Höccətül-İslam Əlirza Qobadi, sosioloq və dini ekspert, silsilə çıxışlarında yeni və praktik yanaşma ilə Həzrət Peyğəmbərin (s) həyatının diqqətdən kənarda qalmış məqamlarını yenidən nəzərdən keçirir.

Peyğəmbər (s) ömrünün sonuna 14 gün qalmış xəstələndi. Xəstəliyinin günlərindən birində Əli (ə) və Fəzl ibn Abbasın köməyi ilə məscidə daxil oldu. Çıxışı zamanı insanlara vəfatının yaxınlaşdığını bildirdi və buyurdu: “Əgər kiməsə bir vəd vermişəmsə, desin ki, onu yerinə yetirim. Kimin məndə bir alacağı varsa, desin ki, onu ödəyim.”

Vəfatından üç gün əvvəl, xəstəliyinin şiddətli vaxtında yenidən məscidə getdi və çıxışı zamanı buyurdu: “Kimin mənim üzərimdə bir haqqı varsa, ayağa qalxsın və bunu bildirsin. Çünki bu dünyadakı qisas Qiyamət günündəki qisasdan daha asandır.”

Bu zaman Səvadə ayağa qalxaraq dedi: “Taif döyüşündən qayıdarkən, miniyinizə qamçı vurmaq istədiyiniz zaman qamçı bədənimə (qarın nahiyəmə) dəydi. İndi həmin zərbəyə görə qisas almaq istəyirəm.”

Peyğəmbər (s) əmr etdi ki, həmin qamçını evdən gətirsinlər ki, qisas həyata keçirilsin. Sonra köynəyini qaldıraraq qisas üçün özünü hazırladı. Səvadə Peyğəmbərin pak bədənini gördükdə əyilib onun mübarək qarnından öpdü. Bu zaman Peyğəmbər (s) Səvadəyə dua edərək buyurdu: “İlahi! O, Sənin Peyğəmbərindən keçdiyi kimi, Sən də onu bağışla.”

Peyğəmbər (s) belə yüksək məqama sahib olduğu və ona cənnət vəd edildiyi halda, hətta qeyri-müsəlman insanların belə haqlarını ödəməyə çalışırdısa, digər insanların insanların haqqını ödəməmələri qarşısında Allah dərgahında hansı üzrü ola bilər?

İnsan necə həm Peyğəmbərin (s) ardınca getdiyini iddia edə, həm də insanlardan halallıq almadan onların haqqını öz üzərində saxlaya bilər?

Sanki Peyğəmbər (s) hətta qeyri-müsəlman insanların da haqlarını ödəməklə və onlardan halallıq almaqla insanların hüquqlarını ödəməkdə səhlənkarlıq edənlərin qarşısında hər cür bəhanə və əsaslandırma yolunu bağlamış və bu davranışı ilə hamıya höccəti tamamlamışdır.

4369761