ایجاد توازن بین صوت، لحن و مفهوم مهمترین شرط تلاوت استادانه است
گروه فعالیتهای قرآنی: مدرس حفظ و حافظ بینالمللی قرآن گفت: مهمترین شرط در تلاوت استادانه آن است که قاری بتواند میان صوت و لحن و توجه به مفهوم توازن ایجاد کند.
سیدمهدی فاطمیان، مدرس حفظ و حافظ بینالمللی قرآن در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از قم، با بیان اینکه قرآن هدایت برای مردم است گفت: قرآن کریم هدایت برای مؤمنان و متقین است و وقتی آیهای خوانده میشود هدف از آن درک مفاهیم و محتوای آیات است تا در پرتو آن خداترسی، علم و فهم و هدایت نصیب انسان شود.
مدرس حفظ قرآن با اشاره به ویژگیهای تلاوت استادانه افزود: اگر ما قرآن را برای جمعی از افراد میخوانیم مراد آن است که بتوانیم پیام الهی را منتقل کنیم از این رو خواندن زیبا و ساده مطلب را بهتر القاء میکند؛ به همین دلیل صوت و لحن زیبا بی حکمت نیست.
فاطمیان ایجاد توازن در انتقال پیام و مفهوم با به کارگیری الحان و نغمات زیبا را مورد توجه قرار داد و اظهار کرد: برای استفاده جمعی از آیات قرآن، لطافت روحی بسیار مؤثر است و قاری در هنگام تلاوت باید خضوع و خشوع ظاهری و قلبی داشته باشد و بداند آنچه قرائت میکند کلام بشر نیست، بلکه کلام الهی است.
تلاوت احسن و استادانهای تنها در سایه توجه به مفاهیم آیات حاصل میشود
این حافظ بینالمللی قرآن ادامه داد: قاری اگر بخواهد تنها بیشترین توجه را به معانی و مفاهیم داشته باشد و از لحن و صوت غافل شود و یا بر عکس تنها تمرکز خود را بر روی این مقوله بگذارد و کمترین توجه را به انتقال پیام نشان دهد نخواهد توانست تلاوت احسن و استادانهای را ارائه کند.
وی افزود: امام کاظم(ع) فرمودند که چنان قرآن را تلاوت کنید که گویی هماکنون قرآن بر شما نازل شده و شما را مخاطب قرار داده است از این رو قاری هم باید هنگام تلاوت طوری بخواند که اگر آیه درباره نافرمانی قومی و عذاب آن است پیام عذاب بدهد و اگر بشارت است انتقال دهنده بشارت به مردم باشد.
فاطمیان تأکید کرد: قاری هنگام تلاوت آیهای که مژده بهشت دارد و حسن مآب را بشارت میدهد نباید با حالتی که انذار میدهد حالتی یکسان و صوت و لحنی مشابه داشته باشد بلکه قبل از دیگران خود باید از پیام آیه متأثر شده باشد تا بتواند در مخاطب نیز اثر بگذارد.
این حافظ کل قرآن قرائت حفص را بهترین قرائت و متداولترین نوع قرائت در جهان اسلام دانست و اضافه کرد: این قرائت منسوب به حضرت علی(ع) است و بهتر است قراء از آن استفاده کنند و از قرائتهای دیگر که عمدتا اختلاف لهجه است بپرهیزند و به دنبال بسط و توسعه چنین قرائتی باشیم.
