«حی متأله مائت»؛ تفسیر آیتالله العظمی جوادی آملی از انسان
گروه فعالیتهای قرآنی: استاد حوزه و پژوهشگر علوم دینی گفت: آیتالله العظمی جوادی آملی در منظومه فکری خود انسان را «حی متأله مائت» میداند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از قم،حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا مصطفیپور امروز 18 دی ماه در نشست جشنواره ملی ملکوت که در سالن همایش امام موسی صدر دانشگاه ادیان و مذاهب قم برگزار شد اظهار کرد: یکی از پرسشهایی که همواره ذهن اندیشمندان را به خود مشغول داشته است پرسش از هویت، ماهیت و حقیقت انسان است که با پاسخ به آن در صدد تمایز انسان از دیگر موجودات است.
وی بیان کرد: برخی انسان را حیوان ناطق میدانند و برخی او را به حیوانی اندیشورز و برخی او را به حیوان مولد و ابزارساز تعبیر کردهاند.
وی ادامه داد: برخی دیگر نیز انسان را به حیوان اجتماعی تعریف کردهاند و باید نظر کنیم که آیا تعاریف مذکور بیانگر تمام حقیقت انسان است و او را از اغیار متمایز میسازد یا خیر؟
شاگرد برجسته آیتالله العظمی جوادی آملی افزود: میتوان گفت تعاریف مذکور از انسان نوعی مغالطه کنه و وجه است، قرآن کریم به لحاظ این سخن انسانآفرین است و او را به «حی متاله مائت» تعریف کرده است که آیتالله العظمی جوادی آملی آن را جامع افراد و مانع اغیار میداند.
وی تاکید کرد: این جامع افراد و مانع اغیار بودن بدان معنا است که انسان خداجوی خداخواه خداشناسی است که با مرگ از نشات دنیایی به مرحله برزخ و سپس فرا برزخی منتقل میشود و این تعریف انسان را هم از حیوانات و هم فرشتگان میسازد.
وی هم چنین یادآور شد:البته تعریف دیگری از انسان نیز در برخی آثار آیتالله العظمی جوادی آملی آمده است و آن این است که انسان حیوان ناطق حامد است که قابل ارجاع به تعریف فوق خواهد بود.
مصطفی پور ادامه داد: انسانشناسی در اکثر آثار آیتالله العظمی جوادی آملی مورد توجه است و چهار کتاب در این زمینه دارند که سه اثر همراه با تفسیر موضوعی قرآن است و مستقلا به بحث ماهیت و سلوک انسانی میپردازد.
وی با بیان اینکه نگاه به یک کتاب نمیتواند نگاه کاملی از انسان از دیدگاه آیتالله العظمی جوادی آملی ارائه دهد گفت: این دانشمند برجسته در کتاب حیات حقیقی انسان اشاره به آن دارد که انسان موجودی زنده است، با قید متاله نیز مرز انسان را از جانوران مجزا میکند و تاله درواقع خداگرایی و خداشناسی در درون انسان با نام فطرتالله است و غیر از فاطرالسماوات والارض است.
وی افزود: انسان در نهایت به جایی میرسد که در الله ذوب میشود و تمام وجودش الله میشود تا بیابد خودش هیچ نیست و این امر در کتاب فطرت در قرآن علامه جوادی آملی مورد اشاره قرار گرفته است.
