مستندسازان میتوانند در حد يك مبلغ دين برای خود جايگاه تعريف كنند
در برخی مواقع تاثيرگذاری يك مستند دينی میتواند از كاركرد يك مبلغ دينی هم فراتر و تاثيرگذارتر باشد، چون ريشه آن عمل يا مضمون را شناسايی كرده و چرائی آن را به مردم نشان میدهد.
گروه هنر: در برخی مواقع تاثيرگذاری يك مستند دينی میتواند از كاركرد يك مبلغ دينی هم فراتر و تاثيرگذارتر باشد، چون ريشه آن عمل يا مضمون را شناسايی كرده و چرائی آن را به مردم نشان میدهد.
حامد اكبری، مستندساز در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) درباره جايگاه مفاهيم دينی در سينمای مستند، اظهار كرد: مستندساز باهوش فردی است كه دوربين خود را جايی قرار دهد تا بتواند به مردم از دريچه نگاه خودش، تصوير كند و همان تصاوير را به مردم نشان دهد؛ رويكردی كه اگر با صميمت همراه باشد مورد توجه مخاطبان قرار خواهد گرفت، چون مردم هميشه دوست دارند تصوير خود را ببينند.
وی در پاسخ به اين سؤال كه چرا در اكثر كارهای مذهبی ما به مضامين دينی توجه میشود؟ گفت: جواب اين سؤال مشخص است، بدين معناكه اين گونه مضامين با فرهنگ مردم مردم ما در آميخته است، به همين دليل است كه اكثر مستندسازان موضوعات مذهبی را به عنوان يكی از مضامين اصلی مورد توجه قرار میدهند، البته نبايد كتمان كرد كه شايع شدن موضوعات مذهبی در سينمای مستند در برخی مواقع وامدار سفارشاتی است كه برای توليد اين دسته كارها داده میشود.
كارگردان مستند «چهارپايه» آثار سفارشی را چنين تشريح كرد: منظور از مستندهای سفارشی اين نيست كه كاری به سفارش يك نهاد يا مركزی توليد شود، چون اين رويكرد به خودی خود امری ناپسند نيست، بلكه آنچه نكوهيده است اين امر است كه فيلمسازی ببيند بازار چه چيزی را پسند میكند، آن گاه بدون آن كه به آن مضمون دغدغه و دلبستگی داشته باشد به مفهوم مورد نظر بپردازد. نكته قابل توجه اينجاست كه بسياری از مستندهايی كه تنها با انگيزههای سفارش توليد میشوند قادر نيستند در جذب مخاطب موفق باشند، چون تماشاگر متوجه ضعف موجود در آن میشود.
جاری بودن باورهای دينی در زندگی مردم، لازمه مستندهای مذهبی
وی درباره فوائد پرداختن به موضوعات دينی در سينمای مستند گفت: اين قبيل توجهات در سينمای مستند كمك میكند تا باورهای دينی بيش از گذشته به زندگی مردم نزديك شود، چون بزرگترين مشكل در اين حوزه اين است كه مفاهيم دينی به نوعی در فيلمهای مستند مطرح شود كه هيچ ارتباطی با زندگی مردم نداشته باشد. در كلامی ديگر پرداختن خوب به موضوعات مذهبی در سينمای مستند به تماشاگر نشان میدهد كه بهرهگيری از مضامين دينی در زندگی تا چه حد قادر است آنها را كمك كرده و زندگی آنها را بهبود بخشد.
اكبری اضافه كرد: معتقدم در برخی مواقع تاثيرگذاری يك مستند دينی میتواند از كاركرد يك مبلغ دينی هم فراتر و تاثيرگذارتر باشد، چون ريشه آن عمل يا مضمون را شناسايی كرده و چرائی آن را به مردم نشان میدهد. امری كه اگر روی دهد از مستندساز هم قادر است به عنوان يك فيلمساز نام برده شود هم اينكه میشود به وی مبلغ مذهبی نيز نام نهاد.
اين مستندساز متذكر شد: مذهب جمع سفيدیها و خوبیهاست، پس اگر در بخشهايی ضعفهايی به چشم میخورد ضعف از دين نيست، بلكه در عملكرد ماست كه نتوانستهايم مناسب به آن بپردازيم.
وی در پاسخ به سؤالی ديگر مبنی بر اينكه سينمای مستند محلی مناسبتر برای پرداختهايی دينی است يا سينمای داستانی؟ گفت: اين دو بخش را نمیشود با هم مقايسه كرد، چون هر دوی آنها ويژگی و توانايی خود را دارند كه در جا و موقعيت خاص خودش قابل پرداخت است، بنابراين اگر يك فيلم مستند يا داستانی بتواند به خوبی به موضوع مورد نظر توجه كند، آن اثر يك كاری خوب و آبرومند خواهد بود.
رضا میرکریمی مثالی روشن برای موفقیت بودن یک فیلمساز دینی
كارگردان مستند «حاجت» به ذكر مثالی پرداخت و گفت: در سينمای داستانی فيلمسازان بزرگی چون رضا ميركريمی وجود دارند كه نگاهی كارشناسانه به موضوعات مذهبی دارند. اين قبيل فيلمسازان در حوزه مذهب بسيار خوش فكر هستند و كاری كه در اين زمينه توليد میكنند بسيار تاثيرگذار و جذاب است. فيلمهايی نظير «زير نور ماه»، «خيلی دور خيلی نزديك» گواه مناسبی برای اين ادعاست.
وی در پايان خاطرنشان كرد: مضامين دينی هميشه برايم در فيلمسازی يكی از دغدغههای اصلی است؛ موضوعاتی كه از كودكی با آن بزرگ شدهام و به آنها اعتقاد دارم. در انتها نيز موضوعی را مطرح میكنم. آن نيز بحث حمايت از فيلمهای مستند است كه انتظار میرود ياریرسان مستندهای دينی باشد، حمايتهايی كه با دخالت همراه نشود و تنها ذهن فيلمساز را از مشكلات حاشيهای رها كند تا بهتر بتواند به موضوعات مورد نظرش بپردازد.
