سلب اعتماد مردم، زیان‌ اجتماعی دروغ گفتن است

به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، حجت‌الاسلام والمسلمین محمود لطفیان سرگزی، کارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم در گفتمان دینی «تأثیر زبان در نشاط، شادابی و امیدواری انسان» که با همکاری نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه علوم پزشکی قم در خوابگاه دانشجویی با حضور جمعی از دانشجویان عضو طرح یاوران نماز برگزار شد، گفت: حق زبان از دیدگاه رساله حقوق امام سجاد(ع) یکی از شاهکارهای جهان آفرینش نیروی سخن و هنرگو بودن زبان است که انسان باید در برابر قدرت نمایی خدا و نعمت‌های بی‌شمارش سر تسلیم و بندگی فرود آورد.

وی بیان کرد: قدرت سخن‌گویی زبان از یک سو اختلاف لهجه و لغت آن از سوی دیگر از شاهکارهای خلقت است که با صدها رقم، لغت و هزاران نوع لهجه نژادی، محلی و شخصی و به عدد افراد انسان تُن صدا و میلیاردها واژه تکلم می‌کند.

حجت‌الاسلام لطفیان یادآور شد: زبان در پرتو حس ذائقه و چشایی انواع اطلاعات را کسب کرده و به مغز می‌دهند. مزه خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها از لحاظ شیرینی، تلخی، تندی، شوری، ترشی، خامی، پختگی، رسیدگی و نارسیدگی را درک کرده و به مغز تحویل می‌دهد. زبان در میان اعضای بدن دارای یک نوع نیروی فیزیکی است که هم نقش گیرنده را دارد و هم نقش فرستنده را مثلاً چشم همه رنگ‌ها را می‌بیند اما قدرت بیان و معرفی آنها را ندارد. بین انواع بوها را درک می‌کند اما از تعریف و مدح و ذم بوها ناتوان است.

وی ادامه داد: کارهای دیگر زبان غیر از سخن تحویل غذا در فضای دهان، مخلوط کردن ذرات غذا با مایع بزاقی که در حقیقت نوعی اسید و یکی از عوامل هضم غذاست، جا به جا کردن خورانی‌ها برای نرم شدن در زیر دندان، جمع کردن قطعات خرد و درشت مواد خوراکی که در فضای دهان و لابه لای دندان‌ها مانده، به عقب راندن مواد غذایی جهت بلع و سرازیر شدن به سمت معده و مکیدن آب و دیگر آشامیدنی‌ها از مایعات و ... است.

مدیر کانون نویسندگان نماز استان قم با اشاره به آیه 54 سوره یوسف، گفت: زبان بود که یوسف غریب ناشناخته و زندانی را با چند جمله سخن در دربار عزیز مصر به اوج عزت رسانید و بر مسند زمامداری مصر نشانید. سهم زبان در سرنوشت افراد از همه بیشتر است. زبان تعیین‌کننده خوشبختی یا بدبختی عزت یا ذلت، سرافرازی یا رسوایی، خوشنامی یا بدنامی و پاداش یا مجازات است.

وی بیان کرد: یکی از زیان‌های اجتماعی دروغ، سلب اعتمادی است که از ناحیه مردم نصیب دروغگو می‌شود. اعتماد مردم بهترین راه موفقیت است. دروغگو خود را از این نعمت پرقیمت محروم می‌سازد و با پای خویش به سوی سیاه بختی می‌تازد. چقدر تلخ است برای کسی که اطرافیان، اقوام، فامیل و دوستان سخنانش را باور نکنند. دو چهره و دو زبان داشتن یعنی در حضور سخنی بگوید و در غیاب سخن دیگر در جلوی رو قیافه مهر داشته باشد و در پشت سر قیافه قهر و دشمن او نمی‌داند که مردم با یکی دو جلسه به دو رنگ بودنش پی می‌برند و از وی متنفر می‌شوند.

کارشناس مرکز تربیت مربی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم با اشاره به اینکه آنان که خواستار جلب عواطف و کمک دیگران هستند به دروغ ادعای فقرمی‌کنند یا ثروتمندانی که از ترس همراهی با نیازمندان فامیل به دروغ تظاهر به نادانی می‌کنند، گفت: همه از خطاهایی است که به وسیله زبان انجام می‌گیرد. یکی دیگر از مفاسد زبان غیبت است؛ غیبت، خیانت و تهمت از علائم ضعف ایمان و نشانه شیطنت است. چه شخصیت‌های بسیار ارزنده‌ای را که با زبان پلید غیبت‌کنندگان در هم شکسته، چه آبروهایی را که غیبت بر باد نداده چه انسان‌های با منفعت و فعالی را که غیبت خانه‌نشین نکرده، چه اموال پاک و ارزنده‌ای را که غیبت از دست صاحبش بیرون نکرده و مالکش را به خاک سیاه ننشانده، چه جنگ‌ها و نزاع‌هایی که به وسیله غیبت برپا نشده است.

حجت‌الاسلام لطفیان بیان کرد: غیبت گناه است، همه مسلمانان‌ مطلع و آگاهند که غیبت معصیت و مساوی با خوردن گوشت مرده برادر مؤمن است ولی با کمال تعجب و با یک دنیا تأسف خیلی به این گناه خطرناک آلوده‌اند. امروزه نقل شیرینی خانواده‌ها غیبت است. هر گناهی که ما مرتکب می‌شویم در حقیقت تیشه‌ای به ریشه کمال، سعادت و حرکت الهی خود می‌زنیم. هنگام ترک گناه در باطن خویش احساس سبکی، نور و روشنایی کرده گویی دو بال پر قدرت برای پرواز به حضرت دوست پیدا کرده و از عبادت، طاعت، خدمت و انجام فرایض الهی لذت می‌بریم.

وی افزود: اما وقت گناه و خطا حس می‌کنیم که درون ما را ابری از تاریکی و ظلمت گرفته و در نتیجه از عبادت و خدمت منزجر و دلسرد می‌شود. هرکس به هر کجا رسید از ترک گناه و ادای واجبات ترسید، سکوت مثبت و خاموشی زبان در زندگی انسان را از بسیاری شرارت‌ها، خطرات، زیان‌ها و خسارت‌ها که محصول بی‌نظمی زبان، بی‌بند و باری عضو در گفتار است در امان می‌دارد.

کارشناس فرهنگی ستاد اقامه نماز استان قم در پایان یادآور شد: سخنان بی‌جای زبان، گفته‌های خطا، گفتارهای ناهنجار و گفتن آنچه نباید گفت همچون زنجیرهایی است که خود انسان را در تنگناها به اسارت می‌کشد. جالب است بدانید بعضی از اصحاب رسول خدا(ص) سنگریزه‌ای را در دهان می‌گذاشتند و چون می‌خواستند حرف بزنند فکر می‌کردند اگر خوب بود می‌گفتند و اگر بد بود به سکوت خود ادامه می‌دادند. یادمان باشد که هر حرفی می‌زنیم چهار شرط داشته باشد یا از واجبات دین یا از مستحبات دینی باشد و یا نیاز واقعی فرد و یا نیاز واقعی و ضروری جامعه باشد.