گروه اجتماعی: رئیس حوزه علمیه اصفهان اهتمام و توجه به اخلاق در حوزههای علمیه را امری واجب دانست و گفت: اگر چه احکام،اعتقادات و اخلاق، سه علم تشکیلدهندۀ دین هستند،اما اخلاق، زمینه ساز فراگیری سایر علوم است.

به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، به نقل از پایگاه اطلاعرسانی دفتر رئیس حوزه علمیه اصفهان، آیتالله العظمی مظاهری دوازه اسفند در دیدار با جمعی از اساتید اخلاق حوزههای علمیۀ سراسر کشور با تأکید بر ضرورت گسترش ابعاد علمی و عملی اخلاق در جامعه، اهتمام و توجه به اخلاق در حوزههای علمیه را امری واجب توصیف کرد و گفت: اگر چه احکام، اعتقادات و اخلاق، سه علم تشکیلدهندۀ دین هستند؛ اما اخلاق، زمینهساز فراگیری سایر علوم است و از این نظر توصیه میشود اساتید فقه و اصول و علوم دیگر حوزوی نیز، اشاراتی اخلاقی در ضمن تدریس داشته باشند تا طلّاب علوم دینی علاوه بر تحصیل علم در تهذیب اخلاق هم کوشا باشند.
وی با اشاره به جایگاه برجستۀ اساتید اخلاق در حوزههای علمیّه، تصریح کرد: پیامبر اکرم(ص) معلم تربیتی و آموزشی مسلمانان در صدر اسلام بودند و آن حضرت با تفسیر و تبیین آیات قرآن کریم، به مسلمانان اخلاق میآموختند و علاوه بر آن، مسلمانان را نسبت به عمل به قرآن کریم که همان عمل براساس اخلاق است، تشویق میفرمودند.
آیتاللهالعظمی مظاهری با تأکید بر اینکه اهتمام به اخلاق به معنای غفلت از فقه و اصول و سایر علوم حوزوی نیست، افزود: فضلا و اساتید حوزههای علمیّه باید علاوه بر پایبندی علمی و عملی به اخلاق، به فقه و اصول و سایر دروس رسمی حوزه نیز توجه کافی داشته باشند و سفرهای تبلیغی و تدریس و تألیف اخلاق، آنان را از فراگیری و تدریس فقه سنّتی که همان فقه جواهری است، باز ندارد.
وی با اشاره به مشکلات رسیدن به جامعیّت علمی در عصر حاضر، بیان کرد: طلّاب و فضلای امروز باید از علمای گذشته سرمشق بگیرند؛ زیرا بزرگوارانی نظیر شهید ثانی، با اینکه از امکانات اولیّه محروم بودند و حتی امنیّت جانی نداشتند، توانستند به جامعیّت علمی برسند و در همۀ علوم از جمله فقه و اخلاق، تألیفات مفیدی برای نسلهای آینده به یادگار بگذارند و حتی برخی از آنان در این راه به شهادت رسیدند.
رئیس حوزه علمیه اصفهان با تأکید بر توجه بیشتر به معنویّت جلسات اخلاق، بر لزوم بهرهبردن از ذکر مصیبت و توسل در دروس اخلاق تأکید کرده و افزودند: جلسات درس اخلاق باید مزیّن به ذکر مصائب اهل بیت(س) باشد تا با تغییر حال معنوی گوینده و مستمع، بر معنویّت آن افزوده شود.