غضب از ديدگاه آيتالله جوادیآملی در «ترنم وحی»
بخشی از ماهنامه «ترنم وحی» كه هجدهمين شماره آن منتشر شده است، به موضوع اخلاقگرايی انسان در قرآن و بيان آيتالله جوادی آملی میپردازد كه غضب از آن جمله است.
گروه ادب: بخشی از ماهنامه «ترنم وحی» كه هجدهمين شماره آن منتشر شده است، به موضوع اخلاقگرايی انسان در قرآن و بيان آيتالله جوادی آملی میپردازد كه غضب از آن جمله است.
 |
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، هجدهمين شماره ماهنامه قرآنی «ترنم وحی» در 66 صفحه منتشر شد كه در اين شماره مطالبی از جمله «بيانات مقام معظم رهبری در سیامين دوره مسابقات بينالمللی قرآن كريم»، «غضب، آتش افروخته است»، «سورهای برای ياران غار»، «سرّ سحر»، «حيات دنيا در برابر حيات طيبه» بيان شده است.
در بخش «سخن نخست» كه بعد از فهرست مطالب اين نشريه قابل مشاهده است، میخوانيم: «هلا رمضان خوش آمدی! الا، ماه خدا! چه زيبا آمدی! آمدی و رحمت واسعه حضرت دوست را نيز به ارمغان آوردی و ما شرمنده از آن هستيم كه ميهمانان شايستهای برای تو نيستيم.»
در بخش بعدی اين ماهنامه به موضوع اخلاقگرايی انسان در قرآن و بيان آيتالله جوادیآملی پرداخته شده است كه قسمتهايی از آن را با هم مرور میكنيم. «انسان با بينش و گرايش توحيدی آفريده شده و در نتيجه، عشق به خداوند و اوصاف كمال خدا و شوق به اخلاق الهی و تخلق به آن هم در جانش تعبيه و ذخيره شده است و اگر اين بينش را از انسان بگيرند و بينش غيرتوحيدی و گرايش غيرالهی را به او بدهند، تحميلی بر فطرت و خيانتی بر اوست.
«أفضل الملك ملك الغضب» كسی كه هنگام خشم، مالك اعضای خود است و كاری نمیكند يا حرفی نمیزند كه مايه ندامت باشد، دارای «افضل الملك» است؛ بالاترين دارايی، دارايی نفس است كه انسان بر خود مسلط باشد، نه اينكه غضب بر او سلطه داشته باشد.
كيفر در دوزخ، محصول عقايد و ملكاتی است كه دائماً حضور و ظهور دارند. به دنبال هر خيال و فكر عاطلی كه تبهكار دوزخی در دل و سر خود میپروراند، وجود برزخی يا اخروی مناسب با همان نشئه در آخرت پديد میآيد؛ مثلاً مار و عقرب تازهای پيدا میشود و از هر چه میترسد، گرفتار همان خواهد شد. اگر به ذهنش شعله افروختهتر راه پيدا كند، فوراً همان شعله افروختهتر ظهور میكند!
اميرالمومين(ع) میفرمايد: «عاقل كسی است كه خود را در حال غضب و خشم، رغبت و رهبت حفظ كند». علاقه شديد، راه عقل را میبندد و موجب میشود كه انسان در تصميمگيری، عجولانه فتوا دهد؛ يا اگر ترس شديد و عقل، ضعيف شود، انسان در حال ترس، خود را میبازد؛ البته مقصود از اين عقل، عقل عملی است.
پس عاقل كسی است كه مالك خويشتن خويش باشد. عاقلتر از همه، انبيا و اوليا و معصومين(ع) هستند. آنها كسانی هستند كه غضب يا مهرورزی و اشتياقشان برای خداست.»
بخش ديگری از اين نشريه به معنا و سبك زندگی از منظر قرآن با عنوان «حيات الدنيا در برابر حيات طيبه» میپردازد كه به قلم سيدابراهيم سجادی نگاشته شده و در آن آمده است: «از نظر قرآن، نوزادی كه چشم به جهان میگشايد، در كنار نيازهای اوليه و طبيعی كه خواستگاه داشتن و مصرف كردن است، به طور طبيعی و فطری استعداد گرايش به مفاهيم ارزشی را نيز دارد كه بر اساس آن بايدها و نبايدهای زندگی پا میگيرد.
تداوم حيات با تغذيه و تأمين كنترل شده، در روی زمين، دنيا يا زندگی كنونی نام دارد. از نظر قرآن، زندگی انسان با دو واقعيت متفاوت قابل تصور است كه عبارتند از زندگی تهی از ياد خدا و زندگی متّكی بر خداخواهی. قرآن به قصد يادآوری عمق تفاوت اين دو نوع زندگی تأكيد دارد كه فلسفه بعثت، احيای انسان زنده است كه با شروع عمل به هدايت آسمانی، آغاز میشود.»
