گفتمانهاى علمى ـ اعتقادى امام باقر(ع)؛ الگویی برای تبيين مبانی شيعه
رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند با اشاره به اينكه گفتمانهاى علمى ـ اعتقادى امام باقر(ع)، راهنمايی برای تبيين مبانی شيعه است، گفت امام باقر(ع) با برقرارى حوزههاى درسى، با كجانديشىها مبارزه و تمام ابواب فقهى و اعتقادى را از ديدگاه اسلام ناب بررسى كرد.
حجتالاسلام دادخدا خدائی، رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان جنوبی، با اشاره به اينكه زندگی امام باقر(ع) مصادف با دوران پرتلاطم زوال بنیاميه بود چنانچه بهدليل شرايط خاص آن زمان ايشان از نظر سياسی در انزوا بودند، گفت: امام باقر(ع) توانست با تشكيل حوزه علميه و تربيت شاگردان برجسته، خط فكری تشيع که همان فقه آل محمد(ص) بود را آشكار كند.
وی تصريح كرد: با وجود تمام سختگيریهای بنیاميه، امام باقر(ع) به تبيين معارف اهل بيت(ع) پرداخت و از تبيين جايگاه امامت و ولايت در اسلام كه بهمعنای زعامت و تصدی امر است، دست برنمیداشت.
رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند با اشاره به اينكه امام محمد باقر(ع) به علت علم بسيار ايشان باقرالعلوم لقب گرفتند، گفت: فطرت افراد بهصورت طبيعی در زمانهای پيش از امام باقر(ع) نيز برای شناخت حقايق و فراگيری مستعد بود اما فضای حاكم بر جامعه، فضای اختناق بود و اجازه گسترش علوم داده نمیشد.
حجتالاسلام خدائی اظهاركرد: به اين دليل اين لقب را به امام(ع) دادند كه در آن زمان، شرايطی برای گسترش احكام فقهی فراهم شد، زيرا پيش از ايشان، در زمان امامانی از جمله امام سجاد(ع) بهدليل اختناق، اين شرايط فراهم نبود.
وظيفه اصلی ائمه(ع)، هدايت مردم و بيان احكام است
رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند با بيان اينكه وظيفه اصلی ائمه(ع)، هدايت مردم و بيان احكام است، گفت: ائمه(ع) بهدنبال فرصت برای انجام اين مسئله بودند كه در زمان امام محمد باقر(ع)، با آرامشدن فضای اجتماعی و كاهش تنش و فشارها اين فرصت ايجاد شد.
حجتالاسلام خدائی يادآور شد: امام باقر(ع) در علم، زهد، عظمت و فضيلت سرآمد همه بزرگان بنىهاشم بود بهطورىكه دوست و دشمن، مقام والاى علمى و اخلاقى او را تأييد و تصديق مىكردند.
وی اظهار كرد: از آن حضرت بهقدرى روايات و احاديث در زمينه احكام اسلامى، تفسير، تاريخ اسلام و انواع ديگر علوم به يادگار مانده كه تا آن زمان از هيچيك از فرزندان امام حسن(ع) و امام حسين(ع) اين مقدار حديث و روايت بهجا نمانده بود.
رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند اظهار كرد: امام باقر(ع) با برقرارى حوزههاى درسى و مباحثات و گفتمانهاى علمى و اعتقادى با كجانديشىها مبارزه و تمام ابواب فقهى و اعتقادى را از ديدگاه اسلام ناب بررسى كرد.
حجتالاسلام خدائی درباره دوره امامت ايشان افزود: امام باقر(ع) در دورهاى امامت خويش را آغاز كرد كه جامعه اسلامى در وضع فرهنگى نابسامانى بهسر مىبرد و گرفتار چالشهاى عميق عقيدتى و درگيرىهاى مختلف فقهى و اعتقادى ميان فرق اسلامى شده بود.
وی عنوان كرد: در عصر امام باقر(ع) زمينه فعاليتهاى سياسى از بين رفته بود و قيام مسلحانه نيز محكوم به شكست بود و تأثيرى در حفظ دين نداشت، بنابراين آن حضرت با شناخت نياز جامعه به فعاليت علمى پرداخت و با ظهور وى، گام مهم و بسزایى در حفظ اسلام و نهادينهشدن معارف آن و تبيين مبانى شيعه، برداشته شد.
حجتالاسلام خدائی با بيان اينكه يكى از راههاى گسترش معارف اسلامى كه امام باقر(ع) بهخوبى از آن بهره گرفت، مناظره و گفتوگو بود، بیان كرد: مناظره و گفتوگو روشى بود كه در عصر آن حضرت رواج داشت و ابزارى مهم براى انتقال فرهنگ شمرده میشد.
بهرهگيرى از نيايش در نشر تعاليم دينى؛ از فعاليتهاى بارز امام باقر (ع)
رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند بهرهگيرى از نيايش و دعا در جهت نشر تعاليم دينى و آموزههاى بلند عرفانى را از جمله فعاليتهاى بارز امام باقر(ع) عنوان و تصريح كرد: ايشان در هنگامىكه جامعه مشحون از فساد و تباهى، زورگویى و خفقان و اسلامستيزى بود با خداى خويش راز و نياز مىكردند و از دعا بهره مىگرفتند و مردم را به پروردگار و مبارزه با زورگويان فرامىخواندند.
حجتالاسلام خدائی ادامه داد: هر چند مقصود اصلى امام باقر(ع) در اين نيايشها، پرستش خداى بزرگ بود ولى با توجه به تعابيرى كه در نيايش آنها وجود دارد، میتوان مفاهيمى چون خلافت اهل بيت(ع)، عدم سكوت در برابر ظلم و نهادينهشدن معارف اسلامی را يافت.
وی يادآور شد: امام باقر(ع) در دوران امامت خويش، با وجود شرايط نامساعدى كه بر عرصه فرهنگ اسلامى سايه افكنده بود، با تلاشى جدى و گسترده نهضتى بزرگ را در زمينه علم و پيشرفتهاى آن طراحى كرد تا جایى كه اين جنبش دامنهدار به بنيانگذارى و تأسيس يك دانشگاه بزرگ و برجسته اسلامى انجاميد كه پويایى و عظمت آن در دوران امام صادق (ع)، به اوج خود رسيد.
