ژانر پليسی سينمای دهه 60 در خدمت ترويج مفاهيم دينی و انقلابی بود

گروه هنر: تهيه‌كننده فيلم «ضيافت» گفت: سينمای كشورمان به خاطر افول ژانر پليسی تنها يك گونه را از دست نداده است؛ چرا كه در اين ژانر ‌می‌ديديم موضوعات انقلابی و دينی نيز مورد توجه قرار می‌گرفت؛ نمود اين ادعا را نيز قادريم در فيلم‌های دهه 60 به خوبی مشاهده كنيم.

«اميرحسين شريفی»

اميرحسين شريفی، تهيه‌كننده سينما و تلويزيون در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) با بيان اينكه سينمای ايران چشمانش را به روی فيلم‌های پليسی بسته است، اظهار كرد: سينمای ايران در يك دهه گذشته نتوانسته به سينمای پليسی آن گونه كه بايد توجه كند، حتی می‌توان گفت اين ضعف نگاه به اندازه‌ای بوده كه شايد در اين سال تنها يك يا دو فيلم در سينمای كشور ساخته می‌شود كه در آن از مضمونی پليسی سود برده باشد. در اين ميان همان آثار معدود نيز به شكلی كلاسيك به فيلم‌های پليسی نمی‌پردازند، بلكه با جا دادن موضوعی اجتماعی يا عشقی داستانی پليسی را روايت می‌كنند.

وی افزود: در اين ميان فيلم فرامرز قريبيان (گناهكاران) كه امسال اكران خواهد شد از معدود فيلم‌هايی است كه به شكلی حرفه‌ای تنها موضوعی پليسی را تصوير می‌كند. اين وضعيتی كه بر سينمای ما حاكم شده در شرايطی است كه سينمای ما در دهه 30 به موضوعات پليسی می‌پرداخت ولی هم‌اكنون كه امكانات و موضوعات گسترده‌تر شده ما در اين زمينه كم كار هستيم. آثار مرحوم ساموئل خاچكيان گواه بارز اين ادعا است.

اين تهيه‌كننده اضافه كرد: در دهه 60 نيز فيلم‌های خوبی در سينمای كشورمان با موضوعات پليسی ساخته می‌شد؛ كارهايی كه عمدتا آثار پرفروشی بودند. «يوزپلنگ»، «بندر مه آلود» و ... از جمله مثال‌هايی است كه در اين ميان ‌توان از آن نام برد. با توجه به اين سبقه بايد بررسی كرد كه چه وضعيتی بر سينمای ما حاكم شده كه ما ديگر شاهد فيلم‌های پليسی در سينما نيستيم.

تهيه‌كننده فيلم «ضيافت» با بيان اينكه عدم ورود بخش خصوصی در سينما يكی از دلايل افول آثار پليسی در سينماست، گفت: فيلم‌های پليسی در همه دنيا توسط بخش خصوصی حمايت می‌شوند، چراكه اين گونه ارتباط نزديكی با گيشه دارد، اما در وضعيت فعلی كمتر شاهد فعاليت بخش خصوصی در سينما هستيم، حتی آن دفاتری كه عنوان خصوصی دارند، كمك‌های زيادی را از سوی نهادهای دولتی دريافت می‌كنند. نكته ديگر اينكه بخش دولتی هم كه گرداننده اصلی سينمای ماست در دو دهه اخير دغدغه اين ژانر را ندارد، پس بيراه نيست كه چنين كارهايی در سينمايمان ناياب باشد.

شريفی تاكيد كرد: موضوع ديگر اينكه سينمای پليسی در زمان حال همان سينمای دهه 60 نيست، چون تماشاگر ايرانی آثار پرخرج خارجی را در اين ژانر تماشا می‌كند، بنابراين نمی‌تواند پذيرای كارهايی باشند كه به لحاظ لوكيشن ضعيف هستند. در كلامی اگر می‌خواهيم فيلم پليسی داشته باشيم بايد بتوانيم ابزار آن را هم فراهم كنيم كه با توجه به وضعيت فعلی سينما نمی‌شود به داشتن آن اميدوار بود.

وی در بخش ديگری از سخنان خود تاكيد كرد: درباره چرايی افول سينمای پليسی كشورمان بايد به نكته مهم ديگری هم اشاره كرد كه معمولا حساسيت‌ها در تصويرسازی از پليس و موضوعات پليسی بسيار زياد است، به نحوی‌كه نمی‌توان فيلمنامه خوبی در اين زمينه نوشت، چون ممكن است به نهاد يا سازمان‌های مختلفی بر بخورد و اعتراضات آنها را در پی داشته باشد.

اين تهيه‌كننده در پاسخ به اين سؤال كه افول اين گونه از سينما به چه بخش‌های ديگری از سينما ضربه زده است، گفت: در دهه شصت سينمای پليسی در خدمت مضامين دينی و انقلابی نيز بود، به ويژه موضوعات انقلابی، بدين نحوكه شخصيت‌های پليس داستان معمولا در پی خنثی كردن نقش‌هايی بودند كه طراحی آن از سوی منافقان و دشمنان انقلاب صورت می‌گرفت. در باره نحوه نگاه اين ژانر به موضوعات دينی هم می‌شد نگاه ظريفی را به اينگونه مفاهيم در آثار پليسی مشاهده كرد.

اين تهيه‌كننده در پايان خاطرنشان كرد: برای اينكه ما دوباره شاهد رونق اين ژانر باشيم در ابتدا نياز است كه برنامه و سياست‌های مشخص حمايتی از اين ژانر توسط دولت فراهم آيد تا بخش خصوصی هم بتواند در اين حوزه فعال باشد. در اين صورت مطمئن باشيد كه اين گونه قادر است به يكی از ژانرهای موفق سينمای كشورمان تبديل شود.