شفا نتيجه آمادگی انسان برای بهره‌مندی از رحمانيت الهی است

عبدالرسول جمشيديان، عضو هيئت علمی دانشكده علوم تربيتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) با اشاره به رابطه بين شفا و رحمت، گفت: شفای انسان در هنگام بيماری همان برگشت و بازگشت به سوی مبدا و منبع رحمانيتی است كه به دلايلی ارتباط و اتصال با آن قطع شده بوده و باور و فهم بسترهای چنين قطع ارتباطی و تصميم برای برقراری مجدد ارتباط زمينه رحمانيت الهی را فراهم می‌كند.

رحمانيت خداوند، پخش در هستی است

وی با اشاره به اينكه رحمانيت خداوند، پخش در هستی است، افزود: رحمانيت خداوند كه بی حد و اندازه و محاسبه است با آمادگی انسان برای برقراری مجدد ارتباط مشمول او می‌شود و در اين حالت شفای الهی محقق می‌شود و مجددا به محضر خداوند شرفياب می‌شود.

تلاوت قرآن و توبه شفا بخش است

جمشيديان با اشاره به اينكه توبه شفا بخش است، عنوان كرد: انسانی كه توبه می‌كند از اشتباه خود باز می‌گردد به طوريكه با ادای حق‌الناس، حق‌النفس و حق‌الله درصدد جبران و پيمودن مسير سلامت به قدر توان خود بر می‌آيد.

وی افزود: تلاوت قرآن نيز شفا‌بخش است كه در نتيجه قرائت قرآن با معرفت، موجب برقراری اتصال می‌شود و شفا به معنای بازگشت به رحمانيت خدا از طريق توبه و ياد او كردن و جبران كردن خطاها محقق می‌شود.

ضرورت تمرين به ياد خدا افتادن

جمشيديان با اشاره به ضرورت تمرين انسان برای برقراری ارتباط و اتصال با خداوند، گفت: برای برقراری اين ارتباط زمينه‌هايی وجود دارد كه انسان برای به ياد خداوند افتادن در صورت مواجهه با اين زمينه‌ها بايد تمرين‌‌ كند زيرا موفقيت در برقراری اتصال انسان با معبود، او را از غفلت‌ها دور می‌‌كند و سلامت او در اين اتصال ارتقا می‌يابد.

وی تصريح كرد: با تمرين به ياد خدا افتادن در مواجهه با زمينه‌هايی كه امكان ارتباط و اتصال به خداوند را فراهم می‌كنند انسان از افتادن به گرداب غفلت دور می‌شود به طوری‌كه در مواجهه با زيبايی‌ها، داشتن نعماتی چون داشتن فرزند خوب و .. و كسب موفقيت‌ها در زندگی مغرور نشده و به ياد خدا می‌افتد و از آسيب‌های آن بر امان می‌ماند.

چيزهايی كه گاهی موجب غفلت از ياد خدا می‌شود

جمشيديان با اشاره به چيزهايی كه گاهی موجب غفلت از ياد خدا می‌شود، افزود: همرنگی‌های كاذب با جماعت از مواردی است كه موجب غفلت از ياد خداوند و قطع ارتباط می‌شود به طوری كه در مواجهه با انسان با افراد متعددی كه اقدام به دروغگويی، گران‌فروشی، كم فروشی و .. می‌كنند انديشه قبيح نبودن اين افعال به ذهن متبادر می‌شود و نا آگاه زمينه غفلت از ياد خدا و قطع ارتباط در فرد ايجاد می‌شود.

وی ادامه داد: برای دور شدن از كشش انسان به همرنگی با چنين رفتارهای جمعی نيازمند تمرين اهميت دادن به فعل فارغ از تعداد افرادی است كه مبادرت به انجام عمل می‌كنند به طوری كه فعل انسان ‌ها مهم است و اگر كاری غلط باشد و همه مشغول آن كار باشند من نبايد آن را دنبال‌روی كنم يا از سوی ديگر اگر كاری درست باشد و همه از ان غافل باشند من نبايد از آنكار غفلت كنم.

جمشيديان با اشاره به برخی انگيزه‌ها و كشش‌های انسانی كه می‌تواند زمينه غفلت در انسان را ايجاد كند، افزود: كشش‌های شهوانی به جنس مخالف، پول و مقام و .. گاهی انسان را غافل می‌كنند زيرا جلوه آنها زود، نمايان و لذت آنها دريافت می‌شود و ناخواسته انسان را از تبعاتی كه برای انسان دارند غافل می‌كنند و اتصال قطع می‌شود.

عادت به غفلت موجب بيماری‌ها می‌شود

وی با ابراز تاسف از اينكه تكرار كار اشتباه و قطع اتصال، بازگشت انسان به سوی معبود را دشوار می‌كند، گفت: آدم آرام آرام به جدايی و غفلت عادت می‌كند و وقتی عادت كرد موجب بيماری‌ها می‌شود و چون علائم اين بيماری‌ها اغلب دير بروز می‌يابد و ظاهر بيرونی آن بر خلاف بيماری‌های جسمی ديرتر رخ می‌نماياند درمان آن نيز دشوار خواهد بود.

جمشيديان گفت: با توجه به مراقبات انسان نسبت به جسم امكان تشخيص و درمان راحت‌تر است اما مشكلات روحی و روانی كه انسان اهتمام لازم به انها را ندارد با قطع ارتباط در بلند مدت فرد را آماده بيماری‌های جسمی می‌كند.

وی تنها فايده اين سخنان را دوری از بيماری ندانست و گفت: وقتی اتصال انسان با معبود او برقرار شد همان مصداق «انا لله و انا اليه راجعون» در او به وقوع می‌پيوندد كه آرزوی هر مومنی است تا در پايان به ملاقات خدا رود و در محضر او از بركات بهره‌مند شود.