روح بزرگ و اخلاص آخوند خراسانی، او را ماندگار كرده است

گروه حوزه‎های علميه: استاد حوزه علميه قم، روح بزرگ و اخلاص خاص مرحوم آخوند خراسانی را عامل اصلی ماندگاری او در ميان مردم و حوزويان دانست.

به گزارش خبرگزاری بين‎المللی قرآن(ايكنا) حجت‎الاسلام والمسلمين علی نظری منفرد از استادان حوزه علميه 9 خرداد در همايش نكوداشت مرحوم آخوند خراسانی كه در مدرسه عالی خاتم‌الاوصيا‌(عج) قم برگزار شد، با اشاره به مراتب ارزشی در اسلام، عقل و ادب و علم را از مهمترين ارزش‎های اسلامی ياد كرد.

وی افزود: به يادآوردن و تكرار و بيان شان و منزلت و مقام بزرگان دين به ويژه اساتيد مبرز و علمای دين، از جمله ارزش‎هايی است كه بايد در جامعه هميشه به آن پرداخته شود؛ بزرگداشت مرحوم آخوند خراسانی از جمله اين فعاليت‎های با ارزش است؛ مرحوم آخوند در سال 1255 در خراسان متولد شد و برای ادامه تحصيل عزم نجف كرد ولی در ميانه راه در سبزوار نزد ملاهادی سبزواری به تحصيل علوم حوزوی به ويژه منطق و فلسفه مشغول شد و از آنجا نيز به تهران رفت و نزد بزرگان اين حوزه تلمذ كرد.

اين استاد حوزه تصريح كرد: مرحوم آخوند پس از دوسال و نيم تحصيل در تهران عزم نجف كرد و در آنجا سه سال آخر زندگانی مرحوم شيخ اعظم انصاری را درك كرد و در همان مدت از شاگردان نخبه ايشان به شمار می‎آمد و حتی ميرازی شيرازی نيز به نبوغ اين فاضل جوان پی‎برده بود و ايشان را مورد تفقد قرار می‎داد.

وی گفت: ايشان در همان سال ها از محضر درس اخلاق مرحوم آقاسيد علی شوشتری بهره‎ها برد و سلوك رفتاری و اخلاقی مرحوم شوشتری تاثيرات عميقی در وجود ايشان گذاشت؛ ايشان به همراه استادشان، شيخ اعظم در اين درس حاضر می‎شد.

نظری منفرد تصريح كرد: آخوند خراسانی در سن 35 سالگی تدريس در نجف را آغاز كرد كه در همان موقع شاگردان ايشان بين هزار و دويست تا دو هزار نفر بودند كه چهارصد نفر آنها مجتهد مسلم بودند.

وی گفت: بزرگان تاريخ علم و حوزه در خصوص سجايا و ويژگی‎های اخلاقی ايشان سخن‎ها گفته‎اند ولی جمع اين صفات در صفات خاصی چون ساده‌زيستی، شاگردپروری و همرنگی با شاگردان، رافت با مردم، همرنگی با جماعت، سخاوت بيش از حد، ساده پوشی، كم‎‌خوابی، عبادت و زهد و مطالعه فراوان، بصيرت سياسی استثنايی و روح بزرگ معنوی بيان شده است.

اين استاد حوزه، روح بزرگ و اخلاص كم‎مانند مرحوم آخوند را از جمله دلايل اصلی ماندگاری كفايه و همچنين نظرات و روح بزرگ او در حوزه‌های علميه دانست و تصريح كرد: وی در روزگاری كه آب شور در نجف به واسطه مشكل كم‌‎آبی بوجود آمده بود و فقرا قدرت خريد آب نداشتند، پول خود را به آنان می‎داد و خود آب شور مصرف می‎كرد؛ حتی پولی را كه برای شمع خريدن در اختيار او قرار می‎دادند به فقرا هديه می‎كرد و در نور گذرگاه و محل‎های پرنور مطالعه می‎كرد؛ او مردی بسيار سخاوتمند بود كه زندگی فقيرانه‎ای را برای خود انتخاب كرده بود تا بيشتر به مردم هديه بدهد و با شكم خالی هم كمتر بخوابد و هم بيشتر فكر كند.