عرفه؛ زمانی برای انديشهای صادقانه در خود و خدا
«عرفه» همان فرصتی است كه خدا بارها برای بازگشت به پاكی و خلوص در اختيار انسان قرار میدهد، عشق و مهربانی پروردگار بار ديگر در عرفه تجلی میيابد و اين عشق را حسين(ع) بهخوبی دريافت.
 |
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) شعبه خوزستان، نهم ذيحجه، روز عرفه، روزی كه اشكها جاری است، نالهها و گريهها به اوج میرسد اما اينها از غم نيست همه در اعماق دل شادمانند؛ چراكه میدانند مهربانی پروردگار بیانتهاست.
عرفه گرچه عيد نيست اما اميد آدمی به بخشش، اين روز را تبديل به عيد كرده است. عرفات با وقوف پيوند يافته. بمان! وقوف كن، اما بيانديش، انديشه كن در خود و خدای خود.
وقوف در عرفات، وقوف در خود و خداوند است. اعتراف به بدیهای بشری و خوبیهای الهی، اميد به رحمت نامتناهی پروردگار. وقوف در عرفات با شناخت آدمی آغاز میشود و به شناخت الهی میرسد اگر به معنای حقيقی باشد. عرفه شناختی است توأم با عشق كه اگر شناخت حاصل شود بیترديد عشق الهی در پی آن حاصل میشود.
عرفه زمانی است برای انديشهای صادقانه در خود، عشقی از سر شناختی حقيقی. عرفات و وقوف در آن تمرينی است برای رهايی از روزمرگی و كشتن لحظاتی كه میتواند با خدا تقسيم شوند اما ... . تمرينی برای انديشيدن متعالی در خود و خدا. نجوای نيايش عاشقانه با خدا، صداقتی از خلوص آدمی كه عرش را میلرزاند.
«روز عرفه»، همان فرصتی است كه خدا بارها برای بازگشت به پاكی و خلوص در اختيار انسان قرار میدهد. عشق و مهربانی پروردگار بار ديگر در عرفه تجلی میيابد و اين عشق را حسين(ع) بهخوبی دريافت.
حسين بن علی(ع) با همان شناخت و عرفانی كه از وقوف در عرفات كسب کرد پای در ميدان كارزار با نمودهای حقيقی نفس در كربلا نهاد. نفس مطمئنه امام در دعای عرفه تجلی يافت و واقعه عاشورا را رقم زد.
عرفه از آن دست روزهايی است كه خدا با بهانه و بیبهانه انسان را مورد بخشايش قرار میدهد. حسين با آغازی كشف و شهودی به كربلا پا نهاد تا حادثهای شگرف را برای بشريت رقم زند. در عرفه با همه وجود به وادی طُوای شناخت خداوندی پا نهيم.
در روز عرفه، دستهای خود را بهسوی آن بینياز بالا میبريم و پيوسته دعا میكنيم؛ خدايا بندگی به شرط مزد چو گدايان را از جان و روح ما دور گردان و كمك كن تا منيت در وجود بشريت برای تا هميشه غروب كند. از خدا بخواهيم در سايه پر مهر عرفه جانها و انديشهها از نسيم بهاری ياد حضرت عشق سرشار شود و در دريای شتاخت خداوندی شسته شود چرك و زنگار غفلت روح و جان.
خداوند در عرفه سايه بخشودن گناه و شناخت را به وسعت همه هستی بر سر بندگان پشيمان میگشايد، آغوش مهربان خداوند گشوده شده و شانههايی كه هماره زندگانی تكيهگاه آدمی بوده آماده است تا ببخشايد هر آنچه از نادانی آدمی سر زده. قدم زدن در هوای آسمانی عرفه و پذيرش تضرعهای عاشقانه بندگان ذات اقدس الهی نوش همه خاكيان زمين... .
سيما محسنی
