گروه هنر: مدير مركز معماری حوزه هنری با اشاره به فعاليت و مطالعه گسترده انديشمندان غربی در حوزه معماری اسلامی گفت: دانشجويان بدانند كه برای ساختن آينده بايد نگاه عميقتری به گذشته داشته باشند، همانگونه كه معماران كشورهای ديگر سعی میكنند نسبت به معماری ما شناخت بيشتری پيدا كنند.
|
امير محمدخانی، مدير مركز معماری حوزه هنری در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) اظهار كرد: دانشگاه سوره با همكاری مركز معماری حوزه هنری طی سالهای اخير به برگزاری سلسه برنامههايی در حوزه معماری ايرانی و اسلامی پرداخته است كه اين برنامهها مجموعهای شامل وركشاپها، سمپوزيومها و مجموعهای از سمينارهای علمی در حوزه معماری ايرانی است.
وی افزود: يكی از بخشهای بسيار مهم در اين مجموعه، بخش سمينارهايی است كه مشخصا برای اساتيد و دانشجويان رشته معماری برگزار میشود تا در آن يادآور شود كه معماری ايران آنچنان عميق و پراهميت است كه در اكثر دانشگاههای خارج از كشور مخصوصا در اروپا، دپارتمانها و ساختارهای آموزشی بسياری برای شناخت اين معماری شكل گرفته و انديشمندان بسيار زيادی در سراسر دنيا در حال توليد منابع و محتوا و مطالعه در حوزه معماری گذشته ما بوده و هستند، ضمن اينكه تاثيرات اين معماری در معماری مدرن غرب مشهود است.
محمدخانی عنوان كرد: متأسفانه در كشور ما نسبت به شناخت حقايق معماری ايرانی كملطفی شده و ما معمولا به سراغ ظواهر معماری گذشته خود میرويم و سمينارها و بحثهای ما در حوزه شناخت ظواهر و شكلها و فرمها محدود میشود و واقعيتها كمتر گفته میشود.
وی تصريح كرد: دانشجويان و اساتيد نيز نيازمند شناخت اين واقعيتها هستند. برگزاری سمينارها كمك میكند ارتباط ميان معماری امروز غرب و معماری گذشته ما در ايران به عنوان يك كشور صاحب تمدن شناسايی شود.
مدير مركز معماری حوزه هنری بيان كرد: هدف اين است كه ما به خودمان بيائيم و برای معماری امروزمان از پارامترها، وقايع و حقايق معماری گذشته خود استفاده كنيم و معماری خلق كنيم كه برای امروز ما كارا و زيبا باشد و با سلايق مردم امروز ما منطبق باشد و از سوی ديگر ايرانی هم باشد و با معماری خودی طراحی و شكل بگيرد.
وی در ادامه گفت: متاسفانه در دهههای گذشته در حوزه معماری ما اين اتفاق كمتر افتاده و میشود گفت كه ما دچار يك وازدگی نسبت به معماری غرب شدهايم و نسبت به آن خودباختگی پيدا كردهايم، از طرف ديگر نسبت به معماری گذشته خودمان نيز نگاه چندان مثبتی نداريم و آن را غيرقابل دسترس و بازسازی و غيرقابل استفاده تصور میكنيم، شايد علت آن باشد كه معماری گذشته خود را صرفا در قالب فرمها، ظواهر و شكلها خلاصه میكنيم در حالی حقايق معماری ما در واقعيت اينگونه نيست و قابليت استفاده مجدد را دارد.
محمدخانی به برگزاری آخرين سمينار برگزار شده توسط مركز معماری حوزه هنری در ارديبهشت 92 اشاره كرد و گفت: در اين سمينار از پروفسور لوچو والريو باربرا، صاحب كرسی معماری يونسكو در دانشگاه ساپنزا و از اساتيد صاحبنام كشور ايتاليا كه در اصطلاح به پرزيدنت معماران ايتاليا مشهور هستند برای سخنرانی در مورد نقش معماری كشورهای اسلامی در معماری مدرن جهان امروز دعوت شد.
وی اضافه كرد: آقای باربرا ارتباط معماری دوره گوتيك را با معماری دوره اسلامی آنچنان قوی میداند كه میگويد حتی میشود اين نامها را با هم جابجا كرد. وی شروع معماری نوين را مبتنی بر نگاهی كه بر معماری مشرقزمين وجود داشته میداند و معتقد است اگر بخواهيم در كشورهای خاورميانه معماری خلق بكنيم، موتيوها، المانها و نمادهای اسلامی آنچنان زياد است كه میتوانيم يك معماری خودی طراحی كنيم.
مدير گروه معماری و شهرسازی دانشگاه سوره عنوان كرد: وی در غالب كشورهای خاورميانه آثار معماریای را ساخته كه در ساخت آنها از الگوهای معماری ايرانی استفاده كرده است. در اين سمينار وی فضاهايی را كه طراحی كرده و ساخته را برای دانشجويان ارائه داد. حُسن ماجرا اين است كه دانشجويان ما متوجه میشوند كه برای ساختن آينده بايد نگاه عميقتری به گذشته داشته باشند، همانگونه كه معماران كشورهای ديگر سعی میكنند نسبت به معماری ما شناخت بيشتری پيدا كنند.