انقلاب اسلامی، ملت ایران را به مرحله خودباوری و اتکا رساند
گروه اجتماعی: یک مدرس دانشگاه گفت:انقلاب اسلامی ما را به مرحله خودباوری و اتکا به نیروی درون بازگرداند، زیرا امام راحل نیروی از دست رفته ملت را بازگرداند و روحیه خودباوری را به این مردم تزریق کرد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از سمنان، ابوتراب کاتبی، مدرس دانشگاه شب گذشته، 22 بهمن در گردهمایی بصیرتی دانشآموزان بسیجی واحدهای مقاومت پوینده و پیشگام حوزه مقاومت بسیج دانشآموزی ایثار در سالن شهید مفتح بسطام با گرامیداشت دهه مبارک فجر انقلاب اسلامی اظهار کرد: مقام معظم رهبری در بیانی میفرمایند «این انقلاب بی نام خمینی(ره) در هیچ کجای جهان شناخته شده نیست» و به حق اینگونه است.
استاد دانشگاه امام حسین (ع) سمنان با بیان اینکه انقلاب اسلامی با نام و راه امام عجین است تصریح کرد: چرا که بنیانگذار این نهضت الهی، امام بودند که با روشنگری و درایت ملت ایران را از خواب غفلت بیدار کردند و طاغوت سر تا پا مسلح را به زیر آوردند.
کاتبی افزود: امام راحل فطرت ملت را بیدار کرد و از جنایتها و خیانتهای طاغوت علیه مردم پرده برداشت و این رژیم تزویر و زور و خیانت را رسوا ساخت.
وی با بیان اینکه انقلاب اسلامی ما را به مرحله خودباوری و اتکا به نیروی درون بازگرداند، یاداور شد: امام راحل نیروی از دست رفته ملت را بازگرداند و روحیه خودباوری را به این مردم تزریق کرد.
مدرس دانشگاه امام حسین(ع) سمنان اظهار کرد: خودباوری امام به مردم سبب پیشرفتهای فراوانی در عرصههای مختلف جامعه شد و امروز ملت ما در بسیاری از رشتهها جزو کشورهای پیشرو در جهان است.
وی با اشاره به پیشرفت فناوری و علمی در رشتههای نوظهور گفت: رتبه هفتم ایران در علوم جدید مانند نانو تکنولوژی این را نشان میدهد که هوش ایرانی برترین در دنیاست.
کاتبی با اشاره به فناوری هستهای گفت: فناوری هستهای ایران کاملاً بومی و محصول ملی ماست و این بسیار ارزشمند است و هیچ قدرتی نمیتواند این علم بومی را نابود یا محدود کند؛ چرا که علم و دانش در اختیار جوانان ماست.
به گفته وی سانتریفیوژ نسل سوم از پیشرفتهترین سانتریفیوژهاست که در دنیا فقط ایران قدرت تولید آن را دارد و این یعنی اقتدار و صلابت که استکبار جهانی آن را نمیخواهد و با آن مقابله میکند.
کاتبی تأکید کرد: جهانخواران امروز مغلوب قدرت علمی ما هستند و تلاش میکنند تا به هر شکل ممکن، ما را مهار کنند اما به خوبی میدانند که دیگر نمیتواند و فقط کار عبث میکنند و خود را بیهوده خوش کردهاند.
