نخستين نشست «من، ديگری، معنا» در دانشگاه خوارزمی کرج برگزار شد

به گزارش خبر گزاری بين المللی قرآن(ايكنا) شعبه البرز، در اولين نشست از سلسله نشست های «من، ديگری، معنا» با موضوع تحليل پديده‌های نوظهور معنوی كه شب گذشته، در سالن شماره يك دانشكده علوم دانشگاه خوارزمی برگزار شد، دكتر رسول رسولی پور، عضو هيات علمی گروه دين و فلسفه دانشگاه خوارزمی، به شيوه‌های برخورد با پديده‌های نوظهور معنوی پرداخت و گفت: شيوه‌های برخورد با پديده‌های نوظهور متفاوت است در برخی مواقع اين برخورد شكل دفاعی دارد، به طوری كه در مباحث حق و باطل بودن اين ديدگاه‌ها بررسی می‌شود، كه بهترين داوری در اين خصوص نيازمند آشنايی و تحليل درست است.

وی تحليل توصيفی پديده‌های نوظهور عرفانی را از ديگر شيوه‌های برخورد دانست و خاطر نشان كرد: در شيوه‌های توصيفی، معنا، آموزه‌ها و نتايج اين پديده‌های نوظهور بررسی و تحليل می‌شود.

اين استاد دانشگاه ادامه داد: شيوه‌ برخورد ديگری كه می‌توان استفاده نمود با اين پيش فرض است كه شناخت من از سنت و دين و فرهنگ خود شناخت دقيق و درستی نيست و منوط به شناخت سنت‌ها و اديان ديگر است و زندگی «من» معنا نخواهد داشت مگر اينكه «ديگری» كه همان جريان‌های رقيب است در كار باشد.

رسولی پور در ادامه بر لزوم پالايش، كنكاش و به روز نمودن سنتهای خود در راستای يافتن امتيازات و نقاط قوت اين سنتها و دين تأكيد كرد و يادآور شد: زمانی كه رقيب‌ها را نشناخته و حصاری كشيده شود و فقط مطالعات اسلامی داشت، باعث خودرضايتی در اين موضوع می‌شود و نمی‌دانيم در جهان اطراف چه می‌گذرد و دين ما چه امتيازاتی دارد؛ برای اينكه با افتخار در خصوص امتيازات و برتری‌های مكتب و دين خود صحبت كنيم نيازمند پالايش، كنكاش و به‌روز كردن سنت‌ها هستيم و اين جز با بررسی و تحليل سنت‌های ديگر محقق نخواهد شد.

وی به ضرورت شناخت سنت‌های ديگر پرداخت و گفت: گفتگو با كسانی كه تعريف جداگانه‌ای دارند و به سنت ديگری متعهد هستند ما را نسبت به خودمان بيناتر و داناتر می‌كند و رضايت بيشتری به ما می‌دهد و با جريانات نوظهور می‌توانيم آموخته‌های خودمان را تقويت كنيم.

عضو هيات علمی گروه دين و فلسفه دانشگاه خوارزمی گفت: با بررسی تفاوت سنت‌های «من» با پديده‌های نوظهور معنوی، اين «من» شناخته‌تر می‌شود و از اين تعامل سنت «من» با پديده‌های «ديگری» چيزی حاصل می‌شود كه آن «معنا» است و شناخت خود از طريق ديگری است و از اين طريق معنابخشی صورت خواهد گرفت.

وی با اشاره به داستان حضرت ابراهيم(ع) به تقدس «ديگری» و حرمت «ديگری» را نگه داشتن اشاره كرد و گفت: داستان اطعام ميهمانان از سوی حضرت ابراهيم و پذيرايی ويژه از آنها كه افرادی غريبه محسوب می شدند و آن پيامبر خدا اطلاعی از فرشته بودن آنها نداشت، خود بهترين دليل برای حرمت نگه داشتن «ديگری» می‌تواند باشد.

وی گفت: انسانها می‌توانند خودشان به زندگی خود «معنا» ‌دهند؛ چراكه خداوند در ارتباط با «ديگری» سنتی وضع كرده است، اگر اين امتياز كشف شود زندگی معنوی خواهد شد.

رسولی پور با بيان اينكه زندگی معنوی زمانی كه با اجتماع، ديگری و جمع ارتباط برقرار شود قابل دستيابی است، افزود: يك شخصيت ايزوله، منزوی و جدا از جامعه نمی‌تواند معنوی باشد و انسان طبيعتاً نمی‌تواند جدا زندگی كند و اين خلاف طبيعت است و نمی‌توان منتظر ماند كه كسی به زندگی ما معنا دهد بلكه با تعامل با ديگری و اجتماع اين موضوع محقق خواهد شد.

وی در ادامه بيان كرد: معنويت، دين، فرهنگ و من شخصی وجود ندارد و به تعبير مارتين بوبر در سنت الهی، «اين من» وابستگی تام دارد به توی خدا و در سنت نگاه اجتماعی و افراد، «من» در ارتباط با «ديگری» است و اگر تويی نباشد «من» معنا ندارد.

اين استاد دانشگاه در پايان افزود: انگارهی برخی روشنفكران كه دين و ايمان را يك امر شخصی می‌دانند به همراه اشكالاتی است. دين و ايمان بايد حتماً در ارتباط با «ديگری» معنی پيدا كند چراكه ايمان، حس امنيت است و مومن كسی است كه اين حس را دارد و امنيت بخشی می‌كند و امنيت بدين معنی است كه در تعامل با افراد در سلام و صلح هستی و مشكلی نخواهی داشت.

گفتنی است اين نشست با پرسش و پاسخ دانشجويان پايان يافت و جلسات بعدی اين سلسله نشستها با موضوع تحليل پديده‌های نوظهور معنوی روزهای سه شنبه هر هفته تا اوايل دی ماه ادامه خواهد داشت.