زیارت جامعه کبیره امام هادی(ع)؛ دریایی از معارف الهی برای معرفی مقام ائمه اطهار(ع)

مجتبی محمدیان، مدیر عامل بنیاد نشر قرآن و عترت استان سمنان در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) شعبه سمنان، با بیان اینکه امام علی‌النقی(ع) برای نشر احکام اسلام و آموزش و پرورش و شناساندن مکتب و مذهب جعفری و تربیت شاگردان و اصحاب گرانقدر گام‌های بلندی برداشتند، گفت: ایشان لحظه‌ای از آگاه کردن مردم و آشنا ساختن آنها با حقایق مذهبی باز نایستاد.

وی ادامه داد: حضرت امام علی‌النقی(ع) در 15 ذیحجه سال 212 و یا سیزدهم رجب 214 هجری در مدینه منوره به دنیا آمد. پدر ایشان امام جواد(ع) و مادرش سمانه معروف به سیده است. اسم شریف آن حضرت علی و کنیه آن بزرگوار ابوالحسن سوم بود؛ چون حضرت امام موسی کاظم(ع) و امام رضا(ع) را نیز ابوالحسن می‌گفتند. از این جهت، آن جناب را ابوالحسن الثالث(سوم) می‌گویند چنانچه حضرت امام رضا را ابوالحسن الثانی(دوم) گویند و اهل حدیث این نکته را می‌دانند و مشهورترین القاب آن حضرت نقی و هادی است.

محمدیان با اشاره به اینکه چون آن حضرت و فرزندش امام حسن عسکری(ع) در سامره در محله‌ای که عسکر نام داشت، سکنی دادند و از این جهت این دو بزرگوار را نسبت به آن مکان نام داده و عسکری می‌گفتند، تصریح کرد: امام هادی(ع) در سخاوت و عزت نفس و بزرگ منشی شهرت داشت و در یتیم نوازی و کمک به تهیدستان و بینوایان تا می‌توانست دریغ نمی‌نمود.

مدیر عامل بنیاد نشر قرآن و عترت استان سمنان اضافه کرد: خلفای زمان امام علی النقی(ع) معتصم، واثق، متوکل، منتصر، مستعین، معتز، که همگی به جهت شیفتگی نسبت به قدرت ظاهری و دنیای فریبنده با خاندان علوی و حضرت هادی(ع) دشمنی دیرینه داشتند و کم و بیش دشمنی خود را ظاهر می‌کردند. ولی همه، به خصال پسندیده و مراتب زهد و دانش امام اقرار داشتند، و این فضیلت‌ها و قدرت‌های علمی و تسلط وی را بر مسائل فقهی و اسلامی به تجربه، آزموده و مانند نیاکان بزرگوارش(ع) در مجالس مناظره و احتجاج، وسعت دانش وی را دیده بودند. شب‌ها اوقات امام(ع) پیوسته به نماز و طاعت و تلاوت قرآن و راز و نیاز با معبود می‌گذشت.

زیارت جامعه کبیره؛ بهترین یادگار امام هادی(ع) برای شیعیان

محمدیان بهترین یادگار امام هادی(ع) برای شیعیان را زیارت جامعه کبیره برشمرد و افزود: این زیارت اقیانوسی مواج از معارف الهی و مضامین عالی مشتمل بر معرفی مقام ائمه(ع) است که به تعبیر علامه مجلسی(ره) از نظر سند و روایت از صحیح‌ترین و قوی‌ترین زیارات ائمه(ع) است و یادگار عظیمی است که در حرم هر یک از ائمه معصومین(ع) آن زیارت را می‌خوانیم.

وی در خصوص زیارت غدیریه این امام همام یادآور شد: این زیارت سندی بسیار معتبر دارد و روایتگران و گزارشگران آن از بزرگان شیعه هستند، این زیارت مربوط به روز عید غدیری که امام هادی(ع) در سفری که به اجبار متوکل از مدینه به سامرا داشتند، در نجف اشرف بودند و این زیارت را خطاب به قبر مطهر جدّ بزرگوارشان حضرت علی(ع) قرائت کردند.

این پژوهشگر علوم دینی متذکر شد: در زیارتنامه امام هادی(ع) می‌خوانیم «یا عُدَّتى عِنْدَ الْعُدَدِ وَ یا رَجآئى وَالْمُعْتَمَدَ وَ یا کَهْفى وَالسَّنَدَ یا واحِدُ یا اَحَدُ وَ یا قُلْ هُوَ اللَّهُ اَحَدٌ اَسْئَلُکَ الّلهُمَّ بِحَقِّ مَنْ خَلَقْتَ مِنْ خَلْقِکَ وَلَمْ تَجْعَلْ فى خَلْقِکَ مِثْلَهُمْ اَحَداً صَلِّ عَلى جَماعَتِهِمْ وَافْعَلْ بى کَذا وَ کَذا ؛ اى ذخیره من در برابر ذخیره‌ها و اى امید من و تکیه‌گاهم و اى پناهگاه، و پشت و پناهم اى یگانه‌اى یکتا و اى که درباره خود فرمودى: بگو خدا یکى است، از تو خواهم. خدایا به حق هر کس از آفریدگانت خلق کردى و هیچ کس را مانند آنها در میان آفریدگانت قرار ندادى درود فرست بر گروه آنها و درباره من چنین و چنان کن.

زیارت قبر امام رضا(ع) در طوس؛ ضمانت استجابت دعا

وی اظهار کرد: امام هادی(ع) در خصوص زیارت امام رضا(ع) فرمودند: هر کس از خداوند حاجتی دارد پس قبر جدم حضرت رضا را در طوس زیارت کند و دو رکعت نماز نزد قبر او بگذارد و در قنوت نماز حاجتش را طلب کند، خداوند دعایش را اجابت می‌کند مگر اینکه در مورد گناه یا قطع رحم باشد.

مدیر عامل بنیاد نشر قرآن و عترت استان سمنان با تأکید بر اینکه امام هادی(ع) دعای ذیل را در تعقیب نماز بسیار سفارش نموده‌اند، خاطرنشان کرد: «اَعُوذُ بِوَجْهِکَ الْکَریمِ وَ عِزَّتِکَ الَّتى لا تُرامُ وَ قُدْرَتِکَ الَّتى لا یَمْتَنِعُ مِنْها شَىْءٌ مِنْ شَرِّ الدُّنْیا وَالاْخِرَةِ وَ مِنْ شَرِّ الاْوْجاعِ کُلِّها وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ؛ پناه برم به ذات بزرگوارت و به عزتت که مورد دستبرد نیست و قدرتت که چیزى از آن خوددارى نتواند، از شر دنیا و آخرت و از شر تمامى دردها و جنبش و نیروئى نیست جز به خداى والاى بزرگ.

این پژوهشگر علوم دینی تصریح کرد: امام دهم حضرت هادی(ع) در سال 254 هجری به وسیله زهر به شهادت رسید؛ در سامرا و در خانه‌ای که تنها فقط فرزندش امام حسن عسکری(ع) بر بالین او بود. معتز عباسی امام دهم را مسموم کرد و از این سال امام حسن عسکری(ع) پیشوای حق شد و بار تعهد امامت را بر دوش گرفت و در همان خانه‌ای که در آن بیست سال زندانی و تحت نظر بود، سرانجام به خاک سپرده شد.