مجمع عمومی انجمن تعليم و تربيت حوزه برگزار شد

به گزارش خبرگزاری بين‎المللی قرآن(ايكنا) در ابتدای اين مراسم حجت‌الاسلام علی بنابی، عضو هيئت مديره انجمن تعليم و تربيت اسلامی شب گذشته هفتم مهر ماه در سخنانی در اين مجمع به ارائه گزارشی از عملكرد اين انجمن پرداخت و گفت: فعاليت انجمن از سال 85 آغاز شد و اكنون نيز انجمن در حال سپری كردن چهارمين دوره خود است.

وی ادامه داد: اعضای اين انجمن در كل نزديك به 200 نفر هستند كه 130نفر آنان فعال‎تر هستند و اكثر فعالان اين انجمن در مقطع كارشناسی ارشد و دكتری دارای مدرك تحصيلی هستند.

وی از برگزاری بيست و پنج نشست علمی توسط اين انجمن خبرداد و گفت: برگزاری دو نمايشگاه در جهت معرفی، شناسايی و ارائه آثار مراكز فعال و 17 دوره آموزشی در زمينه خانواده، تربيت، روش تحقيق و تدريس، از ديگر فعاليت‎های اين انجمن بوده استت.

عضو هيئت مديره انجمن تعليم و تربيت اسلامی حوزه يادآور شد: ارتباط با 12 مركز،‌ حضور و مشاركت در بيش از شش همايش ملی و بين‌المللی و ارائه سه طرح در عرصه پژوهش به سفارش معاونت فناوری دفتر ريأست جمهوری از جمله ديگر اقدامات انجمن تعليم و تربيت اسلامی است.

در ادامه اين نشست، آيت‎الله حائری شيرازی عضو مجلس خبرگان رهبری در سخنانی گفت: لازمه كار تبليغ، تربيت است؛ حوزويان بايد در عرصه تبليغ نيز با توجه به معارف اصيل اسلامی كار مصداقی انجام دهند؛ يكی از مشكلاتی كه در عرصه اقتصاد اسلامی داشته‎ايم عدم حضور جدی روحانيون در اين مسئله بود كه كه اگر اين حوزه در فعاليت‎های بالينی پس از آموزش در حوزه بود امروز وضع اقتصاد و بانكداری در ايران بسيار بهتر از امروز بود.

وی گفت: متاسفانه در عرصه اقتصاد اسلامی و همچنين تربيت به تئوری بسنده كرديم و كارهای تجربی زيادی در اين عرصه نداشته‎ايم؛ بايد بين تجربه و تئوری سعيی همچون صفا و مروه داشت و هميشه بين دو سير كنيم و با تئوری تجربيات را ارتقا دهيم و با تجربيات تئوری را غنی كنيم.

حائری شيرازی اظهاركرد: اصلاح تئوری وابسته به تجربه است و اين اعمال است كه عقل انسان را ارتقا می‎دهد؛ عقل در حيات آدمی و رابطه او با دين جايگاه اول را دارد زيرا خداوند هم به اين مطلب اشاره كرده است كه انسان اول به عقل خود كافر می‎شود و بعد به پيامبران؛ يعنی كسی كه پيامبران را انكار می‎كند پيش از آن عقل خود را انكار كرده است.

وی گفت: يكی از تئوری‎های تربيتی اسلام اين است كه بر طبق روايات و مفهوم آيات نبايد به طول ركوع وسجود كسی در پيگيری تربيت او توجه كرد بلكه مهم امانتداری و راستگويی اوست؛ پس اگر كسی اظهار به نماز كرد ولی راستگو و امانتدار نبود، تربيت او بسيار سخت است ولی برعكس اگر كسی امانتدار بود می‎توان به او اميدوار بود.