ساختند و خداوند شریف‌ترین گوهری را که در خزانه خود داشت، در روح مطهر او به ودیعت نهاد. تمام آنچه از معراج، درخت طوبی و میوه‌های بهشتی روایت شده، مقدمه‌ای برای ظهور این سرّ عظیم است.
او خود «سرّ» بود؛ «سرّ الله الأعظم». آنچه در قلب مبارکش گذشت سرّ بود، رنج‌ها و مصائبش سرّ بود و مزار مخفی و مقام والایش، همگی حکایت از همان راز و ودیعتی دارد که در دعای شریف می‌خوانیم: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِفَاطِمَةَ وَأَبِیهَا وَبَعْلِهَا وَبَنِیهَا وَالسِّرِّ الْمُسْتَوْدَعِ فِیهَا».
